Londyńskie Zoo

[Mistrz Gry]

Londyńskie Zoo

Za skrzypiącą, żelazną bramą rozciąga się zupełnie inny świat od zatłoczonego centrum Londynu. Po przekroczeniu furtki odwiedzających wita cywilizowana egzotyka: to kręte alejki wysypane jasnym żwirem, niskie płotki, betonowe wybiegi o obłych kształtach i tabliczki z nazwami zwierząt oraz dokładnym opisem ich zwyczajów. W Londyńskim Zoo można podziwiać gatunki słodkie - jak pandy, koale i żyrafy - ale też niebezpieczne - lwy, goryle oraz niedźwiedzie. Wybiegi są stworzone raczej z myślą o bezpieczeństwie zwiedzających niż komforcie zwierząt. Nieznośni chłopcy bębnią w kraty, dziewczynki próbują karmić słonie biszkoptami przeznaczonymi na podwieczorek, a dorośli tylko czasem zwracają im uwagę, woląc skupić się na spacerze, papierosie, herbacie z papierowego kubka, konsumpcji mięsnego pasztecika albo lekturze świeżego dziennika.

[Daniel Dodge]

21 kwietnia

Stopa za stopą, toczymy się raczej leniwie w miłosnym skrzywieniu. Ja od strony jezdni, ruchliwej ulicy, by chronić ją od wszelkiego złego, ona po drugiej, pasie wielkie oczyska kolorowymi witrynami sklepów. Tu cukierki na wagę, tam pasmanteria z jedwabnymi wstążkami i różnokształtnymi guzikami, a za rogiem malusieńki sklepik ma modystka, szczycąca się ręczną robotą woalek, stroików i filcowych kapeluszy. Trzymam Sandy mocno przy sobie, moje ramię oplata jej barki i choć nie jest to najwygodniejsza spacerowa poza, odpowiada nam z kilku względów. Po pierwsze, pilnuję, by nie zerwała się ze smyczy i czynności oglądania prędko nie zamieniła w kupowanie. Po drugie, jesteśmy ściśnięci jak sardynki, ale przylegamy do siebie zupełnie naturalnie, nasze zapachy się mieszają, więc ona waniaje jakby była przodowniczką pracy przy wydobywaniu węgla, a mnie oblepia kwiatowa słodycz, tak ostra, że aż kicham potężnie.
– Masz chusteczkę? – pytam, nie robiąc jej wyrzutów o ten nagły atak na receptory węchu. Tak jest mała, pokaż całemu światu, że cię stać - no bo niby kto zabulił za ten fikuśny flakon pełen perfum, w których chyba się dziś kąpała? Oczywiście, że ja, więc idź, idź, roznoś ten zapaszek, powoduj ból głowy i zbiorowe omdlenia w autobusach, bądź szczęśliwa, uśmiechnięta, zadowolona i poratuj mnie tą chustką, a spędzimy idealne popołudnie tylko we dwoje. Bez krzyków, bez kłótni, bez widelców wbitych w dłonie (przesadzam, tego jeszcze nie było), za to dokładnie według agendy, którą układam pieczołowicie, naprowadzany delikatnymi aluzjami Sandy, które traktuję oczywiście jak muszki-owocówki w lecie - udaję, że ich nie ma. Ja proponuję spacer, ja organizuję wyjście, ja życzę sobie, żeby nałożyła ołówkową spódnicę i lawendową bluzeczkę z bufiastymi rękawami, w której jej cycki wyglądają naprawdę potężnie. Ja też otwieram jej drzwi, ja stoję w kolejce po dwa bilety do zoo, wszystko z własnej, nieprzymuszonej woli. Tak, tak, przez kolejny tydzień będę napawać się tym, jaki jestem sprytny i wspaniałomyślny, przez kolejne siedem dni będę jej wypominać ten wypad, kiedy tylko spróbuje mi odmówić: wszystkie argumenty moje, mam ją całą, calutką w garści (taka jest przecież malutka). Oczywiście, że nie zwracam uwagi, że ostatnio często nosiła zwierzęce motywy: szalik w leopardzie cętki, spódniczkę w krowie łaty, golfik w zeberkę. Akurat wpadło nam do skrzynki mnóstwo reklam - ulotka z zoo to też pewnie przypadek i żadna sugestia, która wpływa na moje plany i decyzje.
– Co chcesz zobaczyć? Tu najbliżej jest basen z flamingami – podsuwam jej pod nos kolorową mapkę z zaznaczonymi ścieżkami, którą wciskają mi razem z kartonikowym biletem. – Widzę, że są też goryle, pandy i tygrysy – dodaję, ze zmarszczonymi brwiami studiując plan ogrodu. Szykuję się na doprawdy milusie porównania, kiedy tylko znajdzie młodą samiczkę i siwiejącego samca, o, patrz, przecież to my, gotowy znosić je w imię wieczoru tylko dla mnie, gdy rozsiądę się przed telewizorem z piwem i orzeszkami.
– Słuchaj Sandy, skup się. Za parę dni będę potrzebował twojej pomocy, to ważne – ściskam ją za rękę, kiedy tak drepczemy wysypaną żwirkiem ścieżką, szukając wystawowych zwierzątek. Jakiś kilkulatek wyrywa się z rąk swojej opiekunki i na łeb na szyję biegnie przed siebie, imitując odgłosy strzelania z pistoletu (dziecko wojny, jak nic), a niedaleko nas potyka się i pada jak długi, włączając syrenę. Ja zaczynam rechotać, ale śmiech zamiera mi w gardle, kiedy napotykam pełen dezaprobaty wzrok Sandy. – No co? – jeszcze się bronię (stary dureń) – przecież się nie słuchał – a niegrzeczne dzieci muszą ponosić konsekwencje, tak? Moje pośladki chyba nie są równej wielkości, ale nie przyglądałem się im na tyle, by móc poddać to rzetelnej ocenie. W każdym razie ja wyrastam na ludzi.

