Boisko quidditcha

[Mistrz Gry]

Boisko quidditcha

Rozległe, owalne boisko znajduje się na błoniach. Drewniane trybuny wznoszą się wysoko, umożliwiając doskonały widok na całe pole gry. Na ziemi wyrysowane są linie i trzy ustawione po obu stronach pętle do zdobywania punktów. Tutaj odbywają się treningi drużyn poszczególnych domów i oficjalne mecze, które przyciągają tłumy uczniów. Boisko otacza wiatr i echo krzyków kibiców, a w powietrzu niemal zawsze unosi się ktoś na miotle. To serce sportowych emocji w Hogwarcie, gdzie rywalizacja łączy się z magią latania i dumą z własnego domu.

[Anastasiya Trubetskoy]

30 kwietnia, późny wieczór
Konsternacja mieszała się z pewnością, duma ― ze wstydem; pąs samolubnego zadowolenia wykwitł na twarzy wraz z zaczerpnięciem świeżego powietrza, którego stanowczo zażądała tuż po mimowolnym opuszczeniu Wielkiej Sali. Mimowolnym, bo wyjątkowo nią dziś przejęty i zainteresowany eks ― zwany zamiennie świnią, dupkiem, niedoszłym-obecnym narzeczonym, w końcu też miłością jej życia ― niepytany wyrwał ją z objęć Vincenta, pozwalając sobie na farsę, która bynajmniej jej dziś nie bawiła.
Bo przyszła tu, do cholery, tego jednego dnia w roku, poczuć się na powrót silną i niezależną, chwilowo zapomniawszy o kryzysach, które raz to podniecały ją, by wkrótce doprowadzić do żałosnego szlochu; bo przyszła tu, do cholery, tego jednego dnia w roku, nie jako czyjaś matka, kochanka, służebnica czy sprawczyni cudzych marzeń, lecz przede wszystkim wolna kobieta. Niespętana zobowiązaniem, niespętana złudzeniem, niewinnie tylko odkrywająca życie na nowo ― tak jak zasugerowała jej Tonia, tak jak niemo przytakiwała Varya i kilka, co najmniej, szczerze dla niej życzliwych koleżanek.
A on, jakże egoistycznie i samolubnie, musiał to wszystko zaprzepaścić ― wyłącznie z racji swojego kapryśnego widzimisię, wyłącznie z bliżej niezrozumiałego dla niej grymasu zazdrości, której nigdy przedtem względem niej nie okazywał.
A on, jakże kłamliwie i paskudnie, nie dotrzymał słowa danego jej z początkiem marca, raz po raz racząc ledwie błahą korespondencją, momentami ubliżającą jej jakąś brzydką perfidnością, by ni z tego i owego nagle obdarować ją pamięcią o jej urodzinach, albo zaskakującym poczuciem odpowiedzialności za los jej i ich syna. Jego sowa przynosiła wszakże ostatnio coraz to częściej sakiewki wypełnione galeonami, jego sowa raczyła nawet donosić mniej lub bardziej przychylne odpowiedzi na jej listy; przy tym jednak nie odwiedził ich obydwojga przez ostatnie dwa miesiące nawet raz, przy tym formalnie nie przypominał w żadnym stopniu mężczyzny, jakim obiecał jej wtedy być ― ale rozumiała dlaczego, rozumiała to lepiej, niż zechciałaby głośno przyznać.
Bo przecież nie sposób oczekiwać kochania od kogoś, kto nie znał jego definicji; bo przecież nie miała prawa widzieć w nim kogoś, kim nigdy miał się nie stać; bo przecież nie był wówczas sobą, tak znamiennie omamiony urokiem, upojną nocą, a może i nawet prozaiczną wygodą przygotowanej przez nią kolacji.
