Wejście do ogrodu

[Mistrz Gry]

Wejście do ogrodu

W centrum ogrodu, rozciąga się duża polana otoczona wysokimi drzewami, co zapewnia prywatność i ustronne miejsce na odpoczynek. Wokół polany rosną wysokie drzewa, tworząc naturalną zaporę, która zabezpiecza ogród przed wzrokiem obserwatorów. Ich korony tworzą gęsty dach, chroniący przed nadmiernym nasłonecznieniem i nadając lasowi magicznego wyglądu. Drzewa są pokryte mchem, a ich pień jest pokryty liśćmi i drobnymi gałązkami. Miejsce to jest pełen dzikiego życia - ptaki śpiewają w koronach drzew, a wiewiórki skaczą z gałęzi na gałąź. W ogrodzie znajdują się ścieżki pokryte drobnymi kamyczkami, które prowadzą w różne kierunki i zapraszają do odkrywania tego miejsca. Z ogrodu prowadzi zejście na dziką plażę.

[Drew Macnair]

Nie odpowiedziałem od razu. Słuchałem jej uważnie, chłonąc każde słowo, jakby między nimi miało kryć się coś więcej niż tylko gniew i zawód - jakby w szczelinach zdań czaił się brak, który należało wypełnić chłodną kalkulacją. Podobną do tej, którą on zaserwował jej w swych czynach; wyrachowanych i pozbawionych wszelkich moralnych granic. Miał jednak swój cel i najpewniej go osiągnął. Pozostawało tylko pytanie, dlaczego postanowił powrócić? Co skłoniło go do ujawnienia lica i tym samym obnażenia skrywanych przez lata tajemnic? -Jego doświadczenie i siła to ostatnie czym winnaś się martwić Irino- odparłem pewnym tonem. I nie chodziło tutaj o lekceważenie umiejętności wroga – nigdy tego nie czyniłem, lecz o możliwość prób odkupienia win u tego, który zrodził się z jego krwi. Wtem bowiem ta wojna mogłaby nabrać zupełnie innego oblicza. Nie byłaby już walką wyłącznie o jej dumę, o urażoną ambicję czy o zranione, dawne uczucia, które rozpadły się na malutkie kawałeczki pod ciężarem zdrady. Chodziło o Igora. O nazwisko. O to, że jeśli Yavor rzeczywiście zamierzał szukać drogi do nich, to należało sprawić, by ta droga z góry skazana była na porażkę.
-On jest sam w przeciwieństwie do nas- odparłem. -I liczę, że tak pozostanie- dodałem nie przyjmując w tej kwestii żadnych czarnych scenariuszy. Nie wyobrażałem sobie, aby pod wpływem jednego człowieka wszystko miało się zmienić, jednakże należało mieć jego poczynania na uwadze – a najlepiej po prostu pozbyć się wszelkich wątpliwości. Ukrócić je w sposób bezlitosny, acz stanowczy i wyjątkowo skuteczny. Daleki byłem od poddania się złości, starałem się podejść do sytuacji w najbardziej logiczny i chłodny sposób – choć zdawałem sobie sprawę, że na wnioski przyjdzie jeszcze pora. Być może nawet na konkretniejszy plan; trafniejszy i pozbawiony emocjonalnego wydźwięku. -Mówisz tak, bo kieruje Tobą gniew, czy naprawdę jesteś gotowa to uczynić?- spytałem obracając się przez ramię, gdy zdążyła mnie minąć. Gdzieś w głębi siebie czułem, że nie wszystko będzie tak, jak to zostało przedstawione – czasem, nawet mimo ogromnych chęci, trudno było podjąć podobne decyzje. W całym tym chaosie pozostała jeszcze wola Igora, wszak mowa była o jego ojcu.
-Możemy tylko zgadywać. Bez odpowiedzi trudno będzie znaleźć prawdziwy powód i tym samym zyskać pewność, że jego zgładzenie w pełni rozwiąże problem- odparłem po chwili. Nie wchodziłem jej w słowo – nawet wtedy, gdy ponownie wspomniała o jego sile. O oddaniu, lojalności i strachu, który budził w swych towarzyszach. Rozumiałem potęgę hierarchii, zdawałem sobie sprawę, że przebywanie blisko jednego z najpotężniejszych czarnoksiężników mogło budzić lęk oraz obawę, jednakże śmiałem wątpić w zachowany autorytet, zwłaszcza gdy pozostał sam. Albo byli wierni ideom i sobie wzajemnie albo struktura tak naprawdę nie miała podstawowych fundamentów i być może właśnie dlatego legła w gruzach. Rozpadła się, stając jedynie synonimem wielkiej przegranej na kartach historycznych ksiąg.
-Ostrożni, ale przede wszystkim konsekwentni- dodałem zerkając na nią z ukosa, gdy minęliśmy progi Przeklętej Warowni. Czas na wątpliwości dobiegł końca. Na złudzenia i nadzieję względem sprawy z przegranej również.


/zt