Służby Administracyjne Wizengamotu

[Mistrz Gry]

Służby Administracyjne Wizengamotu

Wnętrza biur Służb Administracyjnych Wizengamotu sprawiają wrażenie zatrzymanych w czasie. Wąskie korytarze o niskim sklepieniu prowadzą do ciasnych biur oddzielonych matowymi szybami i ciężkimi drzwiami z numerami. Pomieszczenia wypełniają masywne biurka, wysokie szafy na akta i stosy dokumentów układanych niekiedy bez wyraźnego porządku. Oświetlenie jest nierówne, miejscami przytłumione. Krzesła dla petentów są twarde i raczej niskie. Przez korytarze nieustannie przewijają się pracownicy, nierzadko w wyjątkowym pośpiechu.

[Atticus Lestrange]

17 maja 1962r.

List przyszedł niespodziewanie i zastał Atticusa w momencie niemalże skończonej pracy; zaległa dokumentacja została uzupełniona, pióro wylądowało w kałamarzu,teczka była zamknięta i gotowa do drogi, a Lestrange zdążył już nawet założyć płaszcz. Sowa huczała głośno i domagała się atencji; zuchwale wystawiła nóżkę i łypnęła na mężczyznę czujnie, oczekując natychmiastowej reakcji. Lestrange z ociąganiem sięgnął po kopertę, otwierając ją nożykiem do papieru jednym, sprawnym ruchem.
Okazało się, że poza listem czekała na niego jeszcze jedna niespodzianka.
Najpierw zaczął czytać, z zaskoczeniem odkrywając, że korespondencja pochodziła od Daniela Dodge. Próbował przypomnieć sobie moment, w którym widział go po raz ostatni – być może na balu absolwentów? Tak, z pewnością wtedy dostrzegł dawnego kolegę w towarzystwie młodej czarownicy, znikających gdzieś w morzu innych, znajomych twarzy; z wyjątkowo paskudnym uczuciem, że stało się coś poważnego, powrócił do treści. Jego brwi uniosły się w wyrazie zaskoczenia, a z gardła mimowolnie wydobyło się krótkie, rozbawione parsknięcie – a więc w końcu ktoś dobrał się kombinatorowi do skóry. W teorii mógłby odmówić pomocy, ale darzył Daniela czymś w rodzaju niechętnej sympatii; nie kontaktowali się co prawda regularnie, ale wspominał go jako doskonałego kompana do wspólnego picia i wysłuchiwania jego perypetii życiowych, tak różnych od tych, którymi mógł podzielić się Atticus. Lestrange szybko nabierał podejrzeń, że nagła kontrola Pana Cringe’a nie była wcale dziełem przypadku i losowości; zwykle nie tak to działało.
A to mogło – chociaż nie musiało – oznaczać, że ktoś na Daniela doniósł.
Doczytał resztę, kręcąc przy tym głową, zaraz to sięgając po następną zawartość koperty – tym razem był to uzupełniony formularz. Atticus niechętnie zdjął płaszcz, przerzucił go przez oparcie krzesła i usiadł, skupiwszy się na kolumnach, cyfrach i całości sprawozdania. Nierzadko przeglądał tego typu dokumenty, w poprzednich latach wyręczając w obowiązku zarówno ojca, jak i brata. Na pierwszy rzut oka nie mógł się do niczego doczepić; Daniel wykonał kawał porządnej roboty i gdyby trafił na mniej sumiennego urzędnika, z pewnością pismo przeszłoby bez echa i Dodge mógłby dalej cieszyć się mało legalnym zarobkiem – ale pan Cringe miał opinię ogromnego służbisty i znając życie unieważniłby całość za brak kropki nad i. Atticus sięgnął po pióro i zbliżył końcówkę do papieru, przesuwając wzrokiem po kolejnych kolumnach; pióro opadło, nakreślając poprawki.
A potem kolejne.
Wszystko co, co wydawało mu się zbyt podejrzane i nazbyt idealne, gryzące się boleśnie z tym, o co Daniel został oskarżony – trafiało pod korektę. Nie chodziło tylko o to, by wszystko się zgadzało – całość musiała prezentować się nienagannie i nie budzić niczyich podejrzeń, a już w szczególności inspektora, który chętnie usadziłby kolejnego czarodzieja za oszustwa podatkowe, tym samym przytulając ładną sumkę w ramach premii. Gdy uznał, że naniósł wszystkie poprawki – uprzednio sprawdziwszy jeszcze trzykrotnie – sięgnął po czystą kopertę i schował kartkę do środka. Z szuflady biurka wyjął pergamin, na którym napisał raczej zwięzłą, nieco suchą – a więc bardzo typową dla siebie – odpowiedź dla Daniela. Zaadresował kopertę i przez chwilę walczył z sową, która chwilowo wykazywała większe zainteresowanie drzemką niż pracą; gdy w końcu przyczepił list, ptak wyleciał przez uchylone drzwi w pośpiechu, zostawiając czarodzieja sam na sam z myślami. W końcu przygotował się do wyjścia, gotów na powrót do Falmouth.
Nie wątpił, że Danielowi się powiedzie – a gdy przesłuchanie dobiegnie końca, będą mieli wymówkę do obalenia szklaneczki.

| rzut na sprawdzenie dokumentów tutaj, zt