— najedź, by rozwinąć pergamin —
Антония,
ostatni raz widziałyśmy się zeszłej wiosny, ale ja niezmiennie pamiętam o Tobie.
Te miesiące na ziemiach mej matki sprawiły, że doceniłam angielską pogodę. Minus czterdzieści osiem stopni. Czy uwierzysz? Całymi tygodniami wędrowaliśmy po Syberii, niemal czułam, jak moja skóra zamarzała i zaczynała się kruszyć. Jakbym zrzuciła starą powłokę i otrzymała nową. Tutejsi na mnie nie patrzyli, ja na nich także. Podążałam wyłącznie tropem, tylko to się liczyło. Widziałam wiele, ich zimowe krainy wydają się nie mieć końca. Są puste i skute lodem, ale pokazały mi stworzenia, których nie znałam. Pazury poszarpały mi pierś, ale dobrze mnie zaopatrzyli. Myślę, że nie jestem już tą samą osobą, która opuściła Anglię.
Wkrótce wrócę do kraju, nasza wyprawa musi się skończyć. Matka otrzymała wieści o tym, co wydarzyło się, gdy przysięgał minister i nie chce dłużej zwlekać. Chciałabym się z Tobą spotkać. Ty rozumiesz mnie bardziej niż ja sama i wcale nie jest mi łatwo to przyznać. Pozostaje niemniej gotowa na Twoje wieści i Twoje historie. Jeśli zechcesz. Doceniam to, co zawsze miałyśmy - ty i ja.
Do zobaczenia
Varya
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Antonio,
Wiem o wszystkim, co się dzieje.
Wiem też, kto potrafi zachować rozsądek, kiedy inni pozwalają, by strach kierował ich działaniami.
Minister, Grindelwald - niech dalej próbują przekonać świat o własnej sile. Ich czas dobiega końca.
Obserwuj.
Nie działaj pochopnie.
Nie wchodź w rozmowy, których nie potrzebujesz lub nie umiesz prowadzić.
Zapamiętaj szczegóły. Zapamiętaj, co widzisz. Zapamiętaj, o czym z innymi rozmawiasz. Nie działaj, póki nie każę.
Cierpliwość jest teraz wszystkim.
Wkrótce się spotkamy.
Kiedy wezwę - odpowiesz.
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Droga Antonio,
mam nadzieję, że Kasztan odnajduje Cię w dobrym zdrowiu i masz się dobrze. Mówią, że fortuna sprzyja śmiałym, a Tobie śmiałości i odwagi z pewnością nie brakuje. Od dawna nie mieliśmy okazji, aby pomówić twarzą w twarz przy kieliszku dobrej whisky - lub wina, jeśli wolisz. Czyżby praca w Ministerstwie Magii okazywała się tak zajmująca, droga kuzynko, czy może mnie unikasz?
Wolę jednak myśleć, że wpadłaś na trop czegoś cholernie ciekawego, wyłącznie to usprawiedliwia Cię z milczenia wobec swojego ulubionego kuzyna. Dawno też nie widziałem Twojego brata. Żyje jeszcze? Mając wszystkie ręce i nogi, czy któraś zrozpaczona i beznadziejnie zakochana w nim panna zdecydowała się na krwawą zemstę? Oczywiście mu tego nie życzę. Pytam z troski.
Wiem też, że nieobca Ci jest osoba rosyjskiej imigrantki o nazwisku Trubetskoy. Przyjaźnisz się z tą kobietą? Opowiada o mnie kłamstwa, mam nadzieję, że w to nie wierzysz. Czy wiesz, że napadła barmankę w Złotym Dzbanie? Biedna Maggie prawie dostała zawału serca, musiałem zaparzyć jej melisy z wkładką na uspokojenie. Wymyśliła sobie, że sypiam z tą barmanką, a to z kim sypiam to nie jest jej sprawa. Oczywiście nie sypiam ze swoimi pracownicami. Rozumiesz, Antonio, do czego piję? Takie burdy i sceny szkodzą interesom. Czy mogłabyś jej wspomnieć, że wszczynanie awantur w miejscu pracy czarodzieja to nie jest droga do jego serca? Nie wiem, czy inny argument do niej trafi.
