Sala bokserska Walworth Road

[Mistrz Gry]

Sala bokserska Walworth Road

Nowoczesna i surowa, ta sala bokserska powstała pod koniec lat 50. i szybko zyskała renomę w Londynie. Budynek z czerwonej cegły, z dużymi oknami osłoniętymi metalowymi kratami, mieści przestronne wnętrze pełne naturalnego światła. W środku stoi solidny ring otoczony linami, pod sufitem wiszą ciężkie worki treningowe, a na ścianach zawieszone są plakaty słynnych walk. Podłoga pokryta jest wytrzymałym linoleum, a w rogu znajduje się niewielka trybuna dla kibiców. Młodzi bokserzy ćwiczą pod okiem doświadczonych i wymagających trenerów, a w powietrzu czuć mieszankę potu, skóry i adrenaliny.

[Maelle Seymour]

Znów przewraca oczyma, a przy Day'u robi to tak często, że zastanawia się, w którym momencie nadejdą nieuniknione zawroty głowy. Jego świat to czysta pruderia, spełnienie marzeń najbardziej zaściankowej pani domu, która wychowując syna pilnuje, by ten nigdy nie zajrzał pod spódnicę koleżanki ani nie spróbował włożyć dłoni pod jej bluzkę. Idealny przykład ciemniactwa, ograniczenia i przestarzałości, które aż kłują ją w oczy; Ambrose zapewne uważa, że podczas namiętności światła muszą być zgaszone, a odgłosy przyjemności powinien wydawać tylko mężczyzna, bo tylko jemu ma być dobrze. Co za kretynizm. Każdy przejaw jego niewiedzy Maelle przypina jako łatkę pod imieniem jego matki, choć nie może się nadziwić, że żona, z którą musiał jakoś spłodzić bliźnięta, nie wtajemniczyła go w kanwy swoich potrzeb. Może odebrała identyczne wychowanie i nie wierzy, że jej rola wybiega poza rozłożenie nóg i czekanie, aż mąż skończy swoje. Przeraża ją takie życie, choć wie, że swoją otwartość i bezwstydność zawdzięcza treningowi kurtyzan i w cnotliwym świecie magipolicjanta nie jest to powodem do wyższości.
- A skąd będziesz wiedział, czy zadowoliłeś swoją kochankę? Skąd ona będzie wiedzieć, co tak naprawdę lubisz i jak sprawić ci przyjemność? Albo skąd będziecie wiedzieć, czego spróbować, chcąc na nowo rozniecić iskrę, kiedy już się sobą znudzicie? - zasypuje go pytaniami, mającymi otworzyć jego dotychczas ślepe oczy. Świat zmysłów jest bogaty i piękny, a żeby móc z niego w pełni korzystać, należy najpierw nauczyć się o nim rozmawiać. Bez tego tworzy się właśnie takie społeczeństwo, seksualnie tępe. Panująca między parami cisza i surowy konwenans wstydu buduje potrzebę istnienia burdeli, więc świetnie, niech dalej milczą, a prostytutki będą zarabiać krocie na zniechęconych mężach i sfrustrowanych żonach. - Ale fakt, po co o tym rozmawiać? Broń Merlinie. Jeszcze by ci się spodobało - rzuca z teatralnym przestrachem, a potem cmoka z politowaniem. Dolores Day pewnie spaliłaby ją na stosie.
