Kącik Nil

[Mistrz Gry]

Kącik Nil

Pokój ten pełni rolę zarówno gabinetu Nylah jak i pokoju do ćwiczeń. Tutaj trenuje głos, gdy nie jest w teatrze, a także tutaj zajmuje się drobnymi, zaklętymi przedmiotami. Regał z książkami zawiera przede wszystkim pozycje o runach, klątwach i fazach księżyca, ale inne pozycje przydatne w realizacji hobby także się tutaj znajdują. Pokój został magicznie wyciszony, by nie denerwować za mocno pozostałych domowników i im nie przeszkadzać. Z tego też powodu panna Black wybrała sobie pokój na samej górze domu. Do gabinetu przynależy również niedużych rozmiarów balkon, wychodzący wprost na ogród za domem.

[Primrose Burke]

|21.04.1962

Figurka Morrigan ciążyła w torbie przewieszonej przez ramię kiedy zjawiła się w Londynie na Grimmauld Place 12. Dała znać wcześniej kuzynce, że może spodziewać się jej wizyty, tym razem nie w celach towarzyskich, a zawodowych. Nylah zajmowała się łamaniem klątw i miała w tym lepsze rozeznanie niż sama Primrose. Ponadto, dodatkowa prawa oczu przy klątwie zawsze się przyda. Jednocześnie jak badała artefakt zorientowała się, że nie ma do czynienia z bardzo silną klątwą, do której musiałaby prosić kogoś bardziej doświadczonego.
Poza tym, panna Burke, uznała, że nauka przez doświadczenia jest najlepszą formą zdobywania wiedzy; choć niektórzy mogliby się z nią nie zgodzić.

W Burke Manor nauka nigdy nie była suchą teorią zapisaną w opasłych tomach. Rodzinne lekcje bywały bolesne. Nie obce jej były drobne poparzenia magiczne, pęknięta warga po rykoszecie źle odbitej klątwy, tygodnie spędzone z dłonią w bandażach, gdy zaklęcie obronne zadziałało z opóźnieniem. Nikt jednak nie traktował tego jak porażki. Każdy uraz był przypomnieniem, że magia nie wybacza lekkomyślności. W Burke Manor uczono, że artefakt nie jest martwym przedmiotem, lecz bytem o własnym charakterze i kaprysach. Teoria była fundamentem, koniecznym, ale niewystarczającym; bez praktyki pozostawała jedynie elegancką hipotezą. Dopiero własne doświadczenie uczyło pokory, czujności i instynktownej ostrożności, tej szczególnej uważności, która każe cofnąć palce w ostatniej chwili lub przerwać inkantację, zanim magia wymknie się spod kontroli. To w domu zrozumiała, że prawdziwa nauka zaczyna się w momencie ryzyka, a wiedza, która nie została sprawdzona w praktyce, jest jedynie obietnicą, czasem niebezpiecznie złudną. To zaś prowadziło do tego, że panna Burke w szkole często łamała regulamin, pakowała się w kłopoty, które kończyły się wyjcami od matki lub długimi listami do brata, w których ją upominał jednocześnie lamentując, że został tak wcześnie rodzicem choć jeszcze nie posiada żony.

Miała w sobie dumę Blacków zmieszaną z pragmatyzmem Burków, co sprawiało, że ciężko było jej przełknąć fakt, że nie wszystko może i nie wszystko potrafi, a gdy gorzka pigułkę jej duma przetrawiła siadała do nauki lub orientowała się kto w jej otoczeniu ma wiedzę i umiejętności jakich aktualnie potrzebuje. Dlatego też, zamiast samej siedzieć nad rzeźbą Morrigan uznała, że skontaktuje się z osobą mającą lepsze predyspozycje do zdjęcia klątwy.
Doskonale znała trasę do kącika Nil, miejsca, w którym kuzynka ćwiczyła nie tylko swój głos, ale również umiejętność łamania klątw. -Mam swoje podejrzenia, ale chciałam, aby ty rzuciła na nią okiem. - Wyjaśniała kiedy przywitała Nylah, delikatnym uśmiechem oraz wyciągnęła rzeźbę wcześniej nakładając rękawiczki ze skóry szpiczaka. Niewielka, wykonana z ciemnego kamienia, przedstawiała postać kobiety o ostrych rysach twarzy. Skrzydlaty hełm, włócznia oparta o bok, kruki u stóp. Morrigan. Bogini śmierci, wojny i przeznaczenia.-Dostrzegałam runę hagalaz. Reszta jest ukryta. Jeżeli jest klątwa, konieczne jest jej złamanie, a potem decyzja należy do właściciela tego przedmiotu czy będzie chciał nową klątwę czy może pozostawi artefakt bez obciążeń magicznych. - Postawiła przed kuzynką rzeźbę.