― Dumny z siebie jesteś? ― rzuciła bez zwłoki, puściwszy jego dłoń w pierwszym amoku złości, że znowu ktoś inny zdecydował za nią; intensywne perfumy rozniosły się w powietrzu jako ta przyjemna mgiełka, oczy świeciły jasno, choć z wyraźną iskrą, a krok prowadził ich dynamicznie naprzód, bez jasno określonego celu, nawet jeśli szpilki jej butów zapadały się nieco w zawilgotniałej od wieczornej rosy ścieżce. ― Ten jeden raz chciałam się zabawić, ten jeden raz chciałam się oderwać od tego wszystkiego ― kontynuowała, chwilowo nie dając mu nawet dojść do słowa ― nawet jeśli w głębi ducha rzeczywiście czekała, by usłyszeć, co odkrywczego miał jej tym razem do powiedzenia. Podobno się zmienił? Nazwał ją tam, w tłumie, kochaniem? ― Następnym razem, zamiast robić sceny i psuć mi wieczór, znajdź jaja, by mnie z wyprzedzeniem zaprosić... Chociaż ty przecież wolisz machać nimi przed twarzami tych swoich kurewek! ― W końcu fasada elegancji pękła, a jej rozgniewana twarz ― w swych rysach kojarząca się teraz już nie tyle z nieludzkim pięknem, co budzącym grozę cieniem harpii ― obróciła się wreszcie w stronę tej męskiej. ― Właściwie to nieistotne, naprawdę ― stwierdziła nagle, gniew przeistaczając w obojętność, a może raczej bezradność ― bo od emocji zakręciło się jej w głowie, bo od wysiłku przed oczyma wykwitły nagle mroczki, a ona zbladła wyraźnie. Dłonią wsparła się o jego ramię, po prawdzie po to tylko, by nie stracić równowagi, nim nie przemówiła ponownie:
― Twoje sceny, twoje kurewki, twoje pieniądze przesyłane w dowód łaski... Nie mam już na nie siły ― zawyrokowała ciszej, biorąc głębszy oddech, a potem obracając się wokół własnej osi. Plecami do niego, byleby tylko nie patrzeć mu w oczy, gdy nadejdzie zatrważający wyrok.
― Poluzuj mi gorset w sukni, słabo mi... ― i tu głos zadrżał, by wzmocnić się pozorem tylko na chwilę ― Jestem z tobą w ciąży, znowu. Ale tym razem nie zamierzam czekać na twoją obecność po drzwiami. Jeśli twój plan na najbliższe miesiące to dalej bycie nieobecnym sponsorem, to jutro po tym dziecku nie będzie już śladu. Nie potrzebuję kolejnego syna, który będzie pytał, dlaczego ojciec woli od niego własne rozrywki ― wymamrotała, palcem ocierając z kącika wzbierającą się tam łzę.
I choć nie chcę tego robić, tak nie zniosę już więcej, że ciebie przy mnie nie ma, ugrzęzło w krtani głuche i niewypowiedziane; bo na to wyznanie najzwyczajniej w świecie bynajmniej dziś nie zasługiwał.

[Augustus Rookwood]

Nogi poniosły go same. Musieli odejść gdzieś daleko, najlepiej na zewnątrz, inaczej mógłby eksplodować ze złości - choć ona opadała z wolna, pod wpływem poczucia triumfu, gdy półwila posłusznie podążyła za nim, pozostawiając swojego towarzysza bez pożegnania. Ciągnął ją tak przez pół Hogwartu i całe błonia, nie zadając sobie nawet trudu, aby wyjaśnić gdzie zmierzają, bo nie mogła mieć przecież pojęcia - uczyła się we francuskiej szkole magii.
- Powiedzmy, że tak - odparował bez zastanowienia Augustus.
