— najedź, by rozwinąć pergamin —
Igor,
nic się nie stało, przecież nie będę się gniewać za takie drobnostki. Co prawda myślałem, że załamałeś nad nim ręce i uznałeś, że nie będzie marnować czasu na listy o treści oczywistej, ale cieszę się, iż jednak było inaczej. Mówiąc ci wczoraj, że jesteś niemiły nie miało to związku z brakiem Twojej sowy, musisz mi uwierzyć na słowo – tak samo jak ja Tobie. Nie ma co tutaj wybaczać, nie czuj się w obowiązku stary.
Wiem, że nie byłeś świadkiem sytuacji od samego początku, ale ten gość po prostu przesadził. W zasadzie nic takiego mu nie zrobiłem, ledwie wylałem piwo (a może rzygi? ) wprost na jego i tak brudne ubranie, a ten od razu mnie zaatakował. Jak można uderzyć kobietę w pośladki i udawać, że nie ma w tym nic złego? Z resztą ten twój wielkolud-kolega też nie był lepszy… o tyle, że chociaż walczył po naszej stronie.
Goi się, goi, ale pewnie będzie blizna.
Znaczy no wiesz, byliśmy na barce, to raczej za własne drzwi by mnie nie wyprosiła, ale no… no może i masz racje. Chyba oboje tego chcieliśmy, tak mi się wydaje, sam nie wiem, nie spodziewałem się, że tak zakończy się ten wieczór. Nie chciałbym, żeby żywiła do mnie jakiś uraz, bądź myślała, iż wykorzystałem jej stan. Znasz mnie i wiesz, że ja… zwykle stoję z boku i nikomu się nie narzucam. Zwłaszcza kobietom – nawet jakbym chciał, z jakąś porozmawiać czy zaprosić na spacer, to zwykle brakuje mi języka w gębie. Albo odwagi, albo kurwa jednego i drugiego.
Czyli mam nie przepraszać? Jesteś pewien? Całe szczęście, że nie posłałem jeszcze tego listu, bo zapewne zrobiłbym to w każdym zdaniu. A satysfakcja nie brzmi dwuznacznie? W kontekście tej sprawy? Oczywiście było miło, było satysfakcjonująco, ale czy warto to podkreślać? Nie weźmie mnie za jakiegoś zboczeńca?
Żartujesz? Nie zjawię się w tawernie, jeśli mi nie odpisze, chyba spłonąłbym ze wstydu. Ja nawet nie mam pewności czy wszystko pamiętam z tego wieczoru. Odpisując na ten list ręce mi się trzęsą, a co dopiero, jakbym miał rozmawiać z nią twarzą w twarz i to jeszcze ze świadomością, że nie chce mnie więcej widzieć. Bo skoro nie uzyskam od niej żadnej odpowiedzi, to najpewniej tak właśnie będzie.
Jak Ty to robisz? Jak nauczyłeś się nie przejmować? Bo nie uwierzę, że nigdy nie byłeś w podobnej sytuacji; z innymi emocjami, innym podejściem, ale na pewno przespałeś się z dziewczyną po zakrapianej prywatce.
Nie zamierzałem nikomu o tym wspominać… z resztą komu miałbym? Po prostu potrzebowałem rady, więcej nie będę ci zawracać głowy takimi sprawami.
Dziękuję bardzo za rady,
Freddy