Będę wdzięczny za Twoją pomoc.
Pozdrawiam serdecznie,
Augustus
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Siostrzyczko,
czy mogłabyś zrobić coś z tym przeklętym i nieposłusznym ptaszyskiem? Wpada tu jak jakiś harpagan i straszy moją Antonię… Jest od niego pięć razy mniejsza i bardzo delikatna… Proszę o trochę dyscypliny, bo inaczej go wypatroszę i ugotuję.
Po jakie znowu mleko? Miałem kupić jakieś mleko? Nie wiem, o której ekspedientce mówisz dokładnie kochanie… Masz na myśli słodką Marlene z warzywniaka na rogu Pokątnej? Jej duże i soczyste usta śnią mi się po nocach… A może mylisz ją ze złotowłosą i dorodną Caroline? Chciałbym żeby przycisnęła moją twarz do tego pokaźnego…
Och moja słodka siostrzyczko, stęskniłaś się za mną, co? Wiem, że codziennie brakuje Ci mojego towarzystwa. Czuję jak o mnie myślisz… Pamiętaj, że mamy telepatyczne zdolności. Chciałbym jednak sprostować, że nie ulegam każdej, napotkanej rządzy, a mój narząd, o który się tak martwisz, nie ląduje w czym popadnie… Tak bardzo chciałabyś mieć bratanka? Marzy Ci się moja mała kopia? To słodkie…
Pluje na tego starego świntucha. Hatfu. Brown niech zajmie się swoim interesem i przestanie codziennie zalewać się tanim spirytusem. Będę kiedy będę, jak go spotkam to utnę z nim przyjemną pogawędkę. Co to znaczy pilnie zajęta? Dlaczego mam się nie pojawiać? Sprowadziłaś do naszego domu jakiegoś palanta? Zaraz zbieram swoje rzeczy i jadę prosto do Ciebie. Urwę mu łeb jeśli trafię na niego w naszym salonie. Albo utnę mu coś cenniejszego...
Pojawienie się w Sidłach to też cudowny pomysł skarbeczku. W końcu ktoś mógłby tam posprzątać. Brakuje tam na środku tylko gówna Garboroga… Ja jestem ostatnio bardzo, ale to bardzo zajęty. Wlepili mi trzy nocne dyżury pod rząd, dasz wiarę? Ktoś musi się mną zająć… Posprzątać, ugotować, pogłaskać po głowie… Liczę na Ciebie.
Dlaczego nie pokazałaś mi się jeszcze w sukience na ten parszywy bal?
Tęsknię,
Twój najlepszy brat
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Toniu,
widziałyśmy się raptem przed dwoma dniami, ale mam nadzieję, że Twoje samopoczucie pozostaje niezmiennie pogodne. Z góry przepraszam też za moje kaprysy i to, że momentami byłam opryskliwa. Mam teraz dużo na głowie, a sprawy z Augustusem nie przestają się komplikować... Dlatego też zwracam się do Ciebie z prośbą, której Twój uroczy brat nie zechciał spełnić — nie bez kręcenia nosem i stawiania mi warunków, które w obecnej sytuacji są mi nijak potrzebne.
Bo jestem w ciąży. Znowu. Znowu z n i m.
I tak okropnie obawiam się tego, co stanie się zaraz, za miesięcy trzy czy dziewięć, gdy wreszcie mu o tym powiem. I szczerze nie wiem co o tym wszystkim myśleć. Dość mam już samotności, dość mam życia na własną rękę — tym bardziej z gromadą dzieciaków, którymi on bynajmniej nie chce się zainteresować. Charlie rośnie i zadaje coraz więcej pytań, ja wariuję w czterech kątach, a brak stałego dochodu mi w tym nie pomaga...
Więc się od niego odcinam. Już ostatecznie.