- Na Pokątnej można dostać ubrania w barwach szkoły również dla dorosłych - przypomina mu chytrze, miażdżąc pod obcasem potencjalną wymówkę blondyna. Sweter Gryffindoru to towar szeroko dostępny, nawet Maelle ma w swojej szafie szalik w barwach Slytherinu, który co prawda zakłada rzadko, ale znajduje w nim komfort wspomnień z czasów, kiedy w życiu wszystko zdawało się prostsze. To nowy egzemplarz, stary został u Seymourów, między rzeczami, których nie spakowała przed odejściem do Dotyku Wili. A do którego domu pewnego dnia trafi jej maleństwo? Pożegna synka ze stacji King's Cross i później będzie z niecierpliwością wyczekiwać pierwszego listu o tym, gdzie przydzieliła go Tiara Przydziałów. Właśnie tak. Ćwierćwila nie akceptuje innej możliwości, nie przewiduje jej w swoim scenariuszu. Odzyska syna, kupi mu wyprawkę na Pokątnej, a po ukończeniu przez niego szkoły zabierze go na wycieczkę do jakiegoś ładnego miejsca. Tak będzie.
- Na ciebie też? - podchwytuje bezwstydnie, promiennie uśmiechnięta od chwili, gdy Ambrose zauważył na głos jej kobiecość. Na pewno nie próbuje z nią flirtować, nigdy tego nie robi, cóż, trudno; tancerka nie widzi powodu, żeby nie próbować flirtować z nim. Wchodzi jej to w krew i bawi ją, kiedy Day łopatologicznie odnosi się do jej słów, jakby zupełnie umknął mu kontekst. Zero głębi, zero podtekstu. Jest tak prostoduszny jak regulamin. - W jakim sensie? Chodzi ci o to, że mój urok miałby zadziałać na kobiety? Nie. Nasza magia ma ograniczenia i tak po prostu jest - odpowiada i wzrusza ramionami, dla niej to nie problem. Na dobrą sprawę zdobywanie kochanek w niczym nie różni się od zdobywania koleżanek, oba procesy są tak samo żmudne i wymagające, oba też często kończą się fiaskiem, a jeśli nie, dają wielką przyjemność. W przypadku Ambrose'a i mężczyzn będzie tak samo i należy się z tym pogodzić - aczkolwiek intryguje ją, dlaczego on w ogóle to roztrząsa. Pyta o to w swoim kontekście? Jeśli tak, podejrzenia Maelle nie są dalekie od prawdy.
- A ja myślałam, że jesteś porządnym trenerem i masz przygotowany plan, zamiast polegać na mojej domyślności - odbija piłeczkę. Po co rozmawiać o erotyce? Proszę bardzo, ta sama puenta, dwa różne przykłady. Jeśli czegoś po niej oczekiwał, powinien był chociaż przysłać sowę z instruktażem i to nie jej wina, że tego nie zrobił. Teraz Ambrose może mieć pretensje tylko do siebie, a Maelle musi tuszować jego błędy i korzystając z jego bloku oraz późniejszej instrukcji wykonuje kilka prostych ćwiczeń rozciągających i rozgrzewających mięśnie. Następnie zsuwa spojrzenie w dół jego pasa i ocenia analogiczną wysokość, a potem wymierza kopniaka w worek treningowy jeszcze niżej, niż polecił. - Dla was, mężczyzn, dziesięć centymetrów to magicznym trafem zawsze dwadzieścia - kąsa z lisią obłudą, przekonana, że blondyn znów jej nie zrozumie, by po chwili poprawić zamach odrobinę wyżej. Na pewno nie robi tego zgodnie z bokserską modłą, ale nie ma prawa wiedzieć, jak tego dokonać bez przygotowania. - Pokażesz mi wreszcie kilka prawidłowych ruchów, czy będę przez resztę wieczoru uderzać na ślepo? - niecierpliwi się w końcu. Jest głodna samoobronnych nowinek, które może przekazać jej Day, nie zaś zwykłego upustu emocji i napięć przy wypełnionym ścinkami przeciwniku, który nawet jej nie odda.