Wypuścił od razu jej dłoń, bardziej zaaferowany widokiem boiska quidditcha, na którym rozegrał swoje pierwsze mecze. Powróciły do niego jedne z piękniejszych wspomnień. Wygranych meczy, rozwalonych Gryfońskich łbów i połamanych szlam. To sprawiło, że poczuł się jeszcze bardziej dumny z siebie. Nie dość, że Anastasiya znów zatańczyła dokładnie tak jak jej zagrał, choć próbowała to jemu zagrać na nosie i nerwach, to po raz wtóry zmusił ją do ugięcia się do jego woli, co zawsze sprawiało mu niewysłowioną satysfakcję. Większość jej słów puścił mimo uszu. Kiwał głową, oczywiście, wydając z siebie ciche mhm lub hmmm, lecz przez większość jej tyrady myślami był w powietrzu. Stał na zielonej murawie, z dłońmi wspartymi o biodra, zwracając ku niej spojrzenie dopiero wtedy, gdy zarzuciła mu brak jaj. Miał ochotę zwrócić Rosjance uwagę, że najchętniej robił to przed jej własną twarzą, obawiał się jednak, że wtedy doprowadzi ją do stanu ostatecznego, w którym aktywują się geny jej przodkiń, Anastasiya przemieni się w prawdziwą harpię i go pożre. Nie mógł oprzeć się wrażeniu, że naprawdę jest tego bliska.
- Nie dramatyzuj tak, skarbie, złość piękności szkodzi - skomentował to, przestając się uśmiechać; choć właściwie znów skłamał, w chwilach złości jej rysy wyostrzały się nieco, lecz wcale nie odbierało to pólwili urody. Nic nie było w stanie tego zrobić. Ani złość, ani smutek, ani choroba, ani ciąża - zawsze zdawała mu się olśniewająca.a
- Jakie kurewki, Nastya, jakie kurewki... Nie chodzę na dziwki i nigdy nie chodziłem - odparował szczerze obrażony tą obrzydliwą insynuacją, że miałby zniżyć się do żałosnego poziomu jakim było płacenie złotem za bliskość fizyczną. Nie potrzebował galeonów, aby miła dla oka czarownica chętnie uda. W jego przekonaniu wyłącznie nieudolni, tudzież brzydcy mężczyźni musieli to robić, bo inaczej byliby skazani na kontemplowanie nieba, zielonej trawy lub własną rękę. Głos rozsądku podpowiadał mu jednak, że Nastyi wcale nie poprawi to humoru, a mianem kurewek określała wszystkie urodziwe czarownice, które znalazły się w dystansie mniejszym niż pięć metrów od niego. Był też przewrócenia oczyma, gdy skrytykowała także przesyłane przez niego pieniądze, co czynił w dobrej wierze, bo miał do niej sentyment, bo wiedział, że nie ma tu nikogo innego i samotnie wychowuje swojego syna. Znów utwierdzila go w przekonaniu, że kobiety po prostu nie wiedzą czego chcą. Raz żądała od niego pieniędzy, twierdząc, że to jego powinność, ale teraz najwyraźniej to także robił źle. Za tą kobietą po prostu nie dało się nadążyć. Milczał jednak, obserwując jak się obraca, a brwi zmarszczyły się lekko; czy to kolejna jej sztuczka? Czy znów zamierzała przekonać go, aby powiedział to, czego pragnęła usłyszeć używając najsilniejszego argumentu - uroku i swego ciała? Wlaściwie byłoby to nawet ekscytujące, jeszcze nigdy nie robił tego na murawie boiska quidditcha, w szatni owszem, ale tak tutaj... Miał pewne obawy, że Hogwart jest dziś zbyt tłumny jak na takie swawole, w kazdej chwili mógł pojawić się tu ktoś, kto pragnął powspominać szkolną ligę quidditcha.
