Marmurowa Sala

[Mistrz Gry]

Marmurowa Sala

Główna sala Banku Gringotta, zwana Marmurową, to największa z komnat w budynku (ponad powierzchnią) dostępną dla klientów. Niektórych wręcz zawstydza swoim bogactwem, przepychem i ogromem. Wysokie, łukowate sklepienie przywodzi na myśl dawne świątynie, a dokładnie nad środkiem sali zawieszono na nim wielki żyrandol z setek kryształów. Wszystko wykuto tu z marmuru - każdą ścianę, posadzkę i liczne kolumny, on lśni, jakby polerowano go kilka razy dziennie i światło świec odbija się od niego migocząc przy tym przyjemnie. Podłoga ułożona z czarno-białych płyt zdaje się falować światłem, które wpada przez wysokie okna o złotych ramach. Każdy krok po tej posadzce odbija się echem, jakby bank zapamiętywał każdy dźwięk, wagę czarodzieja, a może i jego intencję. Ci, którzy wchodzą tu po raz pierwszy, mimowolnie zwalniają — przytłoczeni ciszą, czystością i wzrokiem goblinów.
Goblinów jest tu bowiem sporo. Pracują w ciszy przy swoich biurkach, za wysokimi ławami postawionymi wzdłuż sali, a na jej końcu znajduje się stanowisko najważniejszego z nich, który przyjmuje kluczyki do skrytek bankowych i dokonuje weryfikacji tożsamości czarodzieja. Dopiero po jej potwierdzeniu oraz identyfikacji kluczyka goblin wskazuje drogę dalej - za drzwi, które prowadzą do korytarza, gdzie na końcu czeka kolejka.

[Irina Macnair]

1 kwietnia 1962 r.

Wśród goblinów były szychy i Irina Macnair doskonale o tym wiedziała. Gdy więc wkraczała do siedziby Banku Gringotta, a jej obcas rytmicznie uderzał w błyszczące posadzki w Marmurowej Sali, natychmiast postanowiła skierować się do właściwych drzwi. Thurvak Goldtally pełnił stanowisko członka Rady Nadzorczej, oddelegowanego bezpośrednio do spraw kredytowych. Metalowa tabliczka z jego nazwiskiem mieniła się złociście - w mniemaniu Iriny wręcz krzykliwie - przed oczami każdego, kto postanowił stanąć przed gabinetem tejże uprzywilejowanej persony. Wszak wysoką nie mogłaby jej nazwać z oczywistych względów. Jeśli zatem doszło już do tego, by osobiście musiała fatygować się do szanownej instytucji, zamierzała rozmawiać wyłącznie z kimś decyzyjnym. Właśnie z nim. Minutę później goblinowi-sekretarzowi nie udało się zatrzymać rozsierdzonej wiedźmy i tak też wniknęła bez zapowiedzi do komnaty rzeczonego Thurvaka.
W biznesie nie była żadnym nowicjuszem. Pojmowała najbardziej zawiłe kwestie finansowe i rozumiała, jakimi prawami rządził się ten podstępny rynek przedsiębiorców. Ponadto wiedziała doskonale, jak należy rozmawiać z tymi konkretnymi istotami, aby wynegocjować dla siebie jak najlepsze warunki. W banku prowadziła skrytkę, w banku również zaciągnęła kilka lat temu pożyczkę na inwestycję i temuż bankowi powierzała kwestie nadzoru nad osobistym oraz firmowym majątkiem. Miała szereg wymań i - choć nie bez cienia wstrętu - musiała przyznać, że do tej pory współpraca układała się zadowalająco. Lecz kiedy dwa dni temu sowa przyniosła jej list - sygnowany zresztą pieczęcią wspomnianego członka Rady Nadzorczej - ujrzała w piekielnej fantazji całą bandę tych chciwych goblinów w trumnach. W tamtym momencie skończyło się pobłażanie i eleganckie ukłony.
Po trzech kwadransach, gdy szyby w oknach banku zaczęły niemal pękać ze strachu, drzwi otworzyły się z hukiem. Dwa skrzydła pofrunęły, a spomiędzy nich wypadła rozwścieczona wdowa. W dłoni ściskała swój drogi, gustowny kapelusz, a jej policzki grzały się do czerwoności, co można było uznać za dość rzadki widok. - Obiecuję panu, że nie skończyłam z panem, panie Goldtally! - zawołała, obracając się ostatni raz w stronę wciąż szeroko otwartych wrót. - Proszę być pewnym, że o pańskich krętactwach dowie się cała brytyjska elita. Jeśli będzie pan tak traktował swoich najlepszych klientów, przyjdzie panu wkrótce zamknąć ten interes - warknęła, finalnie trzaskając tymi nieszczęsnymi drzwiami.
Wtedy też ujrzała, że tuż przed nią na korytarzu stał dość znany w Przeklętej warowni bywalec. Augustus Rookwood. Wzięła głęboki wdech i poprawiła nieco swój elegancki strój, by pozbyć się ewentualnych zagnieceń. Rozgrzana po wyjątkowo burzliwej rozmowie z bankierem musiała...
- Zapalić. Muszę zapalić. Inaczej pożoga pochłonie cały ten gobliński burdel - mruknęła wciąż jeszcze zirytowana. - Panie Rookwood - zreflektowała się z pewnym opóźnieniem. - Jeśli zamierzasz dzisiaj załatwiać sprawy...w tym gabinecie, to nie radzę, Augustusie. Mają w głębokim poważaniu profesjonalną obsługę prawdziwych czarodziejów - opowiedziała krótko, z niedowierzaniem kręcąc głową. Sięgnęła wtenczas do skórzanej, czarnej torebki, by poszukać w niej ulubionej papierośnicy. - Znasz drogę do palarni? Przez tego całego Goldtally'a nie mogę sobie przypomnieć, który to był korytarz - przyznała w duchu zażenowana. Ależ ją kusiło, by potraktować tego goblina wyjątkowo paskudnym zaklęciem, ależ miała ochotę, by wił się w upiornych torturach, obiecując, że wszystkie jej sprawy zostaną załatwione. Niczego jednak nie ugrała, a zamknąć konta w tymże banku również nie mogła, bo w świecie czarodziejów wciąż Gringott pozostawał jedyną słuszną opcją. Niechże chociaż zdechnie ten przeklęty gołowąs w ciasno związanym krawaciku. Na początek to by jej wystarczyło.