Kuchnia

[Mistrz Gry]

Kuchnia

Niewielka, dość wysłużona już przestrzeń. Widać, że sprzęty, które ją wypełniają są zbieraniną zdobyczy z pchlich targów. Na darmo szukać tu dwóch takich samych talerzy czy łyżek. Stary piecyk służy jako główne źródło ciepła w zimie. Tykanie zegara wypełnia przejmującą ciszę jaką można tu na ogół zastać.

[Titus Harrison]

21 maja 1962

Ziemia w Kumbrii była tania. Domy w Kumbrii były tanie.
Może nie powinien się dziwić, że ktoś zechciał zamieszkać na końcu świata. Może nawet trochę mu zazdrościł. Może właściwie nie miało znaczenia, gdzie się mieszkało, tak długo jak znajdowało się pasję i wewnętrzny spokój?
Harrison obawiał się jednak, że Leffingwell nie zamieszkał tu z miłości czy pasji. Środek rezerwatu to dobra pustelnia – miejsce, w którym zadawano mniej pytań.
Tite wspomina jego młodszą twarz – wspomina kiedy przedstawili się sobie, kiedy przekazywał mu teczkę z dokumentami, kiedy zaproponował, by ten odwiedził go któregoś razu w Edynburgu, ale do spotkania nigdy nie dochodzi – magipolicjant po roku wraca już do stolicy, gdzie przecinają się częściej. Przekazuje raporty ze spraw, które ostatecznie zdecydowanie wykraczają poza kompetencje jego zawodu mundurowego. Raporty wyglądają dobrze dopiero w Londynie – dopiero kiedy przechodzą profesjonalną redakcję drugiego, blond czarodzieja.
Idąc wzdłuż drogi, z której powinni zauważyć zajmowane przez wilkołaka domostwo, mijają stado owiec, ganiane poboczem przez wielkiego mieszańca – owczarka rasy podwórkowej – zwyczajnie dobrego i pracowitego kundla. Harrison mówi, by nie zbliżać się do psa, a pies sam daje o tym znać – sam trzyma magipolicjantów na odpowiednią odległość, szczekając głośno i jednocześnie przeganiając owce na odpowiednią odległość od dwóch obiektów o nieznajomym zapachu. Titus zwraca się do partnera, podziwiając mądrość psów pasterskich. Moglibyśmy takiego mieć – mówi, ale to kolejna z propozycji, których nie należy brać na poważnie. Nie mieli gdzie trzymać tak wielkiego zwierzęcia. Day i tak nie lubił tego, co przesadnie duże – i tak nigdy nie zgodziłby się na tak masywnego najlepszego przyjaciela człowieka.
Wilków w Wielkiej Brytanii nie było. Były za to wilkołaki.
A sprawa dla której budzono ze snu jednego z nich miała pięć lat, chociaż zaczęła się i pewnie osiem lat temu. Jesse musiał ją pamiętać – mężczyzna zatrzymany w tamtym czasie w ogóle nie przyznawał się do winy. Ale proszę was – kto z wielką chęcią przyznałby się do dokonania porwań tak licznych, by podejrzenia padały z początku nie na jedną osobę, a na zorganizowaną grupę przestępczą?
Porywanych kobiet nie znajdowano – po dwóch latach poszukiwań znaleziono dopiero jedną, martwą i wypływającą z Tamizy. Arsene Laurent został połączony ze zdarzeniem tylko dlatego, że jako pracownik portowy mówił kiedyś o amuletach z blond włosów, a w jego mieszkaniu w suterenie znaleziono kilka zębów trzonowych. Miejsce zdarzenia też się zgadzało – śluzy w okolicy to idealne miejsce zrzutu.
Czarodziej mugolskiego pochodzenia nie przyznawał się, bo albo był niewinny, albo na tyle zepsuty, by kłamstwo na ten temat brzmiało w jego głosie niezwykle wiarygodnie.
Gdy jednak po tak wielu latach podobnie okaleczone ciało ponownie wypływa na powierzchnię – raport z interwencji w tej sprawie podpisał Day, a liczba zgłoszonych zaginięć rośnie znacznie, gdy Arsene wciąż pozostaje więźniem Azkabanu.
Sprawa rusza. Znowu. Znowu początkowo trafiając w ręce magipolicji. Znowu, nim trafi – oczywiście – w ręce aurorów. Do aurorów, którzy wiedzieli więcej o każdej ofierze, o znalezionym wtedy ciele, o możliwych motywach… A którzy nie dzielili się wiedzą tak po prostu.
Day i Harrison pukają. To bardzo uprzejme, ale odpowiedź nie nadchodzi od razu. Niższy magipolicjant naciska klamkę, chyba dla zasady – chyba spodziewając się, że były otwarte, a w środku znajdował się ktoś, kto podpisał się pod kilkoma aktami sprawy sprzed kilku lat. Wiedzieli gdzie go szukać, a komisariat w Kendal pozwolił londyńskim policjantom na prowadzenie jednorazowej działalności na terenie ich jurysdykcji – po podpisaniu odpowiednich papierów, rzecz jasna.
Kuchnia wydaje się przedziwnie cicha, zimna, wilgotna. Noc po pełni była ciężka – Harrison rozumiał to na swój sposób, widząc luźne powiązania intensywności wizji sennych i faz księżyca – nie umiał jednak wyobrazić sobie, jak wyczerpująca musiała być dla kogoś dotkniętego klątwą.
– Leffingwell? – rzuca w przestrzeń, nie zbliżając się jeszcze do drzwi sypialni. Chyba chce upewnić się, że mężczyzna pozostawał w czterech ścianach swojego domu, nawet jeżeli podświadomie wie, że spotkają się właśnie tu i właśnie dzisiaj. – Drzwi były otwarte.

