<div id="sowa"><div class="envelope">
<div class="area header"><h3>Rafael Crouch</h3><p>— najedź, by rozwinąć pergamin —</p></div><div class="area letter-body"><h2 class="list-date">MIEJSCE, DATA</h2>
<p class="recipient-name">ZWROT DO ADRESATA</p>
<p>AKAPIT LISTU - TREŚĆ WŁAŚCIWA</p>
<p style="text-align: right;">Kłaniam się,
</p><p class="sender-name">R. C. </p></div></div></div>
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Rafael,
jest takie mugolskie powiedzonko, jak trwoga, to do Boga. Uduchowiony za bardzo nie jestem, ale za to wiem, do jakich drzwi walić, kiedy robi się gorąco.
Wykrakałeś z tą kontrolą, wiesz? Tylko że jest dużo gorzej. Pieprzony Bernard Cringe próbuje mi się dobrać do dupy - i nie zgadniesz, ale jest z Twojego departamentu. Wzywają mnie na dywanik, chcą, żebym złożył wyjaśnienia, tak to się teraz nazywa. Muszę przedstawić im faktury i dokumenty, generalnie, mnóstwo papierologii. Część ksiąg prowadzę na bieżąco, nie ma głupich, ale tak czy siak, Twoje oryginalne podpisy (albo twoich podnóżków), ułatwią sprawę.
Z góry zakładam, że zgodzisz się pomóc - w największym zaufaniu podsyłam Ci teczkę, która wymaga szczególnej uwagi. Będę też więcej niż wdzięczny za wskazówki dotyczące samego przesłuchania. Jakieś kruczki prawne, poprawki, na które mogę się powołać, precedensy, zasady zwolnień podatkowych? Sporo obracam też mugolskim sianem, to wydaje się poza regulacją Waszego departamentu - jak wygląda współpraca z bankami nie-czarodziejów?
No i ten cały Cringe… Wiesz cokolwiek o tym maślaku? Mmoże akurat jadłeś z nim lunch czy tam miałeś przerwę na papieroska? Wziąłby w łapę, czy lepiej tego nie próbować?
PS Będę mieć dla ciebie coś dobrego. Pod warunkiem, że nie pójdę siedzieć.
Daniel
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Rafael,
Inwestowałem - ale tylko to, co wcześniej wyprałem. Zrobiła się kaszana, mleko się rozlało i śmierdzi - mogę tylko zadbać, żeby nie rozniosło się bardziej.
Carter, no tak, coś mi świta. Cygara - to ten niski wypierdek, nie? Może właśnie zasłużył sobie na paczkę kubańskich… Kopie powinny się nadać, Wasze pieczątki raczej są z tych budzących respekt, nie? Mina zrzednie temu Cringe’owie, jak to zobaczy; choć doszły mnie słuchy, że to typ, którego może ciągnąć do zabawy w Brygadę Detektywów.
Może, choć to też byłby dziwny ruch: nie mam absolutnie żadnych powiązań ani z żadną partią, ani z tym całym politycznym gnojem. W tym środowisku jestem plankton i całkiem mi to odpowiada. Zero partyjnego finansowania, zero darowizn dla członków zarządów, no nic. Podejrzewałbym raczej, że zaczną brać pod lupę każdego z niewystarczająco brytyjsko brzmiącym nazwiskiem. Albo twoich kuzynków, dla przykładu.
Tia, nie mam zamiaru tam fikać, będę możliwie najbardziej transparenty. Cwaniakowanie to jakaś strategia, ale nie na tego leszcza - tu trzeba na spokojnie. Dzięki, panie Crouch. Nagle doceniam Twoje nazwisko bardziej niż dwa tygodnie temu. Magia.
No i co, masz rację. To nie są… miliony. Do milionów niestety daleko. Dla Ciebie pewnie nawet drobne, toteż dziwię się… Ostatnio akcje skoczyły mi o 10 procent, nie wybrałem też żadnej większej gotówki. Myślisz, że ktoś mógł mnie tak po chamsku podpierdolić?
