Pracownia "Howell's Hand"

[Mistrz Gry]

Howell’s Hand

Niewielki lokal przy ulicy Pokątnej. Jedno pomieszczenie, które zostało podzielone prowizoryczną półścianką dla nadania właścicielowi odrobiny prywatności podczas pracy. Pomoc znajdą tu wszyscy ci, których los zmusił do korzystania z protez. Oprócz szerokiego ich asortymentu, przybytek oferuje prace naprawcze i serwisowe.

[Rafael Crouch]

Naprawdę rozumiałem jego argumenty, a w wypowiadanych zdaniach widziałem sens, który chciał im nadać i pewnie gdyby nie płynęła we mnie błękitna krew i przez całe pokolenia nie wpajano w moje DNA przekonania o tym, jak potężna i niezastąpiona jest magia, uległbym zwodniczemu tonowi głosu przyjaciela. Na pewno mówił z doświadczenia, którego mi brakowało, ale jednak coś we mnie nie chciało się z pełni z nim zgodzić. Oparłem łokcie o uda, splatając dłonie i przez moment wpatrując się w protezę, jakby miała mi sama udzielić odpowiedzi, jakiej oczekiwałem, a nie zwodzić opowieściami o mugolskich osiągnięciach.
- Nie wierzę, że sama magia nie załatwi sprawy – zaprotestowałem, czując się w obowiązku bronienia największej świętości dla każdego czarodzieja. - Skoro istnieją eliksiry takie jak Szkiele-Wzro, które pozwalają na odtworzenie kości, to może po prostu magimedycyna nie odkryła jeszcze w pełni magicznego potencjału zaklęć będących w stanie odtworzyć całe kończyny. - Nie chciałem brzmieć tak, jakbym zarzucał wszystkim uzdrowicielom, że nie starają się sięgać dalej, eksperymentować i szukać kolejnych rozwiązań, dlatego dla złagodzenia swoich słów uśmiechnąłem się lekko na koniec. - Może wystarczy poczekać jeszcze kilka lat, a wtedy to co dzisiaj wydaje się niemożliwe, będzie całkowicie naturalne. - Rzuciłem mu uważne, lekko prowokacyjne spojrzenie, w którym nie było już wcześniejszego rozczarowania i ponurej refleksji nad tym, jak niewiele pod względem protez różnimy się od niemagicznych.
W jakimś stopniu fascynował mnie mugolski upór w radzeniu sobie z rzeczywistością, która nie oferowała im żadnych skrótów, żadnych zaklęć i eliksirów, którymi mogliby ułatwić sobie życie. Większość z rzeczy, które my załatwialiśmy odpowiednimi inkantacjami i machnięciem różdżką, im przychodziło z o wiele większym trudem. Było w tym coś wartego podziwu i nie zamierzałem tego negować... ale z tego samego powodu nie zamierzałem też udawać, że jako czarodzieje mamy równać do słabszych, zamiast piąć się w górę.
Skoro magia dawała nam wręcz nieograniczoną moc i potencjał, naszym obowiązkiem było z tych darów korzystać a nie osiadać na laurach. Mugole wzięli odpowiednią lekcję; przez stulecia wypracowali tyle nowych rzeczy i wynalazków, osiągnęli tak wiele, operując tak niewielkimi możliwościami, więc dlaczego my mielibyśmy odpuszczać?
- To byłby bardzo ambitny zakres badań, nie sądzisz? - zapytałem, przenosząc na moment wzrok na odsłonięte wnętrze protezy, a potem ponownie kierując go na przyjaciela. - Podjąć wysiłki, aby to mechanika była dodatkiem do magii a nie odwrotnie. Próby stworzenia protezy opartej niemal całkowicie na niej, jedynie wspomaganej w niewielkim stopniu mechanicznym szkieletem. Sojusz zaklęć i alchemii ma ogromny potencjał, aż dziwne, że nikt się tym jeszcze nie zajmuje. - Zamyśliłem się na moment, wyobrażając sobie zasięg i rozmach takich badań, które byłyby dosłownie tworzeniem czegoś absolutnie nowego. Czegoś z niczego, wymyśleniem magicznych rozwiązań od samego początku, od samych podstaw.
Nie wierzyłem, że dla magii istniały jakiekolwiek granice, skoro sama w sobie przeczyła nawet prawom natury. Magia potrafiła ingerować w rzeczy, których nie dało się nawet dotknąć: sięgała do ludzkich umysłów, wpływała na ludzi, zmieniała ich, podporządkowywała sobie. I trudność miałoby dla niej stanowić stworzenie kończyny? Odbudowa fragmentu ciała? Nie negowałem w żadnym stopniu pracy Lysandera; wręcz przeciwnie, im dłużej wpatrywałem się w dokładność, z jaką odwzorował protezę, tym większy budziło we mnie szacunek przekonanie o talencie przyjaciela. A jednocześnie irytowało mnie, że ten talent i doświadczenie są tłamszone ograniczeniami, które czarodzieje sami na siebie nałożyli, nie szukając dodatkowych rozwiązań. Wyposażony w zaklęcia odtwarzające i eliksiry Lysander mógł dokonywać medycznych cudów na skalę, która dotąd pozostawała poza jego zasięgiem.
- Czyli mówiąc wprost, strata kończyny i zastąpienie jej protezą nigdy, jak na obecne możliwości magimedycyny, nie da pacjentowi pełnej sprawności sprzed wypadku. - Podsumowałem cicho, pozwalając delikatnej nucie żalu wedrzeć się do mojego głosu. Magia nie powinna być wyłącznie lepszą wersją mugolskich rozwiązań, ale sięgać po to, do czego została stworzona, przekraczać granice i zmieniać świat. Nieśmiała myśl o tym, że mógłbym być jednym z prekursorów tych zmian, zaczęła powoli kiełkować w mojej głowie.