Herbaciarnia Rosy Lee Teabag

[Mistrz Gry]

Herbaciarnia Rosa Lee Teabag

To urocza kawiarnia przy głównej części ulicy Pokątnej, nieopodal Banku Gringotta i Dziurawego Kotła, która przyciąga wzrok intensywnym kolorem landrynek oraz dekoracji w postaci oplatających go róż, które nie więdną nawet zimą. Różany krzew oplata również szyld, a obok niego lewituje parująca filiżanka. Wnętrze jest nie mniej urocze - dominuje tu kolor różowy, przepych i liczne, mięciutkie poduszki. Nic więc dziwnego, że gośćmi kawiarni to w większości czarownice, mogące w spokoju tu poplotkować i podyskutować o najnowszym wydaniu Czarownicy, siedząc przy okrągłych, zdobionych stoliczkach, na których zawsze stoi wazon ze świeżą różą.
Madame Rosa, właścicielka kawiarni, zawsze zachęca do spróbowania domowych ciast i babeczek, które czekają na klientów w środku za szklaną witryną tuż obok w środku lokalu.

[Igor Karkaroff]

Z satysfakcją łykała te leciwe i, bądź co bądź, oszczędne, acz smakujące dobrze, gesty; z niemniejszym zadowoleniem spijała z warg świadectwa słodko-gorzkich półsłówek, którymi nie bez powodu zechciał ją dziś uraczyć. Na przemian z czarną kawą i osnutym czekoladą torcikiem, na przemian z chłodem jego skóry i miękką przenikliwością szarych tęczówek; niemalże jak na wystawnej uczcie, gdzie jasny obrus przenikliwie pozorował niewinnością, choć na jego szczycie majaczyły półmiski wypełnione siedmioma głównymi grzechami. Skromne talerzyki najpewniej skrywały gdzieś w swoich ramach lenistwo czy chciwość, gdzieś obok wąskiej szklanki pachnącej zazdrością, do pary z kieliszkiem gniewu; najdorodniej prezentowały się jednak pycha, pożądliwość i to brzydkie nieumiarkowanie, znaczące brudem porcelanę podków od filiżanek, a i kotłujące się też na skraju kobiecego oraz męskiego przełyku.
I mogła wtem czarować myślą ― samą siebie, a nawet wszystkich wokół ― że w ten pokrętny sposób żerowała na jego słabościach, bezwstydnie rozstawiając go po kątach w charakterze podłej modliszki; mogła i pewnie miała w tym jakiś pierwiastek racji, bo swoją otwartością obudziła uśpione dotąd przekonania czy potrzeby, pozwalając mu na szerzenie tej niechlubnej rozpusty. Sama w tym wszystkim zapominała jednak, że i ją cechowała ta nieładna przywara obżarstwa; że tworząc przestrzeń dla jego pożądliwości, sama udowadniała swój głód ― i wynikającą zeń nadmiarowość. W parze tej nie było więc pasożyta i żywiciela, nie było władcy i poddanego; w dyskretnych podszeptach prędzej wykwitła umowa, po bokach ciasnego stolika zasiadały zaś godzące się na jej warunki strony, świadome swoich praw oraz obowiązków.
Jego obowiązkiem było nasycić jej apetyt, jej natomiast ― oddać się temu rozpasaniu; prawem obydwojga stała się jedna oraz wspólna arogancja. Pewność siebie tak nieskalana, jak drżące pomiędzy leciwymi uśmiechami rysy; pewność siebie tak niezmącona, że obydwoje tkwili w przekonaniu o bezczelnym wykorzystaniu tego drugiego.
― To rozczulające, że widzisz potrzebę tam, gdzie jest tylko wybór ― zauważył cicho, wyzywająco szukając jej spojrzenia pomiędzy mgłą duszącego dymu; i choć kłamał teraz w tak błahej sprawie, i choć głośno przeczył temu, co w istocie było dla niego ważne, z jakiegoś dziwnego powodu nie chciał, by widziała go w takich kolorach. Innych od czerni, bieli i szarości, innych od skrajności, w których wygodnie mu było ― przynajmniej w jej obecności ― się rozgościć.
Więc na następne jej słowa usta rozciągnęły się tylko w cynicznej manierze, a głowa kiwnęła twierdząco, jako ta niema pieczęć; bo konwenanse sprawdzały się tylko tam, gdzie miały w pierwszej kolejności rację bytu ― w świecie utkanym z nici iluzji i pretekstów, w świecie funkcjonującym na zasadach pozorów. Tam, gdzie etykieta i norma stanowiły priorytety, tam też zagnieżdżało się możliwie najobrzydliwsze zepsucie ― jakby na przekór kajdanom, które w końcu stawały się zbyt ciasne, które wreszcie nader przesadnie krępowały ruchy rozochoconych ciał.
― Uwaga nie jest obietnicą. Jest zaproszeniem. Rzadko je ponawiam ― uznał sucho, zabierając opuszki palców z jej ciepłego uda, na krótki moment paraliżując scenę, na której odgrywali swoje role ― tylko po to, by zaraz farsę zwieńczyć ostateczną deklaracją. Resztki kawy splamiły jego koszulę, brązowa niechlujność uknuła więc niewerbalny wstęp do ciasnej łazienki, której drzwi zaryglowały się od razu, natychmiast.
I w jej środku ona grała jeszcze na zwłokę, paznokciami wbijając się to w skórę, to w fakturę wilgotnego materiału; szybkie przemknięcie spojrzeniem wzdłuż tarczy zegarka podpowiadało jednak pośpiech ― bo na opieszałość nie mieli czasu, bo przerwa w pracy kończyła się już za minut dwadzieścia dziewięć.
Więc dłońmi powziął ją w talii, przyciągając bliżej siebie; więc wargami posmakował tych jej, najpierw łagodnie, potem w większej stanowczości, by już zaraz obracać kobiecą sylwetkę wokół własnej osi. W stronę umywalki, na której pewnie oparła dłonie; w kierunku lustra, gdzie mogła pysznie podziwiać jego oraz siebie samą, gdy on obrazoburczo dobierał się do suwaka jej spódnicy, skraju ciemnych rajstop, wreszcie ― skąpej bielizny.
A z jej krtani musiało wówczas wyrwać się och ― nie sposób jednak powiedzieć, czy na tyle ciche, że siedzące przy cieście kobiety zdążyły zapomnieć już o niewybrednym duecie ze stolika obok, czy jednak na tyle głośne, że wszelkie domysły panoszące się w ich głowach spotkały się z jednoznacznym potwierdzeniem.