[Sandy Wilkes]

Od półtora tygodnia wyglądam tak, jakby wyjęli mnie z przyrodniczego elementarza dla dzieci; bywam pumą, wcielam się w tygrysa, innym razem swobodnie drepczę jak zebra na prerii, miejskiej pustyni albo osiedlowej sawannie. Zrobić mi zdjęcie, wyciąć, wkleić do podręcznika — zrobiłabym to za darmo, odpuściła tantiemy i nie upominała się o żadne sykle, ani nawet lichy barter; ku nauce, ku lepszemu światu.
Daniel lat ma nieco więcej niż przeciętny bywalec szkoły podstawowej, może dlatego zrozumienie aluzji — o czym będzie dzisiejsza lekcja, drogie dzieciaczki? — przychodzi mu z nieco większym trudem; przecież to było dawno, dawno temu. Ja jednak decyduję się być miłosierną i cierpliwą nauczycielką, drewnianą linijkę do bicia gówniarzy po łapach chowam w skórzanej aktówce i czekam aż refleksja nadejdzie sama; na końcu dnia, tęczowej polanki i moich coraz bardziej desperackich próbach, lampka w końcu się zapala — aha, eureka!
— Mhmm — ładna, biała i z jednym wyhaftowanym kwiatuszkiem; z rąk do rąk, księżniczka ofiarowuje swojemu rycerzowi chusteczkę i zaraz, za momencik, będziemy żyć długo i szczęśliwie. Nawet i ekstrawagancko, bo dziś nie decydujemy się na to, żebym udawała małoletnią i wcisnęła się przez bramki na bilecie ulgowym — dzisiaj jestem damą w cętkowanej spódnicy i wysokich platformach; jesteśmy w zoo, więc obcasik wykonany z korka, żeby pasował do przyrodniczego klimatu.
Uśmiech na twarzy, ulotka w dłoniach; fluorescencyjne kolory zakłamują rzeczywistość i sprzedają nam obrazy wielkich, wielobarwnych zwierzątek. Ulegam tej wizji i chłonę każdy zakamarek na drukowanym papierze, chcąc znaleźć punkt numer jeden dla naszej wycieczki. To prawdziwa wyprawa, świadczy o tym przyjemna pogoda, przyjemny Daniel, przyjemny uśmiech i cała masa smakołyków w torbie, którą potraktowałam zaklęciem zmniejszająco—zwiększającym. Kanapeczki wycięte w trójkąty, garść owocowych landrynek, precelki w tekturowej torbie; jeśli szczęście dopisze, tym ostatnim może nawet podzielę się z jakimś orangutanem albo inną sarenką.
— Pandy — wyrokuję, kiedy pyta mnie o cel trasy numer jeden; od ogółu, do szczegółu — od słodkości, do brutalności. Najpierw popatrzymy na czarno—białe misie, później sprawdzimy tygrysy, a mnie pewnie zrobi się nagle dużo cieplej; nie potrafię zrozumieć, ale na ich widok zawsze nieco się ekscytowałam. Ich wizja i tym razem wywołuje drobne motyle w brzuchu, dość prędko zapominam nawet o dziecku, które jak długie pocałowało żwirową uliczkę i właśnie wysłuchujemy metodycznego trajkotania jego matki.
— Pandy zjadają mnóstwo bambusa w ciągu dnia. Pewnie dlatego są takie grube — ciekawostka z kategorii niepotrzebnych, ale jak usprawniających działanie we wszechświecie. Dzięki mnie, Daniel Dodge odhacza kolejny punkt know—how interakcji z dzikimi zwierzętami.
Parkowa uliczka bujnych paprotek i pokrętnych lian połyka nas w całości; zielono nam i miło, rozczulam się werbalnie i ciągnę go w kierunku klatki ze śmiesznymi wielkoludami, którym ktoś na początku ewolucji podbił oko i teraz muszą tak paradować, prawie jak z rozmazanym tuszem do rzęs.
— No, to co to takie ważne? — pytam, podchodząc bliżej miejsca, w którym od małej i dużej pandy dzieli nas góra siedem metrów i przerdzewiały, stalowy pręt.

[Daniel Dodge]

