Zaprzysiężenie nowego Ministra Magii miało zamknąć pewien rozdział, a zamiast tego przypomniało o lękach, które przez lata uznawaliśmy za minione. Widziałem twarze ludzi w Ogrodzie przy Middle Temple i rozpoznałem w nich coś, co pamiętam z dawnych lat: napięcie ukryte pod uprzejmością, ostrożność, która nakazuje ważyć każde słowo. Grindelwald pojawił się jako dowód, że to, co uznaliśmy za zakończone, wciąż ma wpływ na teraźniejszość. Wciąż nas dotyka. Teraz Ministerstwo milczy, aurorzy pracują, a my zaczynamy robić rzeczy, których nie robiliśmy od lat: nosimy stare talizmany, uważniej słuchamy rozmów, patrzymy w niebo z niepokojem. Znikają ludzie. Pojawiają się znaki. Coraz częściej mówi się też o Dumbledorze i o tym, że zmianom przestał przyglądać się z boku. Gdzieś obok zaczyna się coś kształtować, jeszcze bez nazwy i bez wyraźnego celu. Choć świat wciąż wygląda znajomo, coraz częściej zastanawiam się, czy naprawdę nic się nie zmieniło - czy też po prostu budzimy się w miejscu, które znamy aż za dobrze.