Nie wiem, czy to, co piszę, kiedykolwiek trafi w czyjeś ręce – i czy tego chcę. Może to tylko mój sposób na zmierzenie się z powracającym niepokojem, że to, co minęło, tak naprawdę nigdy się nie skończyło. Przez lata wypierałem wspomnienia, ale pewnych rzeczy nie da się zakopać na zawsze. Dwadzieścia lat temu nasz świat się zatrząsł. Grindelwald nie był potworem — był ideą. Nadzieją. I właśnie dlatego był groźny. Dumbledore go pokonał, ale to nie był pokój — to była cisza. Teraz, w 1962 roku, gdy Ministrem Magii pierwszy raz został mugolak, nasz świat znów zaczął się zmieniać. Ale pewne znajome twarze powróciły. Grindelwald uciekł z więzienia, zmuszając dawnych wrogów do czujności. A inni, ci nowi, ci mniej znani zaczynają mówić jego głosem. Pojawia się kolejne imię – Voldemort. Jeszcze nie puka do drzwi. Ale drzwi te już się uchylają. I nie jest sam. Śmierciożercy nie są tylko pustą nazwą. Nadciąga coś, co już kiedyś widzieliśmy – i znów jesteśmy gotowi uwierzyć, że tym razem będzie inaczej.