[Nylah Black]

Spodziewała się wizyty kuzynki, tym bardziej była też ciekawa, z czym mogłaby przyjść do niej Primrose. Wprawdzie Burke zapowiedziała jej, że to wizyta zawodowa, ale nie podała szczegółów. To natomiast wystarczyło w zupełności, by rozbudzić ciekawość Nylah. Cierpliwość jednak była cnotą, więc niecierpliwiła się tylko w zaciszu swojego kącika. Były rzecz jasna umówione na godzinę, ale to nie przeszkadzało Black zamknąć się w swoim pokoju i czekać, aż nadejdzie ta konkretna godzina. Powinna rzecz jasna ćwiczyć do występu albo robić cokolwiek produktywnego, ale nie potrafiła się jakoś specjalnie skupić. Dlatego w końcu darowała sobie próby ćwiczeń, kazała skrzatowi domowemu być w gotowości z gorącą herbatą i zabrała się za porządki w książkach. Biurko było całkowicie uprzątnięte, by czasem nie uszkodzić ważnych rzeczy podczas pracy. Klątwy reagowały równie nieprzewidywalnie, co magiczne kociołki, dlatego też wolała się pilnować.
W końcu jednak Primrose pojawiła się na miejscu i Nil przywitała ją szczerym uśmiechem. Oraz wcześniej przygotowaną herbatą, choć w żadnym wypadku nie dało się ukryć ekscytacji widocznej w oczach Nil. Naprawdę kochała pracę z klątwami, szczerze też żałowała, że mogła wykonywać ją jedynie jako hobby. Zarobkowe i płatne hobby, ale wciąż tylko to. Nie mogła powiedzieć, że nie lubiła śpiewania w Arkadii, ale gdyby miała wybierać, to wybór byłby oczywisty. No i rzecz jasna jak cień widniało nad nią to nieszczęsne małżeństwo. W głębi duszy przeraźliwie się bała tego wejścia do nowej rodziny. Zwłaszcza, że w ich kręgach małżeństwa bywały głównie polityczne.
- Jasne, bardzo chętnie. - skinęła lekko głową, przyglądając się uważnie figurce, która pojawiła się w dłoniach kuzynki. - Piękna figurka. Czyżby Morrigan? - ostatnio zagłębiała się nieco w irlandzki folklor na potrzeby jednej x pieśni. Mruknęła potakująco słysząc o dostrzeżonej runie.
- Hagalaz? Runa zniszczenia, chaosu, nagłych zmian... Niestety wykorzystuje ją sporo klątw, o ile to klątwa rzecz jasna. - westchnęła cicho, ale nie było to westchnienie rezygnacji. O nie, wręcz przeciwnie, podobało jej się to wyzwanie. - Jak rozumiem nie próbowałaś jeszcze sprawdzać, czy to aby na pewno klątwa? - spojrzała pytająco na Prim i sięgnęła od razu po różdżkę. Zanim w ogóle będą sprawdzać, czym dokładnie była klątwa, należało sprawdzić, czy ona w ogóle istnieje.
Stanęła kawałek od rzeźby i wycelowała w nią różdżkę. Odetchnęła głęboko i powoli wyregulowała oddech, skupiając się na zaklęciu, którego chciała użyć.
- Sensorem Malum. - zaklęcie płynnie oderwało się z języka, kierując się przez różdżkę w stronę figurki.

