Kuchnia

[Mistrz Gry]

Kuchnia

Blaty bywają lepkie, zlew zawalony brudnymi garami, a notorycznie niewyżmnięta, zwilgotniała gąbka, leży rzucona niedbale gdzieś nieopodal tak długo, aż nie zacznie śmierdzieć. Kosze na śmieci często są przepełnione, co daje o sobie znać słodkawą wonią bioodpadków. Lodówka obklejona magnesami buczy od kilku miesięcy, a Danny nie zadał sobie jeszcze trudu, żeby ją naprawić. Kiedy Sandy weźmie się za porządki, kuchnia wygląda naprawdę uroczo - jakby gospodarowała w niej miła, uczynna i zaradna młoda panna.

[Daniel Dodge]

Sandy zaklina rzeczywistość w kolorowym kalejdoskopie, ja o niebie, ona o chlebie, ale przecież nie będę zakłócać tych jej rozespanych fantazji. Co z tego, że jest na nogach od kilku godzin, że dawno temu umyła buzię, wytarła śpiochy, dzielnie machała rózgą i pracowicie oddzielała białka od żółtek, żebym mógł zdmuchnąć świeczki z wyrośniętego biszkopta. Nawet nie lubię słodyczy, ale ona za nimi przepada, ja przepadam za nią, więc pokręcę się w kółko za własnym ogonem, poudaję, że będziemy plażować i piknikować, że już chcę schodzić do piwnicy po wiklinowy kosz z zestawem białych talerzyków z motywem dzieci bawiących się na placu zabaw. Na jednym jest zjeżdżalnia, na drugim huśtawka, na trzecim małe koniki na sprężynkach - kompletnie nie mój styl, Sandy za to jest zachwycona i pamiętam, że nie mogła oderwać wzroku od tego kompletu i wzdychała naprawdę ciężko, gdy opuszczaliśmy sklep z pustymi rękami.
Wracam, kupuję, pakuję, wręczam jej przy kolejnej okazji, nie pamiętam już, co to było, oprócz tego, że mieliśmy środek lata, więc nie chodziło o jej urodziny. I mimo tego że myślę o łaźniach i saunie, o marmurowych basenach i usługach typu masaże, o białych ręcznikach zaplecionych na biodrach (będę wyglądać jak grecki bóg) i wysokim turbanie chroniącym jej włosy przed wilgocią (będzie wyglądać jak śmietankowy lód w różku), to skłonny jestem przemilczeć moje racje, a nawet dorzucić do puli krem z filtrem i rozkładaną parasolkę.
Taki właśnie jestem.
-Pamiętam, jasne, że pamiętam – mruczę nieprzytomnie, słomkowy kapelusz w tej naszej projekcji jest absolutnie zbędny, no tak - dla mnie. Sandy zaraz zarządzi przerwę, bo będzie musiała pomalować paznokcie u stóp na pasujący kolor, zmienić wstążkę w rzeczonym kapelusiku i może, tak dla pewności, spakować jeszcze jeden kostium na zmianę, gdyby się pobrudziła albo uznała, że jednak woli się w pastelach niż klasycznie nasyconych kolorach.
– Chodźmyy – godzę się, wnikając w nią, jakbym zakopywał się w najmiększej na świecie sofie. Zgubić tam pięć pensów - fraszka. Znaleźć je później - nie da się. To nic, przepuszczę tam majątek, stracę czas, nie wyśpię się już nigdy, zagrzebię się w tym pluszu, uwiję tam gniazdko i zostanę dzikim lokatorem. Jest mi w końcu coś winna, prawda? Wbija mi paznokcie w kark - kłuje, jakby stara sprężyna wyskoczyła z limonkowego obicia. Niech zostawi ślady, obejrzę je sobie porządnie przed lustrem, zobaczę, jakie pazury ma ta kicia i czy trzeba je przyciąć, bo następnym razem już zaboli.
Zgarniam ją do siebie, jeszcze w drżących spazmach, spódniczką haczy o nierówne krańce kuchennych blatów i obciera sobie pupę. Na bladej skórze w mgnieniu oka odznaczają się czerwonawe szramy, które jednak pieką mniej niż klapsy za nieposłuszeństwo. Zdrapie je, zanim zdążę się dobrze przyjrzeć - nie ma przecież za grosz cierpliwości. Trzymać kciuki, żeby nie złapała ospy, bo wtedy chyba całą chorobę spędzi z rękami przywiązanymi do krzesła, żeby nie drapała strupów. Czy to okrutne? Tak. Czy zrobię to dla niej? Oczywiście.
– Najpierw ty – decyduję i ustawiam ją, tak, jak sobie wymyśliłem: jedno zdjęcie samego tortu, potem każę jej stanąć przy piecyku i się uśmiechnąć, a na koniec stajemy razem i włączam samowyzwalacz. Raz-dwa-trzy, pstryk, flesz błyska, z aparatu leci kłąb dymu i drukuje się nasz wspólny portrecik. A na nim: rozanielona Sandy w białej spódniczce, żółtym fartuszku z wielkim ciastem, a tuż obok ja - w białych slipach, z ręką władczo na jej talii i stojącym na baczność masztem. 1 kwietnia 1962, 44. urodziny Daniela, bazgram na odwrocie fotki. Sandy ma rację. To miłe.

zt Sandy i Dan