Dom bez adresu

[Mistrz Gry]

Dom bez adresu

Wciśnięty między dwa puste budynki na granicy Whitechapel i Limehouse. Nie ma numeru. Nie ma nazwy. Z zewnątrz wygląda jak dom, którego nigdy nie wykończono albo jak ruina, której nikt nie odważył się zburzyć. Pokryty drewnianymi panelami, które niegdyś były białe.  Ogromny ganek stanowił kiedyś część reprezentacyjną. Czerwona, potłuczona dachówka spoczywa tuż pod obdrapanymi fundamentami. Drzwi nie mają klamki, jednakże pozostają zamknięte. Okna zborowymi okiennicami są zasłonięte od środka ciemnym materiałem. Niewielki ogród jest zaniedbany, zarośnięty pokrzywą, chwastami i żerującym bluszczem. Niektórzy twierdzą, że wewnątrz ktoś mieszka, nocą tli się światło świecy, że w oknie pojawia się pewna tajemnicza postać. Nikt nie przyznaje się jednak do własności. Miasto wydaje się omijać ów dom szerokim łukiem.

[Titus Harrison]

Chyba nigdy nie brał jeszcze udziału w tak udanym pościgu – nie oberwał żadnym zaklęciem, żadne z nich nie czuło piachu na ubraniach czy w zębach; komunikacja była ograniczona, bo zdążyli złapać ich jeszcze zanim postanowili się rozproszyć – bo na pewno by to zrobili. Szczęściem było chyba też to… Że na miotłach pojawiła się tylko trójka bandytów. Cała reszta uciekać próbowała na nogach lub prędko teleportując się z miejsca – w mniejszej części walcząc i próbując obronić swoje alchemiczne laboratorium.
Gdy Willow odpowiada czarem na wystosowany w kierunku Titusa czar – Harrison czuje na plecach dziwny dreszcz. Jakby zdarzyło mu się może zwątpić w to, że kobieta uzna go za osobę wartą ochrony. Myśl ta błądzi po granicy umysłu jedynie przez krótki moment, bowiem nie zdąży nawet wymienić z nią spojrzenia, a już znajduje się blisko ziemi – w miejscu, w którym widzi już cień różdżki uwięzionego w bańce mężczyzny – tego, który dopiero dochodzi do siebie po krótkim zderzeniu z powierzchnią wnętrza bąbla.
Harrison podnosi różdżkę z ziemi, a po krókiej chwili – zauważa kolejną spadającą w kierunku gruntu. Patrząc w górę, widzi jedynie trzy sylwetki ludzkie – Willow i Ambrose to dobrzy specjaliści – poradzą sobie doskonale z jednym bandytą, zaś Harrison… Harrison poświęca obecnie więcej czasu wynikowi zaklęcia Weasley. Kaczka nerwowo porusza skrzydłami, jednak nie umie stawić grawitacji skutecznego oporu.
Trudno mu się dziwić – sztuka latania, najtrudniejsza ze sztuk.
Harrison chowa do kieszeni munduru różdżkę ukrytego w bańce delikwenta, by nisko nad ziemią przelecieć w kierunku kwaczącego z urazą drobiu. Kaczka nie poturbuje się tak, jak poturbowałby się człowiek – ma przecież zupełnie inną masę. Harrison bierze pod uwagę możliwość nie złapania przemienionego bandyty na czas – woli jednak skupić się na przejęciu jego różdżki – byle po powrocie do dawnej formy, nie próbował ewakuować się z miejsca zdarzenia.
W tym czasie Goyle unosi ręce do góry. Różdżkę ściska w prawej dłoni, wycelowaną w niebo, chyba niechętny do jej oddania. Groźba Ambrose’a oddziałuje na mężczyznę – niezależnie czy odnosi skutek aż tak mocny jak ten zamierzony. Joshua pociąga nosem, jak zawsze przed tym, kiedy chce coś powiedzieć – strasznie irytujący nawyk, strasznie irytujący dźwięk, gdyby tylko był w tym towarzystwie ktoś, kto takich nie znosi.
– Day, daj spokój… – mówi, ping-pongując oczkami pomiędzy rudą, a blondynem. – Wyjaśnię wszystko – nawet po tym, jak spaliliście mi przykrywkę – próbuje kłamać, ale chyba znajduje się… W umiarkowanej pozycji do negocjacji. Ma jednak tupet. – Na pewno się jakoś dogadamy – ze mną zawsze można się jakoś dogadać – głos jest niepewny, ale nie szkodzi. Chyba wierzga, byle wierzgać. Chyba trochę stracił nadzieję na wyłganie się z tego. Ale póki miał w ręku różdżkę – może jeszcze kopnąć.