To nie tak, że nie widzę nowego motywu przewodniego w jej strojach. Na krótkiej liście domowych obowiązków faceta, który mieszka z kobietą, ale nie dzieli z nią wspólnego nazwiska, na miejscu pierwszym są przecież codzienne komplementy. Tutaj trzeba być nie tylko spostrzegawczym, ale również zmyślnym, kreatywnym i najważniejsze: za-po-bie-ga-wczym. Ślicznie wyglądasz kochanie, pięknie pachniesz kochanie, wyjątkowo promieniejesz kochanie, czy to nowa bluzeczka, kochanie? - mam cały notes takich tekstów przechowywanych na okazję od A do Z, a także na te wypluwane serią z karabinu maszynowego zupełnie bez powodu.
W poniedziałek Sandy nosi szaliczek w cętki - pasuje do mojej kamizelki z frędzlami, którą pewnie ubrałbym na safari. We wtorek ja przwydziewam spodnie, które kupiłem z pięć lat temu w odzieży na wagę, spinam je skórzanym paskiem z wielką klamrą, na głowę zakładam kowbojski kapelusz, a ona wybiera krowie łaty. To już pomijam milczeniem, ale w tej spódniczce jej dupa przyciąga mnie jak pole grawitacyjne. Z kolei w środę, kiedy słońce wspina się wyjątkowo wysoko jak na londyńskie standardy i można zdjąć marynarę, za to trzeba ubrać okulary przeciwsłoneczne, dopasowujemy się czarno-białymi pasami. U mnie na obwódkach bryli, a u niej na bluzce ze stójką przy szyi. Przypadek?
Ha-ha-ha, nie znacie mojej Sandy.
Dla mnie zmieni kolor włosów i fryzurę. Dla mnie ubierze buty na obcasie, które dodadzą jej piętnastu centymetrów wzrostu. Dla mnie wyleje na uda gorący wosk i zedrze go plastrami, no i dla mnie otworzy buzię i dzielnie połknie swoją dzienną porcję witaminek C i B. Nasza zgodność wykracza więc poza ingerencję chichotu losu tudzież poleganiu na tym, co szafa wysra. A ja - widzę, bo chwalę, słodzę aż do przesady. Koń umarłby od takiej dawki cukru, połamałby sobie wielkie zęby na niestandardowej wielkości białym sześcianie. Ot, to tak dla wizualizacji skali mych starań, idących w parze z jej wdzięcznością. Hałaśliwie wycieram nos, a chustkę upycham w kieszeni jeansowej kurtki - bo przecież nie zwrócę jej z powrotem z zielonym gilem w środku. Tylko jedno “ale”; musimy wrócić, zanim temperatura drastycznie spadnie. Dlaczego? Ano dlatego, że kurtka wyląduje wówczas na jej ramionkach, rączki powędrują do wszystkich schowków na cały męski dobytek i natknie się na coś, na co nie powinna. Zużyta chustka - mogło być gorzej, co? To mogły być gumki, po których od razu zrobiłaby awanturę, bo my ich nie używamy; nawet jakby sam diabeł robiłby za mojego adwokata, miałbym dokumentnie przechlapane. To nic, bo ostatecznie, to nie mój problem. Trzymając Sandy za dłoń i prowadząc ją jak opiekun źrebiątko na wybiegu - problemu nie mam żadnego.
– Mogą być pandy – godzę się bez większej refleksji, ale też i bez entuzjazmu. Z Sandy ta radość aż tryska, jakby była plastikowym jajkiem na Śmigus-Dyngus, łatwo ją zadowolić. – Co jeszcze mi opowiesz? – podpuszczam ją, gotowy na zalanie kompletnie nieistotnymi informacjami, które wpuszczę do lewego ucha, a gdzieś w połowie kanału słuchowego będzie wielka strzałka z napisem “do wyjścia” i hop-hop-hop, wiedza uleci prawym uchem. Mogę słuchać jej godzinami, nieważne czy relacjonuje mi narzeczeńskie sprzeczki Betty i Misiaczka, nadaje o centrum handlowym, które buduje się od pół roku i mają je otworzyć za trzy miesiące kilka przecznic od naszej kamienicy, rozwodzi się nad kaloryką żółtego sera, czy czyta instrukcje obsługi nowego tostera. Lubię, kiedy mówi, kiedy kłapie jadaczką, a jej szczęki rozsuwają się i składają, wypluwając słówka: okrągłe, nieistotne, błahe. Nie przyznam się do tego, będę ją uciszać, mówić, że od gadulstwa boli mnie głowa, sprytnie proponować grę w Króla Ciszy, a tak naprawdę mógłbym zasypiać do jej monologów jak do ulubionych kołysanek.
– Chcę, żebyś zrobiła porządek w piwnicy. Będę niedługo potrzebować trochę miejsca, upatrzyłem sobie taki jeden sklep i wiesz, trzeba będzie gdzieś zrzucić towar – odpowiadam, patrząc jak duża panda żuje bambusa. Je go tak wolno, jakby robiła to w zwolnionym tempie. Nic dziwnego, że są na skraju wyginięcia, w dziczy nie daję im żadnych szans. – A wcześniej pójdziesz tam zrobić rekonesans, pogadać z właścicielem, wiesz, standardowa procedura – dodaję, drapiąc się po brodzie. Mała lubi czuć się potrzebna, a sprzątania nie potraktuje odpowiednio poważnie bez bojowego zadania. – Tylko że ten sklep jest na Nokturnie – i w tym cały szkopuł. – Poradzisz sobie, cukiereczku? - mała panda właśnie spada z karłowatego drzewa i rozlewa się na ziemi jak futrzasta ciecz. Ile z naszej rozmowy Sandy zarejestrowała? Może z piętnaście procent. Już ćwiczę mentalnie i przygotowuję się psychicznie na Danny, weźmiemy ją do domu?