Wprawdzie w sprawie dziecka nie podjęłam jeszcze decyzji, ale tym razem chcę mieć wybór. Świadomy i przemyślany. A wiem też, że masz więcej dojść i kontaktów ode mnie, więc jak kobieta kobietę proszę Cię, byś znalazła dla mnie recepturę na truciznę z miesięcznika i się nią podzieliła. Mieszkasz na tym swoim parszywym i śmierdzącym Nokturnie, tam pewnie co drugi ma do czegoś takiego dojście. Eliksir uwarzę sama, jeśli uznam to za stosowne.
Powiedziałam Ci o tym w zaufaniu; liczę, że nikomu słowem o tym nie piśniesz.
Ściskam mocno
Ana
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Antoniu,
Nie ukrywam, wybór sokoła jako ptaka pocztowego jest w moich oczach co najmniej ekscentryczny, lecz w pewien niezrozumiały dla mnie sposób pasujecie do siebie. Nie mogę narzekać na swój stan zdrowia, dlatego też niezapowiedziane pojawienie się podobnego ptaszyska (piszę to z całą czułością) na szczęście nie doprowadziło mnie do zapaści. Liczę, że i Tobie dopisuje zarówno zdrowie, jak i szczęście. Póki nie otrzymam odpowiedzi, fantazjować będę o tym mitycznym czasie, gdy wreszcie prywata wygra z materialistycznym biegiem za pieniądzem.
Przesyłam truciznę z miesięcznika. Jeżeli zależy Ci na owej koleżance, dobrze będzie, gdy będziesz gdzieś w pobliżu, gdy ją zażyje. Jako profesjonalistka w swoim fachu, zwykłam warzyć mikstury o dużej mocy magicznej, dlatego dobrze będzie, aby ktoś miał oko na tę, która to przyjmie. Przez kilka dni po fakcie może czuć się mocno osłabiona, ważne, żeby nie przemęczała się przesadnie. Ciało musi samo przejść przez ten okrutny, ale czasami jedynie słuszny proces.
Poleć jej również, żeby przez jakiś czas uważała na mężczyzn. Jeżeli wpadnie znowu w niedługim czasie, jej organizm może zacząć tracić więcej sił.
O przysługę, jak już wspomniałaś, upomnę się, gdy najdzie odpowiedni czas. Tymczasem dziękuję Ci za powierzone mi zaufanie.
PS. Co ubierasz na Zjazd Absolwentów? Myślałam o butelkowej zieleni, ale wydaje mi się być zbyt oczywistym i pospolitym kolorem na podobnych wydarzeniach.
Bądź zdrowa.
Manon
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Toniu,
wiedziałam, że mogę na Ciebie liczyć. Choćby Fenrir pokąsał mnie już ze trzy razy...
Zawsze to wiedziałam.
Może to niewielka rekompensata, może uznasz to za sabotaż tuż przed zjazdem, ale inaczej nie potrafię Ci podziękować... A poza tym jestem pewna, że będziesz dziś wyglądać bosko. Jeśli wreszcie wrócisz do domu w towarzystwie jakiegoś mężczyzny i nie będzie nim Ernie, to liczę na skrupulatny raport... Jak się spisał i czy nadaje się do traktowania go poważnie. Nawet jeśli nie, czy nie od tego jest życie, by z niego, tak po prostu, korzystać?
Całuję i ściskam
Anastasiya
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Serdeczna sąsiadko,
daj wiarę lub nie, ale zadbałem o to, żeby ta przeklęta rura nie pękła ponownie. Jeśli to zrobi, może powinienem pomyśleć o otwarciu... no nie wiem, publicznej łaźni? Dla Ciebie wstęp dożywotnio byłby darmowy. Niemniej, chyba dalej coś na kształt wyrzutu sumienia zadręcza moje myśli, więc obietnica o odmalowaniu sufitu niezmiennie pozostaje aktualna. Wyznacz na to wolną, majową niedzielę, a ja zanotuję ją w swoim kalendarzu. Teraz natomiast, najlepiej codziennie, utrzymuj ogień w kominku, to może nie wyjdzie na wierzch żadna wilgoć; a w międzyczasie ― gdy na widok zacieków irytacja znów postanowi wkraść się na Twoją twarz ― popraw sobie chociaż humor tą niewielką rekompensatą.
Z pozdrowieniami
Igor