PS Smacznego. Daj znać, jak weszło.
Czołem,
Daniel
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Szanowny Panie Crouch
Z nieskrywaną przykrością zmuszony jestem powiadomić o śmierci Pana żony, Catheriny Crouch. Pomimo wielu prób poprawienia jej stanu zdrowa, nasze starania okazały się niewystarczające. Od naszej poprzedniej rozmowy jej stan uległ pogorszeniu, a wprowadzone leczenie nie przynosiło rezultatów. W ostatnich dniach choroba zabierała jej siły i czystość umysłu, nie mogliśmy nic dla niej więcej zrobić. Jej odejście było spokojne i bezbolesne. Zgodnie z jej życzeniem rozpoczęliśmy procedurę sprowadzenia ciała do Anglii, aby mogła spocząć na swojej ziemi.
Proszę o przyjęcie moich kondolencji.
Z wyrazami szacunku
Wilhelm Meise
Ordynator ośrodka leczniczego Wielkiej Morgany w Genewie
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Szanowany Panie Crouch,
Rad jestem, że lekcja przypadła Panu do gustu do tego stopnia, że, wznosząc się na skrzydłach tej ekscytacji, zapragnął Pan kontynuować swą przygodę z fortepianem, w której z chęcią Panu potowarzyszę. Tym większa jest moja radość, gdy słyszę, że ten krótki kontakt z instrumentem zainspirował Pana do pogłębienia zaplecze swoje wiedzy. Zgadza się, signore Vivaldi był niezwykle uzdolnionym kompozytorem, a jego utwory stanowią nieodłączny element światowego dziedzictwa muzycznego. Uwierzy Pan, że do popełniania "Il Gardellino" popchnął go śpiew szczygła? Lecz, moim skromnym zdaniem, perłą w koronie jego geniuszu jest koncert na wiolonczelę a-moll RV 422, a zwieńczenie kolejnym bisem Pana wysiłku będzie czystą przyjemnością, bo rzadko trafia się taki zaangażowany słuchacz, który zdaje się tworzyć z muzykiem jedność.
Pochlebia mi Pan, panie Crouch, a pamięć ma Pan niezawodną - na wiolonczeli grywam na najczęściej. I Pańska dedukcja również jest trafna, bo owszem, wiolonczela jest znacznie bardziej wymagająca od fortepianu, ale nie widzę powodu, aby odbierać Panu szansy, o którą Pan właśnie zbiega. Myślę, że pańskie dłonie są wystarczająco zwinne, aby za jakiś czas podejść do próby poskromienia tego instrumentu.
Na koniec chciałbym się upewnić, czy pańskie zaproszenie, jakie padło przy okazji naszej ostatniej rozmowy, jest nadal aktualne? Liczę, że tak, gdyż kompletując dokumenty, dostrzegłem, że brakuje wśród nich jednego formularza. Myślę, że w tej kwestii przypada mi się pańskie doświadczenie.
Kłaniam się,
M.D.
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Szanowany Panie Crouch
To nie skromność, lecz zapobiegliwość, nie chciałbym, aby Pański zapał skończył się przedwcześnie, zanim na dobre się zacznie, gdyż pańska przygoda z tym instrumentem dopiero raczkuje i jestem przekonany, że dostarczy Panu jeszcze wiele wrażeń i tyle samo niezapomnianych chwili. Osobiście nie mogę doczekać się momentu aż dojdzie Pan do etapu, w którym fortepian odkryje przed Panem cały swój potencjał. Czy zatem mogę przypisać sobie zasługę pogłębiania pańskich horyzontów? Proszę nie zapomnieć, że każdy artysta potrzebuje kogoś, z kim może dzielić te chwile ekscytacji i przyjemności. I wydaję mi się, że odnalazłem kogoś takiego w Panu. To, przyznaję szczerze, jedno z lepszych doświadczeń, na jakie mogłem liczyć. Nadal odczuwam pewien rodzaj satysfakcji.