[Jesse Leffingwell]

Pierwsze chwile po pełni, a właściwie dni, nie były ani dobre ani też litościwe. Czuł się podle za każdym razem. I choć z czasem jego organizm przyzwyczaił się, osiągając względną równowagę szybciej, to i tak nie mógł powiedzieć, że zapomina o przemianie już na drugi dzień. Obolałe kości są znamieniem pełni, szum w uszach nie pozwala zebrać myśli, a to wszystko jedynie ułamek skutków ubocznych likantropii. Czuje ulgę jedynie dzięki temu, że jak zwykle budzi się w wilgotnej piwnicy, skrytej przed ewentualnymi gośćmi. Czuje ulgę, kiedy rozpina łańcuchy i zdejmuje zaklęcia ochronne. Czuje ulgę, kiedy widzi, że w domu panuje względny porządek i nic nie świadczy o tym, że schronienie zawiodło.
Swoją przystań w Kumbrii wybrał nieprzypadkowo — szukał miejsca na tyle odosobnionego, aby nikt go nie znał, ponadto z takim zapleczem, by mógł każdą pełnię spędzać z pewnością, że nikogo nie skrzywdzi oraz że i jego nie wytropią. Chata przy rzece jest naprawdę bliska ideału; należąc niegdyś do mugoli, nigdy specjalnie czarodziejów nie interesowała i żaden z nich nie odkrył tajemnic podpiwniczenia, które posiadała. Niewielki właz skryty za pierwszą częścią wilgotnego pomieszczenia jest na tyle wąski, by sam Jesse z trudem się przezeń przeciskał i miał dzięki temu pewność, że tym bardziej Wilkołak nie zdoła sforsować go w prosty sposób. Podejrzewa, że pomieszczenie powstało jeszcze za czasów wojny, choć ciężko mu określić, co w sobie niegdyś skrywało. Był jednak wdzięczny, że trafił na taką okazję, przez co odzyskał choć namiastkę kontroli nad swoim losem. Było mu tu dobrze. Było. Czas przeszły. Wszystko uległo zmianie zeszłej jesieni.
Po pełni śpi niemal cały dzień, jedynie co jakiś czas otwiera oczy, kiedy słońce przeciska się przez kożuch chmur. Na łóżku leży w kłębowisku poszarzałej pościeli, w oknie wisi kilka koszul na żyłce rozciągniętej od klamki do niewielkiej szafki. Równie wysłużona bawełna porusza się lekko pod wpływem powietrza wciskającego się do pomieszczenia przez pękniętą szybę. Pękniętą, a właściwie wybitą. Usilnie zastawia brakujący fragment flakonem bez kwiatów, bo nie ma głowy do reperacji. Musiała powstać jakiś tydzień temu, może więcej? Nie pamięta, bo przestał liczyć te wszystkie akty wandalizmu. Przestał też kogokolwiek za nie ścigać, bo zwyczajnie czuje pod skórą, że to wcale mu się nie przysłuży. Póki co, musi przetrwać. Musi znaleźć dla siebie inne miejsce, nim opuści gniazdo, które ledwo dwa lata temu zdołał dla siebie uwić.
Obraca się z boku na bok, wreszcie przyciska twarz do poduszki i trwa tak przez kilka chwil. Bezruch zaczyna go denerwować: unosi się i zsuwa na skraj łóżka, sięgając po butelkę z wodą. Wybija go stukot, który słyszy. Dochodzi od drzwi frontowych. On sam spina się momentalnie, bowiem nikogo nie zapraszał. Nikt też nie odwiedzał go na przestrzeni ostatnich miesięcy. Nawet ministerstwo milczy, szczególnie po jego ostatniej wizycie w Rejestrze. A może to jednak Draganova? — przechodzi mu przez myśl. Nie. Nie. Prewencyjnie wygrzebuje spod poduszki różdżkę. Zaciska palce na rączce, odkłada butelkę. Wstaje po cichu lecz jeszcze nie przesuwa się w kierunku drzwi. Nie chce zdradzać się z obecnością tak od razu.
Ktoś naciska na klamkę, zamek rzęzi, a on przeklina bezgłośnie własną głupotę. Decyduje — przesuwa się bliżej, krok za krokiem, choć w głowie pulsuje mu niemiłosierny ból rozchodzący się od samego środka czoła w stronę oczodołów po skronie. Obraz rozmazuje się lekko w pierwszym momencie.
Dźwięk własnego nazwiska zdaje się abstrakcyjny.
Co do chuja?
Nie jest w stanie rozpoznać właściciela głosu, nie przypomina sobie nikogo konkretnego. Postanawia zaczaić się obok zamkniętych drzwi, liczy że tym zyska odrobinę przewagi, bo jest w kiepskiej kondycji. Szybko liczy odgłosy — dwie osoby. Dwie osoby, które z jakichś powodów znają jego nazwisko i czegoś chcą. Chwyta się za skroń. Zdrętwiałe kończyny poruszają się w sposób niezborny, czuje się tak jakby ktoś kazał sterować mu własnym ciałem będąc zupełnie poza nim.
Nadal nie odpowiada, czeka.

