Krzesła na korytarzu

[Mistrz Gry]

Krzesła na korytarzu

Korytarz niedaleko Urzędu Łączności z Mugolami jest wąski i długi, oświetlony równym, nieco zbyt jasnym światłem. Wzdłuż jednej ze ścian ustawiono rząd prostych, drewnianych krzeseł, wszystkie identyczne, z lekko wytartymi siedziskami i oparciami noszącymi ślady wieloletniego użytkowania. Część skrzypi przy najmniejszym ruchu, inne stoją krzywo. Pod ścianami piętrzą się teczki, zwinięte płaszcze i kapelusze odłożone na kolana lub pod nogi. Czasem słychać tutaj odległy szmer rozmów zza drzwi biur oraz miarowe kroki urzędników przechodzących korytarzem.

[Daniel Dodge]

2 maja

Zrywam kartkę z kalendarza i zastanawiam się: kogo na obrazku zobaczę tym razem. Kalendarz to prezent dla Sandy od jakiejś jej koleżanki, Betty, Violet, Thelmy albo Jessiki - ma wokół siebie taki wianuszek, że trudno spamiętać, o której akurat nadaje, która się rozstaje, która zaręcza, a która właśnie wydaje na świat drugie dziecko z trzecim facetem. W każdym razie dziewczyny zrobiły sobie mikołajkowe losowanie i Sandy po imprezce, z której odbieram ją sztyniącą cherry na co najmniej dwie mile, wraca z kalendarzem z ciachem na każdy miesiąc. W styczniu był więc szukający Jastrzębi z Falmouth, bez koszulki. W lutym jakiś daleki kuzyn Leopolda, golfista z naprężonym bicepsem. W marcu padło na Guya Fenwicka, który reklamuje witaminy z esencją lunaballi i jest twarzą każdej apteki (hasło reklamowe to: BĄDŹ JAK TEN GOŚĆ), w kwietniu zaś codziennie spoglądam na Beau Scamandera, autora książek podróżniczych, który swoje mięśnie zawdziecza ponoć zapasom z yeti. Zacieram ręce, pokaż kotku, co masz w środku - z kim w tym miesiącu przyjdzie mi konkurować.
– Tego to nie znam – komentuję, kiedy Sandy wchodzi do kuchni na wielki reveal majowego przystojniaka. Jeśli wierzyć podpisowi w prawym dolnym rogu zdjęcia to jakiś malarz. Blondyn z meszkiem pod nosem, rozchełstanej koszuli, rozmarzonym spojrzeniu i bladych, pająkowatych rękach. – Podobają ci się tacy wymoczkowaci? – pytam, rozkładając przy stole stertę papierów. Na początku miesiąca zawsze jest najwięcej papierologii, wczoraj zalegliśmy po zarwanej nocy, drobnej sprzeczce - równie dobrze tamten dzień mógł się wcale nie wydarzyć. Dlatego czas goni nas, urzędy działają ósma-szesnasta, biura są pełne petentów, terminy są nieprzekładalne i ostateczne, wnioski rozpatrywane do czternastu dni roboczych, co zwykle oznacza przez czternaście dni roboczych. Gdybym miał zgadywać, co robią w Ministerstwie, zamiast pracować, rzekłbym: składają papierowe samolociki, czytają instrukcję Jak zmienić zwykły dywan w latający dystrybuowaną nielegalnie przez szajkę Hindusów, wybierają rodzynki z mieszanki studenckiej lub oceniają stażystki w skali od 1 do 10 za nogi, dupę, piersi i twarz. Ponoć wyniki są wywieszane w kiblu dla szefów departamentów.
– Dziś to łatwizna Sandy. Najpierw wypełnij ten druczek – podsuwam jej ministerialny kwit, który pobrałem odpowiednio wcześniej. – Imię, nazwisko, miejsce zamieszkania, wykształcenie – palcem jej pokazuję co i jak, choć na zadrukowanym blankieciku widnieją dokładne polecenia. – I teraz słuchaj. Tutaj powinnaś wpisać wszystkie miejsca, w których pracowałaś, ale nie pisz tam nic. A jak cię zapytają, jakim cudem, to powiedz, nie masz żadnych dowodów, bo nikt nigdy nie dał ci umowy – pouczam ją, jeśli potraktuje tę rolę równie poważnie jak swoje teatralne przesłuchania, zasiłek już płynie na moje konto. – Dobrze by było, jakbyś się popłakała – drapię się po szczęce, na której powolutku odrasta kłująca szczecina.
– Ja składam taki sam, zobacz – pokazuję jej mój, już wypełniony. Nie dostaje go do ręki, bo jeszcze spisze go niczym zadanie domowe i przez nieuwagę w jej dacie urodzenia będzie widnieć 1918 rok - nawet, gdyby używała najdroższej koreańskiej pielęgnacji, wyciągów z oddychających alg i spała  w komorze hiperbarycznej, nikt by jej w to nie uwierzył. Absolutnie nie twierdzę, że Sandy jest głupia. Ja tylko… dmucham na zimne. – Tylko tu zaznaczam, że musiałem zamknąć biznes – według dokumentu prowadziłem piekarnię dla osób wykluczających z diety osiem z dziesięciu najpopularniejszych zbóż. To nie mogło się udać. Trzymam kciuki, że trafię na urzędnika-alergika. – W Ministerstwie mają teraz ostry gnój, imigranci będą walić drzwiami i oknami, dawać w łapę, próbować się migać od rejestracji, no kocioł – tłumaczę małej, dlaczego akurat teraz, dlaczego tak wcześnie: to nie jest nasza pora. Z racji mojej inicjatywy - stawiam przed Sandy kubek z kawą. Paskudną: prawie pół na pół z mlekiem i dwiema kostkami cukru, taka z niej słodziara, chciałbym ją zobaczyć we Włoszech jedzącą tiramisu. – Będą cię pytać, czy jesteś gotowa podjąć zatrudnienie, jaka jest twoja sytuacja mieszkaniowa, twój stan cywilny. Wiesz, co masz mówić, moja aktoreczko? – upewniam się, zanim jednym haustem opróżniam swój kubek z udawanym americano. Manna z nieba, trzy miesiące pensji za, ile, raptem trzy godziny z życia. Boom, baby.