Praktyka i obserwacja zawsze chodzą ze sobą w parze. Gdyby przyszedł Pan na jeden z moich koncertów i zajął miejsce w pierwszym rządzie, udowodniłby Pan swoje zaangażowanie i determinacje. Poczułby się wówczas uszczęśliwiony ponad miarę. Tym bardziej, jeśli po występie przyjąłby Pan zaproszenie na kolacje, podczas której podzieliłby się Pan z wnioskami, do jakich doszedł podczas swojej wnikliwej obserwacji. Niewykluczone, że byłby to dobry moment na pierwszy kontakt z tym instrumentem, uważam bowiem, że w tym wypadku obserwacja ma sens tylko wtedy, gdy zostaje szybko przeobrażona w czyn.
Znakomicie, jestem naprawdę wdzięczny, że mogę skorzystać z pańskiego doświadczenia, gdyż mnie biurokracja nadal przerasta. Pojawię się bez zwłoki, jak najszybciej to możliwe, najpewniej po 16. Szczęśliwie potrafię sam zaanonsować swoje przybycie. I proszę mi wierzyć, że odwdzięczę się za tą przysługę najlepiej jak tylko będę mógł.
Kłaniam się,
M. D.
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Szanowny Panie Crouch
Mam rozumieć, że jego treść otuliła Pan do snu? Ufam, że to, o czym Pan śnił, było równie przyjemne, co ostatnia nasza lekcja. Nieco egoistycznie liczę na to, że to nie jedyne, czym udało mi się Pana zainteresować, bo absorbuje mnie to, z jakim oddaniem ulega Pan tej fascynacji i mam wrażenie, że może będę mógł zaoferować Panu coś jeszcze. Co prawda na razie jest mgliste, lecz z każdym kolejnym naszym spotkaniu nabiera coraz wyraźniejszego kształtu. Jak choćby obiekt naszej rozmowy, wiolonczela.
Ależ oczywiście, dość jasno stawia Pan sprawę, jakże mógłbym mieć coś przeciwko? Już kilka razy dowiódł Pan, że jest człowiekiem decyzyjnym, dlatego nie mam wątpliwości, że lokal, jaki Pan wybierze będzie odpowiedni, a jego atmosfera przysłuży się rozmowie o muzyce. A tym winem, który mnie Pan poczęstował, nie śmiałbym wzgardzić. Było wyborne. Proszę uszczuplić swoje zapasy o tą jedną butelkę.
Proszę wybaczyć mi to uchybienie, nawet przez myśl mi nie przeszło, aby wręczać Panu łapówki. Nie śmiałbym narażać Pana reputacji na żaden uszczerbek, zwłaszcza taki karygodny, urągający Pana intencjom, a skoro zadowoli się Pan wyłącznie podziękowaniami, zapewniam, że się do nich odpowiednio przyłożę. Jesteśmy zatem umówieni.
Kłaniam się,
M.D.
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Rafaelu,
Nie mam pojęcia czym jest to "usta-usta" (i chyba nie chcę wiedzieć), ale bynajmniej nie zamierzałem sprawić, że wuj zakrztusi się omletem przy śniadaniu. Przekaż, proszę, moje przeprosiny; mam nadzieję, że czuje się już znacznie lepiej.
Nie jesteś pierwszym, który wysłał do mnie sowę w tej sprawie. Doceniam troskę, ale zapewniam też: wiem, co robię. Z przykrością obserwuję najróżniejsze reakcje, które tak dalekie są od tego, co zamierzałem osiągnąć. Zapytany o opinię, wyraziłem ją, a nie jestem typem człowieka, który stroni od przykrej prawdy. Napisałem to, co myśli większość, ale tchórzliwie skrywają to za pustymi komplementami i próbami przypodobania się. Wiem już, że intencje Dumbledore'a nie są krystalicznie czyste, jak zakładają jego pupile - dziękuję za ostrzeżenie, będę miał się na baczności. Resztę usłyszy ode mnie sam Shacklebolt.
Dziękuję za zaproszenie; jeśli znajdę chwilę czasu w tym chaosie to postaram się wpaść.
Z pozdrowieniami,
Atticus