[Ambrose Day]

Maelle zdecydowanie przeceniała wyobraźnię Ambrose'a—nie założył nawet, jakie oświetlenie powinno towarzyszyć obowiązkom małżeńskim (choć, ze swoim umiłowaniem do detali i porządku: powinien). Może dlatego, że niechcący rozpoczął swoje małżeństwo pod wpływem; w sposób, jaki Dolores Day uznałaby za najbardziej z plugawych. I nie uszło mu to na sucho, oczywiście, że nie. Nie dość, że na świecie pojawiły się dwie żywe konsekwencje jego pomyłek, a zabawa skończyła się ślubem, to matka się o wszystkim dowiedziała. Jeśli Dolores z Titusem byli w czymś zgodni to w tym, że Allie zachowała się jak dziwka (oraz w tym, że ziemniaki z koperkiem są dobre, a parkiet ułożony w jodełkę nie jest abominacją i że rozmowy o niczym są potrzebne... no dobrze, chyba byli zgodni w wielu rzeczach). Ambrose słuchał tego ze spokojem i potakiwał, ale w głębi duszy zastanawiał się jak świadczyło to o nim i co powiedzieliby o jego zachowaniu, gdyby nie mieli oporów. Przecież chyba nie był od Allie lepszy, to w połowie jego dzieci. Matka powiedziała jedynie, że był głupszy.
Właściwie, jakoś nie myślał tak o Maelle. Coś w sytuacji, w której znajdowała się gdy ją poznał było jasne—dług za dług, seks za pieniądze, bilans zysków i strat, strat, strat. Aura ćwierćwili łagodziła jego irytację gdy próbowała flirtować czy rozprawiać o sztuce miłości, ale przede wszystkim uspokajało go to, że wiedzieli o sobie wiele i byli tacy sami. W jego rozumowaniu wyrównywało to szalę: Maelle świadomie rozmawiała z Ambrose'm, z potomkiem wil. Za dziwkarskie uważał zachowanie kobiet, które widziały tylko jego twarz i wzrost i nic więcej.
- O czym ty mówisz? - zdziwił się. - Przecież nie mam kochanki, wiedziałabyś. - wytknął. - Wydaje mi się, że są strasznie czasochłonne. I nieprzewidyhwalne. - westchnął. Rozważał nawet taką opcję gdy chciał na stałe wynieść się z sypialni Allie, ale prostsze okazało się umiejętne sprawianie pozorów i nocowanie u mamy.  Nawet ta fanka z Czarownicy miała się z nim tylko obłapiać, a nie całować, strasznie to upierdliwe. Skonsternował się lekko w odpowiedzi na te wszystkie pytania, a jego twarz musnął lekki rumieniec. - A co, jeśli po prostu nic nie lubię, rozważałaś to? - przewrócił oczami. Seks nie może być przecież centrum życia, bez przesady.
Nie przyzna się przecież, że nie wiedział co lubi. Wiedział, że nie lubił się całować.
- No to może na Pokątnej. - przyznał z bladym uśmiechem, usiłując zdławić wyrzut sumienia. To tylko strój, nie będzie aż tak drogi; ale mógłby odłożyć tą kwotę dla dzieci...
Miał na tyle serca by nigdy nie powiedzieć jeszcze Maelle, że jeśli odnajdzie syna, to zmartwienia wcale się nie skończą. Dopiero się zaczną. Gdy już go znajdzie (sam Ambrose miotał się czasem między tymi myślami) będzie musiał jej powiedzieć o tylu rzeczach... żeby trzymała bahanocyd na górnej półce.... i żeby trzymała perfumy w zamkniętej szafce... i żeby zawsze miała oczy dookoła głowy w mugolskich dzielnicach...
- Tak, mam przy tobie dobry humor. - odpowiedział bezpardonowo w kwestii uroku ćwierćwili, rozwiewając zarazem jej nadzieje na flirciarską lub choćby poetycko dwuznaczną odpowiedź. - Trudno to czasem stwierdzić, więc domyślam się, jak znienacka działamy na innych, ale chyba już umiem to rozpoznawać. Ale też po prostu cię lubię, a to się zlewa. A mój? - zaintrygował się. W przeciwieństwie do Maelle, zastanawiał się nad tym poważniej, raczej chłodno i naukowo. - Tak, na.... koleżanki. - zmieszał się nagle, chłód gdzieś uleciał. - Skąd wiesz, że tak po prostu jest? Bo tak piszą w książkach, ale próbowałaś? - na dobrą metę, on też nie próbował, ale...
...jakieś to niezręczne, lepiej będzie posłuchać czy Maelle próbowała. To ona była w końcu obeznana i odważna, przynajmniej w tych kwestiach.
Miał na myśli oczywiście zmuszanie koleżanek do odstąpienia sobie wyboru torebki w sklepie, czy czegoś takiego. To, czego jeszcze mogła próbować piękna i odważna kobieta z innymi kobietami (i w burdelu) jakoś... nigdy nie przyszło mu do głowy.
- No już, zaraz zaczniemy plan. - westchnął. - Chociaż ostrzegam, że niektórzy nie lubią moich planów. - mruknął, pamiętając jak płakały dzieci na treningach i jak doprowadził do płaczu własnego syna. - Uprzedź mnie jakbyś miała się rozpłakać, okej? - dorósł i nie chciał już tego powtarzać, nie z nią. Choć jakaś kompetytywna część jego natury podpowiadała mu, że przecież nie powinien być dla niej miękki, bo żaden prawdziwy napastnik taki nie będzie.
- Za nisko, skopałabyś mu udo. - wytknął, gdy kopnęła worek. - Ale przynajmniej siła jest dobra. Nie rozumiem, o co chodzi z tymi centymetrami, po prostu słuchaj gdzie mówię. - szturchnął worek w odpowiednie miejsce. A potem, w odpowiedzi na jej prośby o demonstrację, nie odpowiedział już nic, tylko po prostu kopnął worek. Kolanem, z całej siły. - Jeśli cię przyszpili albo jesteście w bezpośrednim zwarciu, kolanem jest najprościej. - pouczył, beznamiętnie jak na kogoś, kto właśnie wyobrażał sobie próbę przemocy fizycznej i (jeśli Maelle będzie w takiej sytuacji) pewnie seksualnej. - Ale zanim do tego dojdzie, skuteczniej będzie w twarz, celuj w nos albo w oczy. Na worku ich nie narysujemy, ale pokażę ci jak ułożyć dłoń... - zaczął i nie zapowiadało się na to, że szybko skończy.
Będą tutaj dopóki Maelle nie straci dechu ze zmęczenia albo sama nie przerwie treningu.