[Melusine Rookwood]

Ujęta była w piękne półsłówka ― wygładzone, wycyzelowane z ogłady, która tylko z pozoru miała w sobie klasę. Nikczemniejsza jej odmiana czaiła się pod spodem, w spojrzeniach kobietek siedzących wokół, w ich podszeptach, ferworze znużenia, który udawał troskę. Szeptały zapewne o niej. O nim. O napięciu, które nie mieściło się w ramach porcelanowych filiżanek i wykrochmalonych serwetek. Pod stołem, przykrytym lichej jakości obrusikiem ― jeszcze pachnącym świeżą krochmaliną z koronkami starannie postawionymi pod talerzykami ― działo się więcej, niż wypadało. Dotknięcia ledwie muśnięte, nieme perswazje sunące po skórze jak przypadkowe przeciągi. Nikczemność miała dziś delikatne dłonie. A stół, zamiast oddzielać, tworzył dla nich pole kwiecistej abstrakcji ― przestrzeń, w której niepokorne myśli mogły kiełkować bez świadków.
Myśli nieczyste. Niepokorne. Bezlitosne w swej szczerości. Obnażały ją przed nim, obnażały jego przed nią. Zaszczeni dziwnym mirażem doczesnej samotności, jakby każde z nich przyszło tu osobno, z własnym ciężarem, a jednak w tej samej chwili. Udawali dystans, udawali uprzejmość, podczas gdy pod cienką warstwą konwenansu pulsowało coś znacznie mniej eleganckiego.
Zepsucie.
Śmiałość i obopólna zachęta.
― Więc ponawiaj śmiało, jeśli znudzisz się codziennością... ― Do czasu. Bo w końcu dłoń powzięła jej talię ― gwałtownie, srogo odnajdując należyte zwieńczenie doczesnych podrygów. A jej wargi, rozgrzane czerwienią, nie pozostały dłużne. Nie było czułych próśb, insynuacji, gmerania. Należyta reminiscencja ciszy, namaszczonej władzą jego i podległością kobiecej trwogi. Była kara. Słodka, stanowcza, wymierzona w samo centrum jego dumy i jej rozbawienia.
Nagle kwiecista abstrakcja przestała być metaforą.
Stała się prawdą, której żadne półsłówka nie były już w stanie zagłuszyć.
Nie wstydem było oprzeć dłonie na chłodnej porcelanie zlewu i w odbiciu lustra doglądać jego i siebie ― dwojga oblicz zwieńczonych prymitywem młodzieńczej błahostki, z nudy czyniła zapalnik, a z doraźnej przyjemności ― święto. Oddechy wieńczyły się gdzieś w niego i w nią, gęste, kuszące, rwane coraz szybciej i mocniej. Były wędką zarzuconą na jego zachłanność brania i dawania, na tę drapieżną równowagę, w której nikt nie pozostaje wyłącznie ofiarą ani wyłącznie zdobywcą. Czuła, jak jego obecność napiera, jak butna władczość domaga się przestrzeni, a jednocześnie ― jak ulega kobieca słabość rytmowi, który narzucał.
W dal odeszło późniejsze ścieranie plamy z marynarki, drobny ślad ich nieostrożności, który po wszystkim usuwa się w schemacie milczenia. Jedno i drugie doprowadzało się do statecznego porządku, jakby nic się nie wydarzyło. Woda spływała, materiał odzyskiwał nienaganność. Ideał karminu znów zwieńczył wargi ― precyzyjnie, bez drżenia ręki. Marynarka, po szybkim machnięciu różdżki, pozostała czyściutka. Świat zewnętrzny nie potrzebował dowodów. Wieńczące do zobaczenia, będące rozstajem ministerialnemu rozkazowi powrotu do szarości obowiązków.

| ztx2 <3