— najedź, by rozwinąć pergamin —
Moja Droga Leopoldino,
obawiam się, że list Twój odnajduje mnie w nastroju odległym od dobrego. Mój najszybszy chart, faworyt ostatnich gonitw, przybiegł wczoraj do mety jako drugi, pozwalając się wyprzedzić psu Parkinsona, choć jak mniemam nie ma on najczystej krwi z linii hartów afgańskich. Jestem niezwykle rozczarowany. Wiesz, że nie toleruję słabości i porażek. Dziękuję Ci jednak, moja droga, za troskę. Ufam, że zdrowie Ci dopisuje. W ostatnim czasie pytało bowiem o Ciebie kilku kawalerów, zastanawiam się, czy nie powinienem zaprosić ich do gonitwy konnej, aby ich sprawdzić, choć wątpię, by mieli szansę choć powąchać ogon wierzchowca Twego brata.
Przechodząc do sedna Twego problemu: porzuć proszę ten melodramatyczny ton, nie przystoi on Flintowi. Nasza rodzina nie ma powodu, aby lękać się kontroli, czy rejestrów. Nasza krew, tak jak sama piszesz, broni się sama. Nasz rodowód dowodzi krystalicznej czystości naszej krwi i potęgi rodziny. Czyste sumienie i twarda postawa to zaś najlepsza tarcza przed próbami inwigilacji. Wręcz przeciwnie, moja droga Leopoldino, uważam, że próba uchylenia się od tychże formalności byłaby wysoce podejrzana i niegodna uczciwego zawodnika. Chowanie się po kątach i urkywanie to domena nędzarzy, nie zaś potomków Gideona Flinta, nie zgodzisz się ze mną, Leopoldino?
Jesteś wszak baletnicą Powinnaś przywyknąć do krwi, potu i dyscypliny, która nie ustępuje tej na boisku quidditcha, czy na arenie pojedynkowej. Zawsze sądziłem, że balet jest niczym walka ze swymi słabościami. Oczekuję więc, że potraktujesz tę sprawę tak jak winien uczynić to Flint - jak kolejne wyzwanie, które nalezy zmiażdżyć swoją determinacją. A nie jako powód do narzekań. Jeśli nie czujesz się na siłach, aby stawić czoła kilku ministerialnym pismakom i dumnie dowieść swojego pochodzenia, sugeruję zwrócić się do swego ojca, któremu powtarzałem przed laty, że Flint winien rodzić się na brytyjskiej ziemi. Dziś może wspomni moje słowa.
Miałem przyjemność zawitać ostatnio do teatru, kiedy to dawałaś pokaz swych talentów w "Dziadku do orzechów". Muszę przyznać, że Twoje fouetté podczas ostatniego aktu było wykonane z należytą precyzją, lecz brakuje ci siły w grand jeté. Lądujesz zbyt miękko, niemal z wahaniem. Popracuj nad tym, a osiągniesz perfekcję.
Pamiętaj Leopoldino: walczyć, wygrać, nie żałować.
Walcz.
Z poważaniem,
Ignatius Flint/p>
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Szanowna Panno Flint,
z wdzięcznością przyjęłam Wasz list, którego treść - nacechowana uprzejmością oraz szczerym zamiarem nawiązania relacji - była dla mnie miłym zaskoczeniem. Proszę przyjąć zapewnienie, iż również żywię przekonanie, że przyszłość, o której wspominają nasze rodziny, wymaga nie tylko formalnych ustaleń, lecz także osobistego poznania i wzajemnego zrozumienia. Wasza propozycja spotkania, oddzielona od okoliczności samych zaręczyn, świadczy o takcie i delikatności, które wysoko cenię. Ufam, że możność rozmowy w spokojnych warunkach pozwoli nam spojrzeć na siebie nie wyłącznie przez pryzmat nazwisk i powinności, lecz jako na dwie kobiety, którym przyjdzie dzielić wspólną przestrzeń życia - jakkolwiek miałaby ona ostatecznie wyglądać. Pozwalam sobie zatem zaproponować, byśmy spotkały się w czytelni Evershire College, gdzie od lat poświęcam czas badaniom nad historią magii i starożytnymi tekstami. Miejsce to, choć skromne w formie, sprzyja rozmowie niespiesznej i uważnej. Jeżeli zaś zechcecie, z przyjemnością wysłucham opowieści o tym, co Wam najbliższe - czy to o zainteresowaniach, czy o sprawach, które kształtują Wasze spojrzenie na świat.
Wierzę, że szczera wymiana myśli stanowi najlepszy fundament dla wszelkiej przyszłej relacji, niezależnie od jej ostatecznego charakteru.
Z wyrazami szacunku i życzeniami pomyślności,
Iris E. Nott
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Panno Flint
Długo zabierałem się do napisania tego listu. Po naszym ostatnim spotkaniu odniosłem wrażenie, że możesz mieć wątpliwości co do moich intencji. Nie szukam wymówek za to, jak ono przebiegło, ale żywię nadzieję, że pierwsze (oraz drugie) wrażenie nie musi być ostateczne.
Jak zapewne już wiesz, zamierzam starać się o Twoją rękę. Nie piszę w sposób szczególnie wylewny i nie oczekuję tego w zamian. Uważam jednak, że wobec planów naszych rodzin moglibyśmy spróbować znaleźć porozumienie. Mimo wszystko wciąż pozostaję największym fanem Pani talentu i nie jestem w stanie przejść obok niego obojętnie.
Chciałbym zaproponować spotkanie. Jeśli uznasz, że jest na to przestrzeń, możemy spotkać się na spacerze w najbliższą sobotę po południu. Oczywiście dostosuję się do miejsca i czasu, które będą dla Ciebie odpowiednie.
Rodrick Carrow
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Panno Flint
Pozwoliłem sobie nie odpowiadać odrazu, bo przyznam, że próbowałem dojść jaki charakter w gruncie rzeczy, ma mieć umówione spotkanie na najbliższą sobotę. Nie chodzi tu o propozycje miejsca - raczej o to, że nie do końca rozumiem co chcesz bym przemyślał.
Z mojej strony chciałem przyznać się do czego, czego w żadnym wypadku nie powiem na żywo. Rozmawiałem z Twoim bratem i Leopold już wie o mojej próbie podszycia się pod niego. Ma nadzieję, że docenisz ten gest.
Rodric Carrow