/zt x 2

[Mitch Macnair]

05.05.

Nie przywykł do nic nie robienia. Wiecznie w biegu, zawsze zajęty, pochylający się nad projektami lub wybierający się na miejsce budowy. Siedzenie bezczynnie mu nie wychodziło. Wiedział, że potrzebuje wolnego, był jednak tylko człowiekiem, który musiał czasami odpocząć, bo organizm inaczej nie wyrobi. Sam narzucił na siebie kilka dni wolnego, chociaż już kilkukrotnie łapał się na tym, że nogi same prowadziły go do pracowni. Musiał naprawdę ze sobą walczyć żeby zrobić w tył zwrot i nie wejść do pomieszczenia. Nadrabiał lektury, które odłożył jakiś czas temu, spacerował, a nawet raz postanowił popływać, ale lodowata woda w morzu bardzo szybko ostudziła jego zapały. Odwiedził kilka barów, ale jako, że teraz starał się już nie przesadzać z alkoholem tak jak jeszcze dwa miesiące temu, nie siedział tam długo. Znany mu barman wydawał się zadowolony z takiej odmiany, bo nie musiał go chociaż odprowadzać do domu pijanego w trzy dupy. Wystarczyło jednak kilka dni aby zaczęła go roznosić energia, której nie miał za bardzo gdzie spożytkować. Szukał jakiegoś rozwiązania, aż któregoś wieczora kiedy siedział w salonie, rozwalony na kanapie z książką w dłoni i papierosem w zębach, przypomniał sobie o pewnym znajomym.
Poznali się jakiś czas temu, w sumie Mitch już nie za bardzo pamiętał nawet jak. Wiedział jednak, że Caleb był bardzo uzdolnionym stolarzem i kiedy się o tym dowiedział oraz zobaczył jego twory, zaproponował mu kilka razy współprace. W jego zawodzie stolarz był mu niejednokrotnie potrzebny, bo jednak nie dało się budować tylko kamieniem, drewno zawsze było składową jego projektów czy jako szkielet budynku czy jako zwykła ozdoba. W każdym razie podczas tych kilku sposobności do wspólnej pracy naprawdę dobrze się dogadywali, wypili wspólnie kilka kolejek i Macnair polubił tego faceta. Jeśli pamięć go nie myliła, a miał ją naprawdę dobrą, Caleb kiedy wspominał, że zna się mniej więcej na walce wręcz, a on miał w tym momencie dużo energii to raz, a dwa, kto wie, może pomoże mu to z tymi wszystkimi wspomnieniami, które tak usilnie próbował od siebie odsunąć. Napisał więc do niego list z prośbą o spotkanie i mały trening. Nigdy nie zaszkodziło się nauczyć czegoś nowego, zwłaszcza, że ostatnio miał wrażenie, że zdecydowanie za mało się ruszał. Owszem, na budowach nie korzystał tylko z magii, ale też z siły własnych mięśni, ale jednak nie było to to samo co prawdziwy trening.
Kiedy przyszła pozytywna odpowiedź, szybko umówili się na konkretny termin i kiedy nadszedł ten dzień z dużą energią i pozytywnym nastawieniem pojawił się w Londynie. Nie do końca wiedział gdzie dokładnie znajduje się sala, którą zaproponował Diggory, więc przespacerował się na spokojnie, bo jednak pojawił się grubo przed czasem. W końcu jednak udało mu się trafić pod wskazany adres i wszedł do środka. Od razu uderzył go typowy zapach spoconych ciał, jego uszy zaatakowały różnego rodzaju odgłosy uderzania w różne rzeczy, jak również i pokrzykiwania i głośne rozmowy. Rozejrzał się po wnętrzu z nieskrywanym zainteresowaniem. Chyba nigdy nie był w takim miejscu, ale wystarczyło mu kilka sekund aby stwierdzić, że mu się tutaj podoba. To była bardzo ciekawa odmiana.
Przez moment stał nieopodal wejścia z torbą zarzuconą przez ramię zastanawiając się co go tutaj dzisiaj czeka, aż w końcu zrobił kilka kroków przed siebie poszukując wzrokiem znajomego. Potrzebował chwili, ale w końcu go zlokalizował, po czym z lekkim uśmiechem widniejącym na ustach ruszył w jego stronę.
- Diggory. - przywitał mężczyznę zbliżając się do niego i wyciągając dłoń w jego kierunku - Dobrze cię widzieć stary. - pokiwał głową mimowolnie nadal wzrokiem wodząc po pomieszczeniu z zaciekawieniem.