Sięgnął dłońmi do sznurków gorsetu, rozplątując górny węzel i wysuwając wstążki ze szlufek, jednocześnie rozluźniając gorset, zgodnie z żądaniem blondynki, a wtedy... znieruchomiał, słysząc jej słowa, zamarł w bezruchu i chyba jego serce także przestało bić. Znowu?, cisnęło mu się na usta, lecz głos ugrzązł mu w gardle. Milczał dluższą chwilę. Ze mną?, chciał też spytać, ale nie był dość głupi, aby popełnić po raz wtóry ten błąd. Zbyt wiele dała mu dowód oddania, zbyt uparcie dążyła do tego, aby mimo licznych upokorzeń z jego strony, odrzuceń, afrontów, milczenia i krzywd, stworzyli rodzinę. Przed oczyma stanął mu chłopiec, którego widział kilkukrotnie, którego przyprowadzała przed oblicze Augustusa wbrew jego woli; wystarczyło jedno spojrzenie, aby dostrzegł na nim chłopca z fotografii, które jego matka trzymała w jakimś starym kufrze, bo nie była zbyt sentymentalna. Właściwie w ogóle nie była. Wypierał to od czterech lat. Wypierał z własnej świadomości i wypierał się przed innymi. Każdemu znajomemu, do którego Anastasiyi udało się dotrzeć i przekonać, że to jego syna urodziła, powtarzal, że coś sobie ubzdurała. Mało to blondynów w tym kraju? W głębi ducha jednak wiedział. W głębi ducha wiedział to od pierwszego spotkania z tym chłopcem, lecz nie potrafił i nie chciał się do tego przyznać. Nie był gotów na założenie rodziny. Nie był gotów na przyjęcie odpowiedzialności jaką jawiła mu się rola męża i ojca. Chciał być wolny, niezależny i niespętany żadnym zobowiązaniem, żadną obietnicą i przysięgą. Może poza Mrocznym Znakiem na przedramieniu, znaczenia którego Nastyi nigdy nie wyjawił, tłumaczył, że to wyłącznie taka ozdoba. Ileż jednak mógł w tym trwać? Wszyscy wokół powtarzali, że winien był się ustatkować. Wszyscy mężczyźni w jego rodzinie, będąc w jego wieku, mieli już co najmniej dwójkę, o ile nie trójkę dzieci. Patrzył też na Drew, na którego ludzie zaczęli spoglądać inaczej, kiedy wreszcie ożenił się z Lucindą, gdy przyszedł na świat ich syn - jak na kogoś dojrzalszego, bardziej godnego szacunku. Jakby znalazł się wyżej w hierarchii społecznej, nie tylko przez wzgląd na karierę polityczną, ale po prostu dojrzalszą rolę jaką przyjął. A on, Augustus, nie zamierzał być postrzegany jako wieczny chłopiec.
Czarodziejów czystej krwi było zbyt niewielu. Ich populacja kurczyła się nieustannie, a Anastasiya bądź co bądź była przecież czystej krwi, ponadto była półwilą, władającą silnym urokiem, czego doświadczył na własnej skórze... Z nią u boku stałby się wręcz statecznym, dojrzałym mężczyzną, ponadto - obiektem zazdrości, skoro usidlił zachwycającą pólwilę... W jego głowie pojawił się więc plan. Plan nie mający nic wspólnego z miłością i szczerym uczuciem, o jakich marzyła ona; w tym, co zamierzał uczynić tkwiła raczej chłodna kalkulacja, która dokonywała się w jego głowie na przestrzeni ostatnich tygodni. Nosił się z tym zamiarem od kilku dni, lecz jej list, tragiczna pomyłka co do nazwy ukochanej drużyny, jedynie wszystko odwlekła, lecz teraz... Postawiła go w sytuacji wręcz idealnej. Co prawda nie spodziewał się, że usłyszy właśnie to, nie był gotowy do roli ojca jednego syna, co dopiero dwójki, lecz...