|| #1 jak bardzo utalentowany jestem? Zdążę złapać kaczkę pod pachę, po podniesieniu jej różdżki?
k1 - tak, k2 - nie
#2 Goyle spróbuje jeszcze ostatni raz, nim ktoś odbierze mu różdżkę?
k1-3 - tak, k4-10 - nie

1x k2 (Kaczusia):

2

1x k10 (Goyle, zwariowałeś?):

2

[Willow Weasley]

Kaczuszka zamiatała skrzydłami, jakby naprawdę uczyła się dopiero latać. Niezgrabnie, brzydko, a mogła rozłożyć po prostu skrzydła i szybować w dół, strata kaczki. Najpierw zahaczyła o parę gałęzi drzewa, pokracznie, starając się złapać dziobem, wiosenne witki, aż wpadła w krzak, który trzasnął z impetu. Chyba tylko gęste pierze pozwoliło bandycie pod postacią zwierzęcia doszczętnie się nie połamać, ale siniaków na pewno będzie miał sporo. Kaczka próbowała wyswobodzić się spomiędzy gałęzi, niestety w jej obecnej formie, było to co najmniej ciężkie. Prawdopodobnie wygrzebanie się już w ludzkiej formie będzie równie trudne. I bardzo dobrze.
Willow przez chwilę obserwowała poczynania Titusa, który zanurkował po różdżki i najwyraźniej wziął na siebie rolę strażnika pozostałych bandziorów, skoro byli spacyfikowani. Nieco mniej wesoło wyglądała sytuacja Day’a i Goyle’a. Wisząc tak przez chwilę poprawiła się na miotle i rozluźniła zaciśniętą dłoń na drążku, zdając sobie sprawę, jak spięła wszystkie mięśnie. Zresztą, palce na różdżce również miała ściśnięte. Przysłuchiwała się wymianie zdań między mężczyznami, mrużąc podejrzliwie oczy. Chwileczkę… Twarz bandyty zaczynała przypominać nieco rysy, które już widziała. Tylko na komisariacie inaczej był ubrany i chyba nie nosił brody, włosy zaczesywał inaczej. A to szuja…
Za to postawa Ambrose’a, tak niewzruszona i stanowcza poniekąd jej zaimponowała. Chciałaby tak brzmieć, móc nie być traktowaną protekcjonalnie z uwagi na swój wiek, wzrost, a przede wszystkim płeć. Wybrała sobie niebezpieczny zawód, tańczyć więc musiała nauczyć się do obcego rytmu, który był bezwzględny i do bólu bezlitosny.
Powoli poruszała się na miotle, chcąc oblecieć Goyle’a z drugiej strony, aby znalazł się w potrzasku. Jednak ten chyba zoczył jej plan i wzniósł różdżkę, chcąc ochronić się elektryczną kulą, która zaatakowałaby każdego, kto znalazłby się zbyt blisko. Całkiem niezła strategia, w teorii plan idealny, bo zabezpieczyłby dalsze negocjacje, nie pozwalając przy tym pojmać go tak łatwo. Szkoda, że po wypowiedzeniu inkantacji, różdżkę opuściły jedynie iskry, gubiące się w powietrzu bez większego echa.
– Panie Goyle, proszę się poddać. Sam pan widzi, że nawet magia nie stoi po pańskiej stronie – stwierdziła fakty, ale złośliwy cień uśmiechu zatańczył w kąciku ust. – Naprawdę, niech pan spojrzy na tę sytuację ze zdrowym rozsądkiem. Niewiele zyska pan ucieczką – mówiła dalej, podlatując nieco bliżej, aby nie musieć krzyczeć. Nie było w niej agresji, nie brzmiała na roztrzęsioną. – Znamy pana twarz doskonale, kwestią czasu będzie zabawa w kotka i myszkę, która niechybnie skończy się pańską porażką. Oczywiście, JEŚLI uda się panu uciec z tej sytuacji, ale w tej chwili pańscy koledzy stracili różdżki, został pan sam – wyliczyła argumenty za niego, chcąc mu uświadomić jego położenie. – Poza tym, naprawdę sądzi pan, panie Goyle, że zdoła pan uciec zawodowemu graczowi Quidditcha? – uniosła lekko brew, wędrując w bok i starając się skupić na sobie całą uwagę bandziora, tak aby Day miał całkowicie wolną przestrzeń do działania.