[Caleb Diggory]

W porównaniu z tym, jak Caleb spędzał swój wolny czas i się wyładowywał, propozycja od Mitcha była bardzo... produktywna. Trening z architektem, którego darzył respektem? W profesjonalnej sali bokserskiej? To... lepszy sposób na spędzenie popołudnia w Londynie niż większość tego, czego Diggory dopuszczał się ostatnio po godzinach. No właśnie, podobnie jak w pracy Mitcha—w hodowli po godzinach właściwie nie istniało. Bywały dni, w których Cal był na nogach od świtu do nocy. Bywały kryzysy, podczas których nie spał wcale. Była cała lista rzeczy do zrobienia, które nieustannie miał nad głową (naprawić płot, wdrożyć nowy trening ropuch, wdrożyć w życie nową reklamę, zapoznać się z innymi hodowcami, aktywniej pozyskać klientów, znaleźć sposób na szybszą spłatę kredytu...), ale które—niestety—mógł odwlekać. Wtedy nagle miał przed sobą całe godziny wolnego czasu lub ciche wieczory. Hodowla stawała się wtedy miejscem nie do zniesienia, z każdym kątem przesiąkniętym wspomnieniami zmarłego brata. Felix umarł przez niego, a poczucie winy i utrata bliskiego, zmieszane z poczuciem zdrady—nic z tej tragedii nie wydarzyłoby się, gdyby brat był odpowiedzialny i z nim szczery—były mieszanką wybuchową. Mieszanką, którą Cal potrzebował rozchodzić, wyrzucić z siebie, zapić, utopić w agresji. Nie był dumny z tego, w jaki sposób spędzał często wieczory: bezsensowne bójki w barach, bitki i zakłady za pieniądze w podejrzanych miejscach, zbyt wiele alkoholu... Wiedział, że to niezdrowe.
Spotkanie w sali bokserskiej było przy tym bardzo zdrowe. Poczuł wdzięczność, czytając tą prośbę. Często zresztą czuł wobec Mitcha wdzięczność. Podziwem darzył jego projekty architektoniczne i w głębi duszy marzył o tym, że kiedyś będzie w takim miejscu w życiu, że będzie go na nie stać. Poprosi go o przebudowę starej werandy i babcia się ucieszy. Czy zdąży zarobić na zlecenie tak prestiżowe w ogóle za życia babci? Nie, lepiej o tym nie myśleć.
Cieszył się, że Macnair podtrzymał z nim kontakt nawet po wyjeździe do i powrocie z Afryki. Że czasami dawał mu zlecenia. Dodatkowa gotówka zawsze się przydawała, a Cal miał szczęście, bo robił w życiu to, co lubi. Kochał ropuchy i stolarstwo. W tej drugiej kwestii był samoukiem, przyuczony przez dziadka i motywowany szczerą pasją, więc tym bardziej cieszyły szanse otrzymywane od Mitcha.
Idąc do klubu bokserskiego złapał się na myśli, że może byłby szczęśliwszy gdyby po prostu był stolarzem i wykonywał zlecenia dla Mitcha (swoją drogą bardzo równego i porządnego gościa) i innych architektów. Gdyby nie miał na głowie odpowiedzialności za tyle ropuch i babcię i szwagierkę i mógł po prostu... cyzelować drewno.
Kilka lat temu nie miał takich myśli, a hodowla wydawała się spełnieniem marzeń. Teraz wydawała się więzieniem.
No nic, może kilka ciosów pozwoli mu nie myśleć. Przynajmniej na chwilę.
- Macnair. Ciebie też. - powiedział szczerze. Przywiązywał się do ludzi łatwo i szybko, zwłaszcza gdy ich szanował i byli dla niego mili. Macnair zdawał się cenić pracę, w którą Cal wkładał serce, mimo, że pewnie mógł znaleźć wielu innych stolarzy. - Dzięki za propozycję, sam lubię... - się bić? To zabrzmi idiotycznie. - Wysiłek fizyczny. - mruknął dyplomatycznie. Jakby tego wysiłku brakowało mu przy rąbaniu drewna lub gonieniu za ropuchami, ale mniejsza.
- To... chciałbyś się po prostu rozruszać? Poćwiczyć coś konkretnego? - upewnił się. Mimo wszystko głupio tak rozpocząć od bicia swojego zleceniodawcy i kolegi bez ustalenia... celu? Warunków? Merlinie, może bicie się w knajpach było jednak łatwiejsze.