Sensorem Malum: próg 65 | k100 + 15 (OPCM)

1x k100 (Sensorem Malum):

59

[Primrose Burke]

Wiedziała, że kuzynka może jej pomóc swoja wiedzą i umiejętnościami. Miała smykałkę do tego, a Prim zawsze wolała zaciągnąć opinii kogoś innego nim ostatecznie poinformuje klienta z czym ma do czynienia. Mówiła przecież nie tylko w swoim imieniu, ale całej rodziny Burke. Chętnie upiła łyk ciepłej herbaty nim wprowadziła Nylah w szczegóły całej sprawy. -Kiedy odbierałam rzeźbę od klienta to zadałam mu szereg pytań, dzięki którym mogę dowiedzieć się więcej o przedmiocie i otoczeniu wokół niego. Czarodziej wspominał o dziwnych szeptach, głosach i dziwnym uczuciu, że coś czai się w ciemności. - Wyjaśniła dokładnie z czym do tej pory się mierzyła i co wiedziała. -Znaki są niemal starte, ale nadal widoczne i posiadające w sobie cząstkę mocy, którą kiedyś artefakt był przywiązany. Najwidoczniej spełnił swoje działanie. - Skinęła głową zgadzając się ponownie z uwagami czarownicy. -Dokładnie tak. Mamy tu do czynienia z wiązaniem pierwotnym, zakłócenie struktur, destrukcja magiczna, sabotaż rytualny przypieczętowany przez runę hagalaz. Nic dziwnego jeżeli chodzi o samą Morringan. - Czego innego mogły się spodziewać, ale jednak należało sprawdzić wszystko. Odstawiła filiżankę na blat biurka, który był idealnie uporządkowany. Zapewne kuzynka bardzo dokładnie się przygotowała przed jej przybyciem. -Próbowałam, ale nie wyczuwam za wiele. Nie jestem aż tak biegła więc wolałam przyjść z tym do ciebie.

Obserwowała jak Nylah sięga po różdżkę i celuje nią w stronę figurki. Zaklęcie wybrzmiało w pomieszczeniu i osiadło na każdym jego milimetrze. Powietrze wokół rzeźby zafalowało ledwie zauważalnie. Były tam ślady krwi, potężnego zabezpieczenia, ewidentnie ukrytego. -Możliwe jest nałożenie klątwy, które potęguje swoje działania w dłuższym obcowaniu z przedmiotem. Zdaje się, że nałożona dość dawno, możliwe, że osłabiana przez inne przedmioty na strychu, odseparowana ujawnia swoją moc. - Podzieliła się jeszcze swoimi spostrzeżeniami. -A co ty sądzisz? - Zapytała kuzynki wyczekując jej werdyktu. Była bardzo ciekawa z czym mają do czynienia i czy jej podejrzenia były słuszne, a może całkowicie się pomyliła. Widziała ten błysk w oku Nylah, to jak sama była ciekawa tego co odkryją. Oby tylko się nie przeliczyły ze swoimi możliwościami.
Czasami myślała, że ludzie wyobrażają sobie jej pracę jako spokojne studiowanie ksiąg i ostrożne obcowanie z historią, jakby runy same chciały zdradzić swoje znaczenie. W rzeczywistości wystarczył jeden źle odczytany znak, jedno pochopne założenie, by artefakt odpowiedział zaszkodził badaczowi. Każda inskrypcja była kompromisem między tym, co faktycznie zapisano, a tym, co przetrwało zatarte przez czas, wilgoć i cudze ingerencje. Klątwy rzadko objawiały się gwałtownie; częściej były cierpliwe, ukryte w niuansach, w różnicach między podobnymi symbolami i w kolejności, którą łatwo było zlekceważyć. Ten zawód uczył pokory, bo nawet doświadczenie nie chroniło przed pomyłką, a nadmierna pewność siebie bywała pierwszym krokiem do błędu. Niejednokrotnie zastanawiała się, ile z tych artefaktów czeka tylko na moment jej nieuwagi, by przypomnieć, że wiedza o przeszłości zawsze ma swoją cenę.