- Nie będzie musiał o to pytać - wyrzekł Rookwood głucho, a swój własny głos słyszał tak, jakby te słowa wypowiadał ktoś inny, jakby on sam stał z boku i słuchał siebie ze szczęką na murawie. - Odwróć się - zażądał od niej i nie czekając, aż zrobi to sama, pociągnął ją za ramię, zmuszając, by zrobiła. Jednocześnie drugą dłonią sięgnął do wewnętrznej kieszeni szaty. - Ja... - ja co? Zamilkł na chwilę, szukając odpowiednich słów, nigdy nie był dobrym pocieszycielem. - Nie płacz - poprosił, kciukiem wycierając łzę z kącika jej oczu, po czym ujął kobiece dłonie we własne - i wsunął w nie to, co miał wcześniej w kieszeni. Czerwone, iskrzące pióro, niemal ciepłe w dotyku. - Wszystko się ułoży - obiecał Augustus. Kąciki ust uniosły się w zachęcającym uśmiechu i włożył w to całą siłę woli, aby wyglądał szczerze, choć wcale nie było mu do śmiechu. Strasznie działał mu na nerwy płacz dzieci. - Wyjdziesz za mnie - powiedział. Nie prosił, nie pytał o zgodę, po prostu stwierdził fakt. On decydował i podkreślał to na każdym kroku. Mógł poprosić o jej rękę, tylko po to, aby tradycji stało się zadość, lecz nie teraz, nie tutaj, nie w takiej sytuacji. I tak przecież znał odpowiedź. Był bowiem święcie przekonany, że Anastasiya prędzej umarłaby, niż odpowiedziałaby mu nie. - I będziemy rodziną.
Przez ostatnie słowo niemal zrobiło mu się słabo, lecz wyrzekł je z niezmiennym uśmiechem na ustach, patrząc jej głęboko w oczy. Potrafił kłamać, robił to już wielokrotnie, nigdy jednak nie obiecywał jej tego, co obiecywał jej teraz. Odjął prawą dłoń od rąk półwili, aby wpierw pogładzić jej blady policzek, a później położyć dłoń na swoim sercu.
- To koniec gier.
Albo dopiero początek.

[Anastasiya Trubetskoy]

Cienka, przewiewna tkanina balowej sukni majestatycznie falowała wzdłuż kostek, a wygrzebane z odmętów szafy szpilki błyszczały srebrzyście, podobnie do jej upiętych włosów, podobnie do lśniącego gorsetu, który w domu tak gorliwie zawiązywała. I to szarpanie za sznurki zdawało się bodaj znamienną częścią tego kobiecego rytuału, pachnącego sypkim pudrem do twarzy i lakierem do włosów, poświęconego zmysłowym pachnidłem o sercu z paczuli, namalowanego czernią maskary do rzęs oraz czerwienią pomadki; zdawało się, bo w kontrolowanym ruchu palców była jedna jeszcze intencja, odmienna od myśli, że na tu i teraz potrzebuje zgrabnej talii osy.
Refleksja, że w duchu wcale nie chciała tej ciąży, tego dziecka, tego płaczu, tych pieluch; refleksja, że tak naprawdę nigdy nie odnajdywała się dostatecznie w roli troskliwej i wyzbytej egoizmu matki, a nabyte przez ostatnie lata doświadczenia wcale nie miały tego zmienić. Jego obecność, jego pieniądze, a nawet ta nigdy przy nim niezaznana, zupełnie wyimaginowana stabilność, dzięki której czuć by się mogła wreszcie bezpiecznie, wreszcie normalnie, były na tyle odległe, że właściwie w ogóle ich nie rozważała.
I choćby przez moment przy nich nie trwała, zasłyszawszy tylko od uzdrowiciela o drugim dziecku, całkiem mimowolnie ― jakby ciało i umysł działały wbrew jej deklarowanym marzeniom ― chciała się go, tak po prostu, pozbyć.
Więc nie zwlekając długo, napisała pokrętną prośbę Earnestowi, by chwilę później ― nie znosząc jego aroganckiego wścibstwa ― posłać intymny list do Antonii; więc nie czekając długo, od swej powierniczki otrzymała truciznę z miesięcznika, a potem ukryła pod ruchomym panelem podłogi w sypialni, z dala od świadomości i oczu Charliego. Tylko widmo jego roześmianej buzi, jego iskrzących się oczu, powstrzymało ją przed wypiciem jej od razu; tylko naiwność nakazała zawczasu poinformować ojca ― nim świadomie, odrzucona przezeń po raz wtóry, nie zakończy przedwcześnie tego, co obydwoje nierozsądnie zapoczątkowali.