[Ambrose Day]

O wiele bardziej od Leffingwella i jego miejsca zamieszkania i losów interesuje go śledztwo.
Tak, tak, to strasznie smutne - odpowiedział Titusowi machinalnie w pracy, gdy ten mówił coś o likantropii; rozrysowywał w tym czasie linię powiązań osób zamieszanych w sprawę morderstw i Laurenta, wściekły, że przed laty coś przegapili.
Mhm, mhm... - skwitował, gdy Titus pożalił się, że przez pełnię nie mógł spać; i zauważył, że idą do Jessego po pełni. Rozrysowywał w tym czasie listę drużyn Quidditcha w Anglii, Szkocji i Irlandii (wszyscy wiedzieli, że Walia tak naprawdę się nie liczyła) i typował, ile meczy musi wygrać każda z nich by znaleźć się w finale Ligi.
Rozgląda się po okolicy. Strasznie pusta. Do najbliższego stadionu wiele mil. Nie pociąga go zupełnie nic w mieszkaniu na takim pustkowiu, ale odruchowo studiuje mimikę Harrisona. Wraca myślami do jego marzeń o hodowli koni i do o wiele bardziej pragmatycznych słów, że na takim zadupiu mniej osób zwróciłoby uwagę na dwóch współlokatorów. Z drugiej strony, jak znaleźć dobre zadupie? Dolina Godryka też jest zadupiem, a jego matka ciągle plotkuje o wszystkim i wszystkich, czułby się tam mniej bezpiecznie niż w bardziej anonimowym Londynie. Nie jest pewien, jak czuje się teraz. Odkąd obchodzili niedawno urodziny—więcej myśli o przyszłości. Czasem chciałby ją znać. Wierzyć, że wszystko się ułoży, że...
- Przecież będą zamknięte. - kwituje pod nosem, gdy Titus sięga po klamkę. Unosi brwi, bo drzwi są otwarte. Partner zgrywa dobrego policjanta i zwraca się do Leffingwella uprzejmie, pewnie wciąż traktuje go jako kolegę po fachu. Titus ma wielu kolegów. Ambrose nie miewa wielu kolegów i bywa irracjonalnie zazdrosny o tych Titusa. Próbuje sobie przypomnieć, czy Tite i Leffingwell byli kiedyś na piwie, bez niego (bo nie pijał alkoholu, więc nie chodził na piwo). O pełni już dawno zapomniał. Współczucia chyba w sobie nigdy nie miał.
Ku jego szczeremu zaskoczeniu, drzwi okazują się otwarte.
- Czekaj. - stopuje Titusa zanim ten zbliży się do sypialni. Nie podoba mu się ta cisza. - Może to pułapka? - irracjonalne byłoby nakładać pułapkę na dwóch funkcjonariuszy wykonujących bez zapowiedzi swoje obowiązki, ale śledztwo było spierdolone, może ktoś wie, że odkopują sprawę Laurenta? A może likantropi po prostu są szaleni, trzepnięci, nieprzewidywalni? Sporo się o nich nasłuchał, najwięcej od własnej mamy. Zabiłaby go, gdyby wiedziała, że idzie do domu kogoś takiego i to tylko z Titusem, a nie z całym oddziałem.
- Homenum Revelio. - mruczy, choć niedawno wykładał Titusowi, że na akcjach nie ma na to czasu. Ale teraz jest czas, tak uznał. Marszczy brwi i unika spojrzenia Titusa, gdy magia nic nie pokazuje. Przecież ktoś musi tu być, prawda? Nie wyszedłby z domu, nie po pełni (ha, jednak zapamiętał). - Homenum Revelio. - uśmiecha się niemiło, kierując się w stronę drzwi. - Leffingwell! - staje przed zbiegiem z uniesioną różdżką (jakoś tak, ostrożności nigdy za wiele). - Magipolicja, funkcjonariusze Day i Harrison, mamy do ciebie kilka pytań w sprawie bieżącego śledztwa. - no, przeszłego, ale już znowu stało się bieżące.

Homenum Revelio nieudane & udane