Rufa

[Mistrz Gry]

Rufa

Drewniana konstrukcja z biegiem czasu nabrała patyny i ciemnych odcieni. Na pokładzie widać różnorodne przedmioty związane z żeglugą – sieci, liny, skrzynie. Na pokładzie leży również kilka starych wędek. Na środku znajduje się malutka, ale funkcjonalna kabina. Na pierwszy rzut oka widać, że barka spędziła wiele lat na wodzie.

[Philippa Moss]

Abolutnie, absolutnie, zawtórowałyby mu głos Philippy, gdyby tylko mogła zaczaić się na myśli tego rybaka i usłyszeć, jakie wątpliwości się tam kotłowały. Jak bardzo zszargana i z jakiego powodu musiała być pewność siebie Freda, jak bardzo wątpił w swoje możliwości, w swą oczywistą dla niej wartość. Jak bardzo? Patrzyła mu w oczy zamyślona, nieco nawet stroskana tym, co mogło aż tak podcinać mu skrzydła. Świat jednak skonstruowany bywał tak, że największym prymitywom i zbrodniarzom często nie brakowało odwagi i przekonania co do mocy osobistych możliwości, a daleko od nich stali ci drudzy, spokojni, nieposądzeni, wyzbyci wstrętnych myśli o zagarnięciu dla siebie brutalnie całej uwagi. A jednak powinien zastanowić się, dlaczego teraz zbliżała się właśnie do niego – nie do nich, nie do żadnego z przebojowych recydywistów. Tu i teraz krzyżowały się dwie skrajnie różne pary oczu. W niej rozlewały się ochoczo iskry, w nim coś ledwie zdawało się tlić. Coraz bardziej pragnęła poznać te myśli.
- Nie każdego, kto jest blisko mnie, mogłabym nazwać prawdziwym przyjacielem. Czasem jesteśmy razem i zarazem tak…. bardzo osobno. Czasem przyjaźń kończy się, gdy pojawiają się nowe okoliczności – wyjaśniła mu z nieco ponurą nutą w głosie. Czy zdawał sobie sprawę, jak wiele obłudy, jak wiele sprzedajnych relacji funkcjonowało w tym ich codziennym rynsztoku? Przez te lata nauczyła się już, za kim warto było stanąć murem i kto nigdy nie zasługiwał na prawdziwe poświęcenie, nawet jeśli przy kartach i kielichu mogli wyglądać jak para najlepszych kompanów. – Choć myślę, że mam wokół siebie parę osób, na które zawsze mogę liczyć, Fredzie – dodała po dłuższej pauzie, ostatecznie kotwicząc spojrzenie właśnie na nim. Na tych oczach o barwie pokrewnej do tej, którą odnaleźć mogła przecież codziennie w grubym szkle tawernianych kufli. Lecz ten odcień wydawał jej się wciąż zupełnie nie do podrobienia. Jesteś moim przyjacielem, Freddy Krueger?
Zaśmiała się cicho, wypuszczając powietrze wprost na odsłonięte skrawki jego skóry, poruszona głowa ostatecznie jednak znieruchomiała, a policzki Moss wydawały się nieco zaróżowione. Naprawdę właśnie o to zapytał? Zapytał krótko po tym, gdy wyznał, że widział w niej swe zmartwienie, że byłaby stratą dla niego odczuwalną. Pogłaskała go lekko po plecach, zaznajamiając się najpierw z tym uczuciem. Jej reakcja nie miała w sobie śladów prześmiewczych – jedynie sprowokowała niegroźną wesołość z odrobiną szczerego zdziwienia. – Daję im ulubiony trunek, porcję rozkosznego gulaszu i najlepszy stolik do gry w karty. Ale daję im też uwagę, słucham opowieści z dalekich mórz, zachwycam się bohaterskimi czynami, staję się powiernikiem, pocieszycielką i wsparciem, o które nigdy otwarcie żaden z nich nie poprosi… Taka jest rola barmanki właśnie – wyjaśniłam, być może rozczarowując tego niewinnego kamrata. Czy liczył na bardziej pikantne wyznanie? Czy spodziewał się, że dziewczyna z tawerny rozkłada nogi przed każdym chętnym piratem? Cóż, gdyby tak było, Moss nie miałaby czasu nalać choćby wódki do kieliszka przez całą zmianę w pubie.
A potem posłuchała, jak próbował połatać jej nieco podziurawiony nastrój. Były to jednak uszkodzenia zupełnie powierzchowne, nic groźnego, nic, co mogłoby ostatecznie zaburzyć jej całkiem dobrą tego dnia aurę. Doceniała jednak starania, zgadzała się ze spostrzeżeniami Freda. Poczuła każdą częścią siebie, że jemu szczerze zależało, że jego uwaga tu i teraz – choć pokazywana w sposób dla niej unikatowy – koncentrowała się na jej dobru. – Są nieistotni – wyszeptała więc wprost w jego brodę, zaciskając nieco mocniej palce na tym młodym ciele. Ile on miał w ogóle lat? A czy to ważne? – Powinniśmy trzymać się razem – odrzekła, rozciągając usta do uśmiechu. Potrafił to zrobić? Oddzielić prawdziwych przyjaciół od tych udawanych, tych interesownych? Jej palec przesunął się lekko po linii jego szczęki, by na koniec zaczepić lekko o całkiem zimne ucho. Tak wielu ludzi spotkała przez te lata w Cardiff. Kogoś takiego jak on nigdy.
Nie bój się mnie, Fredzie, podpowiadały mu bezgłośnie jej myśli, gdy obserwowała, jak motał się i stresował, zapewne pragnąć wreszcie przekroczyć granicę i znaleźć się jeszcze bliżej niej. Widziała przecież, znała obraz pokusy, znała jej zapach, dźwięk coraz bardziej drżącego głosu, ruchy niepewnych dłoni, wędrówkę ust. Nie odezwała się, pozwalając mu zrobić to, czego tylko potrzebował. W swoim pokrętnym tempie. To był ten rodzaj niepewności, który źle potraktowany mógł zakończyć się krzywdą. Nie chciała tego, nigdy nie chciała działać wbrew jego szczerym pragnieniom. Dlatego tylko spoglądała, czule, w niesamowitym jak na nią spokoju. Aż wreszcie się złamał, zawładnął dziewczęcym ciałem, odważył się zasupłać dwie wirujące ze sobą chęci. Wargi otarły się o siebie, tym razem bez ciekawskich oczu wesołych świadków. Byli zupełnie sami, pod stopami lekko kołysała się łódka, gwiazdy i zatoka pozostały jedynymi powiernikami tego pocałunku. Pięty Philippy uniosły się gwałtownie, wyciągając bardziej ku niemu, świat zawirował, choć pod powiekami przecież nastała bezkresna ciemność. Mocniej zacisnęła palce na jego ramionach, bardziej przywarła do tej drugiej klatki piersiowej, łaknąc tak bardzo jeszcze więcej tej bliskości. Sprawiła, że pocałunek rozognił ich usta, że stał się głębszy, intensywniejszy, że przekroczył już po chwili granicę ostrożnej subtelności. Tak dobrze poczuła się oparta o to niespodziewane ciało, o zupełnie daleką od podstępu duszę. Nie przeszkadzała jej jego nieśmiałość, nawet polubiła czającą się w tej niemałej posturze delikatność. A może teraz okaże się bardziej odważny?
Pokaż mi, na co masz ochotę, Fredzie.