Bo gdyby wykpił ją i tym razem, nie zadrżałaby jej przy tym nawet powieka; bo gdyby odtrącił ją i tym razem, nie myślała już więcej do niego wracać ― nigdy, nigdy, już przenigdy. Tak postanowiła i tego postanowienia zapragnęła się trzymać; tak postanowiła i po tej krótkiej rozmowie z Rookwoodem kierowałaby się pewnie na powrót do zamku, oczekującym spojrzeniem szukając w tłumie znajomej twarzy Vincenta ― tylko po to, by odprowadził ją do domu, tylko po to, by w jej towarzystwie spędził tę ostatnią kwietniową noc. I wcale nie jedyną ― bo cicho życzyła sobie oglądać go jutro, pojutrze i po pojutrze; bo tam, na parkiecie Wielkiej Sali, bynajmniej nie rzucała słów na wiatr, pojmując wreszcie, co tak naprawdę powinna była zrobić.
Zawalczyć o siebie, wymieniała pomiędzy szczerym uśmiechem jednym i drugim, posyłanym mu pomiędzy krokiem trzecim i czwartym.
Zawalczyć o ciebie, dodawała ciszej, niepewna jeszcze, czy ten gotów będzie otworzyć na nią swoje, bądź co bądź, popękane serce.
Zawalczyć o nas, postanawiała już pewniej, jakby cień jego admiracji oraz jej beztroski ― dziś wyraźniejszy niż kiedykolwiek przedtem ― odważnie podjął decyzję za nich obydwojga.
Więc w pierwszej chwili ― gdy niespodziewanie Augustus zagrzmiał tam obecnością, roszcząc sobie do niej prawa ― jej chichot był tyle skonsternowany, co i szaleńczy; bo przecież z ich wspólnego obrazka wymazała go na dobre, zanim ten zechciałby się po raz kolejny nią zabawić, bo przecież ― w matni nieetycznej potrzeby aborcji, snach o łyżwiarstwie i pełnej rodzinie ― na jego miejsce arbitralnie wkleiła już wizerunek Rinehearta.
A z drugiej strony ― tak dziwacznie, tak niezrozumiale ― w oczach byłego upatrywała przecież niezmiennie śladów wyjątkowego uczucia. Mylnie kojarzyła je z miłością, choć w istocie więcej w nim było namiętności, pociągającej adrenaliny, może i jakiegoś młodzieńczego sentymentu; mylnie nazywała je kochaniem, choć po prawdzie bliżej mu było do niezdrowego, obsesyjnego przywiązania do iluzji. Do tych kojących wspomnień, w których ubóstwiał ją, wiedziony urokiem i zarazem całkowicie trzeźwy, adorował, komplementował i doceniał; do tych ładnych migawek retrospekcji, w których jego impulsywność ustępowała łagodności, w których jego oczy gubiły grozę, a usta rozwierały się w dojrzałej konstatacji. Wbrew temu co często zwykł postulować, zdawało jej się wiecznie, że i on wierzy w wiążące ich ciasno nici przeznaczenia; wbrew temu, co nakazywał zdrowy rozsądek, ona lubiła losowi pomagać, więc starym zabobonem, zaklęciem, niekonwencjonalną klątwą, wreszcie ― skonkretyzowaną rutyną, od niespełna pięciu lat wpisywała ich obydwoje w jego ramy.
Bo przed nim i po nim miała już przecież wielu, ale żaden nie był nim, żaden nie był jej pisany; dziś na chwilę uwierzyła, że omam ten spełzł już z jej powiek, wpuszczając do duszy objaw otwarcia się na kogoś innego, ale on, znowu on, strząsnął go z jej piedestału, samemu się na nim usadawiając.
