St James's Park

[Mistrz Gry]

St James's Park

To rozległy park położony między Pałacem Buckingham a dzielnicą rządową. W latach 60. to miejsce spacerów urzędników, turystów i londyńczyków spragnionych chwili wytchnienia. Zadbane alejki wiją się między kwitnącymi rabatami, a na tafli jeziora spokojnie suną łabędzie, kaczki i pelikany – osobliwość przyciągająca spojrzenia.Mostek w centralnej części parku oferuje malowniczy widok: po jednej stronie błyszczy fasada pałacu, po drugiej rozciąga się Horse Guards Parade – szeroki, ceremonialny plac, na którym często ćwiczy gwardia konna. Park sprzyja spokojnym rozmowom, dyskretnym spotkaniom i chwilom samotności. Choć znajduje się pomiędzy ośrodkami władzy, panuje tu atmosfera spokoju i subtelnej elegancji – idealna dla kontemplacji, flirtu lub cichych intryg w cieniu królewskich budynków.

[Rodric Carrow]

13 maja

Ten dzień musiał nadejść, ale dopiero kiedy wczesnym popołudniem znalazłem się w umówionym miejscu, zacząłem dostrzegać takie szczegóły jak fakt, że najwyraźniej deszcz padał cały poranek i dopiero co się rozpogadzało. Kałuże, które tworzyły się na kamiennych dróżkach nie były duże, ale wystarczyły, bym obudził się z jakiegoś letargu i pojął, że nawet jeżeli Leopoldine obiecała, że pojawi się na przechadzce, to może będzie chciała odwołać ją w ostatniej chwili w związku z podłą pogodą. Czy wyglądałem sowy, która miałaby znaleźć mnie, kiedy stałem sztywno na jednym z mostków przy wejściu? Nie powiem, że raz czy dwa obejrzałem sie, słysząc ruch skrzydeł. Za każdym razem były to jednak kaczki. Większość czasu wpatrywałem się więc w taflę wody w stawie, oraz w obrastające je chwasty, starając się przygotować do spotkania. Miałem kilka strategii w głowie, ale im bliżej umówionej godziny, tym łatwiej było mi wątpić w ich wartość i odrzucałem jedna po jednej. Zdawałem sobie sprawę z tego, że jest to przedziwne z punktu widzenia Lepoldine. Może wygodniej byłoby, gdybyśmy nigdy wcześniej po prostu się nie spotkali, a ja właśnie czekałbym na spotkanie na którym pierwszy raz zobaczyłbym jej twarz. Biorąc jednak pod uwagę to, że mieliśmy już (nie)przyjemność, moje zaproszenie do spotkania - i małżeństwa, musiało być dla niej czymś nieoczekiwanym. A jednak to właśnie tą drogą podjąłem decyzję iść, kiedy Cassius podsunął mi 2 nazwiska.
Unoszę spojrzenie znad wody, przeczesuję nim uważnie okolicę, ale nie widzę Leopoldine na horyzoncie.
Czyli może jednak nie przyjdzie.
Czy to znaczy, że będę musiał napisać taki sam list do właścicielki drugiego nazwiska?
Z jakiegoś powodu nie podoba mi się ta myśl i odrzucam ją równie prędko jak się pojawiła.
Wreszcie jednak dojrzałem pannę Flint, która zbliżała się do umówionego miejsca. Musiałbym skłamać, gdybym powiedział, że nie rozpoznałem jej sylwetki z daleka. Miałem jednak ku temu łatwość, bo przecież obserwowałem jej występy z wielu lóż, balkonów, siedzeń w przeciągu ostatnich miesięcy i wiedziałem dokładnie jak wygląda z daleka. Z bliska widziałem ją dotychczas tylko dwukrotnie. Za pierwszym razem w okolicznościach, które rozgrzewały wyobraźnię, za drugim razem w tych nieco mniej pozytywnych, podczas których jasno dała mi do zrozumienia, że powinienem nie wchodzić jej w drogę. I mimo tego co zostało wtedy powiedziane, wciąż wysyłałem do jej garderoby kwiaty. Minął jednak więcej niż miesiąc odkąd rozmawialiśmy, i chociaż zdaje się że cień podobny do jej kształtu widziałem dwa tygodnie temu podczas Zjazdu Absolwentów, wciąż nie jestem pewny z czym przyjdzie mi się zmierzyć.
Leopoldine podeszła i czekam na jej  pozdrowienie, nim odpowiem podobnym. Zastanawiałem się kilka dni,  jaki wyraz twarzy będzie miała, a jaki miała kiedy odczytała mój list. Miałem jakiś cień nadziei, że ten pomysł (małżeństwa) nie wydaje się dobry, jedynie mi. Ale może na zbyt wiele fantazje sobie pozwalałem, albo znów żyłem fatamorganami które sprzedawała mi ona (albo moja podświadomość), kiedy pierwszy raz z nią rozmawiałem po premierze.
- Przejdziemy się? - proponuję, nader energicznie, co nie współgrało z powolnym i opanowanym chodem, którym zaczynamy spacer. Osobiście uważałem, że taki pomysł na wspólne spotkanie było wygodne dla nas obojga, chociaż skręcało mnie w żołądku, kiedy myślałem o tym, że miałbym zaimponować jej czymkolwiek podczas takiego spaceru. Na herbatce mógłbym przynajmniej zamówić odpowiedniej wielkości talerz (wieżę) przekąsek. W restauracji moglibyśmy zamówić najdroższe dania. Tu natomiast nic nie może mówić o moim statusie, może poza szatą. Jest ona robiona na zamówienie i odpowiednio znajduje balans pomiędzy szatą czarodzieja, a szatą akceptowaną przez mugolskie społeczeństwo - które mogliśmy obserować w całym parku.  Możliwe, że oboje podjęliśmy tę samą decyzję, by nie rozpoczynać rozmowy zbyt prędko. Ja rezygnuje z kolejnych strategicznych rozpoczęć rozmowy, które nagle w świetle dnia i w obliczu jej obecności obok wydawały mi się zbyt naiwne.  W końcu jednak decyduję się na rozpoczęcie rozmowy od pytania. - Zdaje się, że już wiem co przywiodło cię panno Flint do Anglii. Mogę spytać gdzie mieszkałaś wcześniej?