Nieudane rzuty Bandytów C i B
+10 do rzutu dla Willow na dyplomację

1x k100 (dyplomacja):

58

[Ambrose Day]

Jak. Można. Nie. Potrafić. Wysmarkać. Nosa?!
Co prawda, policyjny pościg faktycznie stwarzał ku temu średnie warunki—albo właściwie żadne—ale Ambrose miał dość, tak serdecznie dość. Joshua Goyle nigdy nie potrafił wysmarkać nosa, nawet gdy warunki ku temu były więcej niż sprzyjające. Tylko nim pociągał, w ten sam irytujący sposób co teraz. Ambrose świdrował informatora wzrokiem, siedząc na miotle prosto jak struna. Informator pozostawał nieświadomy, że jego argumenty trafiają na jałowy grunt. Day sprawiał wrażenie, jakby go słuchał, ale wcale go nie słyszał. Słyszał jedynie to irytujące pociąganie nosem.
- Nie kombi— - zaczął tylko, widząc jak Goyle wznosi różdżkę. Prewencyjnie wzniósł własną, ale plan Joshuy zakończył się fiaskiem. A przed groźniejszą wersją tego niepowodzenia (Ambrose'm sięgającym po zaklęcia ofensywne, gotowe zrzucić mężczyznę z miotły) niespodziewanie ochroniła bandytę Willow. Jej głos rozbrzmiał obok, a niegrzecznie byłoby przerwać jej zaklęciem (cóż, może Ambrose i tak by to zrobił gdyby była Titusem, ale z Weasley dopiero się wyczuwali), więc siłą rzeczy wysłuchali jej obydwaj mężczyźni. Mówiła logicznie, ale zarazem skutecznie weszła w rolę dobrego policjanta; podbudowując nawet zarówno determinację jak i zdolności samego Ambrose'a. W kącikach ust Day'a zatańczyło coś pomiędzy szczerym uśmiechem przeznaczonym dla Weasley, a triumfalno-groźnym przeznaczonym dla Goyle'a.
Był w sumie zadowolony, że rudowłosa dołączyła do rozmowy. Nie mogła jeszcze tego o nim wiedzieć, ale miał w sobie coś, co błyskawicznie antagonizowało innych mężczyzn—Titus nie znał tego powodów, ale wielokrotnie był tego świadkiem. Wsparcie w rozmowie ugłaskało Goyle'a skuteczniej niż zostawianie tego samemu Day'owi... i o dziwo, Willow chyba zadziałała tutaj lepiej niż zrobiłaby to obecność Harrisona.
- Zlatujemy na ziemię, drugiej szansy nie będzie. - warknął, podsumowując propozycję Willow.
Joshua wreszcie zmiękł i powoli skierował miotłę na dół. Ambrose wymownie kiwnął Weasley głową, sugerując tym gestem by eskortowali go z dwóch stron.
- Titus, lądujemy! - krzyknął po drodze, widząc partnera z... różdżką w dłoni? Doskonale. Tylko gdzie była kaczka?
Wylądował pierwszy, zagradzając Goyle'owi drogę.
- To jak będzie? Będę kooperował, jeśli zapewnicie mi miejsce z daleka... od tamtych. I ochronę w przyszłości, gdy wyjdę. I... - zaczął Joshua, desperacko strzelając wzrokiem pomiędzy Day'em (którego znał lepiej) i Willow (która zrobiła na nim lepsze wrażenie).
- Expelliarmus. - promień zaklęcia przeciął powietrze, a zimny głos Ambrose'a przeciął wpół wszystkie próby negocjacji. - Będziesz. Po prostu. Kooperował. - Joshua uniósł na Day'a zaskoczone spojrzenie, jakby chcąc odwołać się do ich przeszłości, ale Ambrose był Gryfonem, nie Puchonem. Pozostawał lojalny wględem sojuszników, a względem zdrajców te sentymenty pryskały błyskawicznie.

rzut
co robi Goyle? nie zdąży się obronić, bo gadał, ale...
1, 2 - próbuje uciekać pieszo
3, 4 - próbuje zamachnąć się na Ambrose'a (3) lub Willow (4) z pięści!!!
5, 6 - potulnie da się skuć

1x k6 (co robi Goyle):

5