― Pff, nikt nie mówi o dziwkach! Nie wydałbyś na nie zaplutego knuta, jesteś na to zbyt dumny i zbyt skąpy ― tu zaśmiała się teatralnie, choć jej głos nie był już wysoki i nieznośnie drżący ― momentalnie stał się na powrót niski i gardłowy, jakby próbowała odnajdywać w tym absurdzie jakieś szczątki rozsądku, jakby wstydziła się nagle, że wywlekła ten temat na wierzch, ponownie kąsając go za to pretensją. ― Miałam na myśli te twoje rude lafiryndy ― tę z pracy i tę, którą w marcu osobiście wyprowadzałam z twojego salonu. Ile ich jeszcze jest? ― dopytała, choć podobno temat ten nie obchodził jej wcale; na samą tylko myśl, kogo mógłby jeszcze wymienić, dostała bólu głowy, a w klatce ją zakłuło, ale objaw ten wygodnie zignorowała ― zaledwie na chwilę, bo już za moment zwielokrotnione tętno przyspieszało, kolana słabły, oczy poszukiwały ostrości, a usta ― na jednym wydechu recytowały wyznanie, którego tak bardzo się obawiała.
Lęk nakazał więc jej milczeć, niemym westchnieniem łaknąc świeżego powietrza, przywracającego trzeźwość przemyśleń i siłę w nogach; poluzowany gorset sukni nieznacznie zsunął się z jej piersi, nieznacznie pogłębiając odsłonięty dekolt, ale zaraz poprawiała go już z powrotem, teraz dopiero orientując się, że w damskiej toalecie omyłkowo zostawiła swoją elegancką kopertówkę. Zrezygnowanie stało się więc tylko głębsze, frustracja ― wybrzmiała kolejnym, przydługim oddechem, nim ten nie przemówił wreszcie dyrektywą, szarpiąc ją za ramię i postanawiając coś całkiem odwrotnego do tego, co usłyszała odeń kilka lat temu.
Nie będzie musiał pytać.
Nie płacz.
Wszystko się ułoży.
Patrzyła mu w oczy, gdy mówił to tak miękko, gdy zwracał się do niej tak ludzko; patrzyła i nie dowierzała, łaknąc więcej, nie przerywając, nie protestując, nie negując ― bo najwyraźniej naprawdę się zmienił. I pomyślała tak być może przez magiczne pióro wetknięte jej pomiędzy palce, które ściskała nieświadomie, by wreszcie upuścić pod ich nogi; i pomyślała tak być może wyłącznie przez własną łatwowierność, tak długo oczekującą na podobne słowa, na analogiczne deklaracje.
A jednak najsampierw zwątpiła, gdy tylko padły trzy następne zdania.
Wyjdziesz za mnie. I będziemy rodziną. To koniec gier.
― P-przestań ze mnie żartować, Augustusie, bo to jest już naprawdę podłe ― stwierdziła cicho i pokręciła głową w zaprzeczającym geście, jakby chciała obudzić się z tego nieprawdopodobnego snu, jakby doświadczana na twarzy jawa nie była niczym więcej od paskudnej bajki, usypiającej jej co dzień na dobranoc. ― Ja nie żartowałam, więc i ty bądź poważny, choć na chwilę ― poprosiła, dodając do tego krótkie, wyzbyte złości, badawcze zapytanie: ― To jakiś żałosny zakład z kolegami? Zemsta za to, co powiedziałam na parkiecie? ― Przecież wiem, że nie chcesz brać ślubu, przecież wiem, że nie lubisz dzieci, mogłaby dodać, ale powstrzymała się; zamiast tego ujęła boki jego twarzy w dłonie i przemówiła ponownie:
― Spójrz mi w oczy i obiecaj to jeszcze raz ― zażądała spokojnie, choć serce dudniło jej w piersi jak młot; kciukiem pogładziła go po policzku, tak jak on uczynił to z jej łzą sprzed chwili, dodając: ― Spójrz mi w oczy i obiecaj, że już nigdy nas nie zostawisz; mnie i Charliego.
Bo nic innego mnie już przy tobie nie zatrzyma.