12.10.1958 | Yavor & Lorcan | Trening

[Yavor Karkaroff]

Wspomnienia

Data wątku: 12.10.1958
Uczestnicy wątku: Yavor Karkaroff & Lorcan Lestrange
Główny cel wątku: Pogadanka i trening

[Yavor Karkaroff]

Chyba zapomniał, jak upierdliwe potrafi być Vertigo, kiedy trafia czysto. Świat kręcił się zbyt chętnie, kolory pływały, równowaga była pojęciem umownym. Super. Wdech. Głęboki, wymuszony.
― Tutejsze owoce... Mają całkowicie inny smak, niż te u was. Jakby bardziej słodkie, ale nawet jeśli zapłacisz potrójnie, my nie zdradzamy tajników alkoholowego bogactwa smaku ― Walcząc z pomroką przed oczami, słuchał jednym uchem bajdurzenia angielskiego gościa. Głos dochodził jak przez wodę, słowa rozciągnięte, bez znaczenia. Jeśli to miało coś zmienić ― to tylko jego cierpliwość. Tak czy siak, zaraz wrócą do pojedynku. ― Wracając do rozmowy, myślałem, że wielcy ludzie pozbywają się zabójców na własną rękę.
Przetarł twarz dłonią, mocno, jakby chciał strząsnąć z siebie zaklęcie razem z irytacją. Stopy ustawił szerzej. Różdżka znów pewnie w dłoni. Ogarnięcie wracało.
― Umbra Interior!

HP: 263/268

1x k100 (Umbra Interior):

90

[Lorcan Lestrange]

Czekał cierpliwie, aż przeciwnik odnajdzie zagubiony balans – obserwował go, oczywiście, ale nie poganiał. Chcąc dać mu czas i możliwości na sformułowanie kolejnego ataku, tak aby ta gra toczyła się dalej na zasadach honorowego pojedynku, był w gościach. A ponadto lubił prowadzić z nim wymianę złośliwości, nawet jeśli tak potocznie określa rozmowę: — Nie zamierzałem płacić. To byłby brak szacunku wobec Ciebie, Twojej rodziny i tradycji — uśmiechnął się cierpko. — Masz rację. Wasze owoce są nieporównywalne do żadnych innych, a zwłaszcza do tych z wysp, tamtym brakuje słońca, gleby i czegoś jeszcze… — wiekowa tradycja, ziemia, która nauczyła się rodzić takie plony, a może mentalność ludzi? To wszystko uważał za istotne. Brytyjczycy bywali gnuśni; chcieli wszystko na już, na teraz, a kiedy wszystko wokół się waliło i paliło odwracali wzrok w zadumie, jakby nadeszła chwila refleksji.
— Protego Maxima — żerdź różdżki świsnął w powietrzu, a historyk, jakby na moment zapomniał, że prowadzi sparing, zastanowił się nad pytaniem, które padło z ust Bułgara.
— Częściowo tak właśnie, było… — zmrużył oczy; nie ze złości, ale z goryczy porażki na tym polu.

HP: 280/280

1x k100 (Protego Maxima):

42

[Lorcan Lestrange]

Zaklęcie Yavora przebiło się przez ledwie dostrzegalną, nawet niematerialną tarczę, jakby ta pragnęła wyjść, ale postanowiła, że jednak nie jest aż tak potrzebna w obecnej sytuacji. Zirytowany swoją porażką na tej płaszczyźnie zmrużył oczy, gdy ciało objęło zaklęcie czarnomagiczne.
Westchnął, kiedy dostrzegł swój cień, lawirujący tuż u jego stóp, błąkający się i zadający się szydzić z właściciela, jakby wcale nie pojmował powagi sytuacji. Niezależnie w którym kierunku Lestragne się odwrócił cień, kroczył za nim, aby nagle zmienić kierunek i gonić w przeciwnym kierunku względem czarodzieja.
— Co do...— westchnął i spojrzał wymownie na Yavora. Po czym znów zaczął śledzić wzrokiem kapryśny cień.

HP270/280

[Yavor Karkaroff]

Wspaniałomyślność uznania wiodła gdzieś miedzy zgłoskami młodzieńca, jakby faktycznie dobrą gestią chylił głowę ku pochodzeniu. Ku bałkańskiej spiekocie krwi i usposobienia; bodaj faktycznie niebo zdawało się tutaj być inne i jakby świat był taki również. Może zatem przez to Anglia osobiście wydała się łzawa i szara; nieprzychylna każdemu i pozbawiona ambicji.
― Nie chodziło o zapłatę, wytwórcy strzegli swych specjałów i nadal będą to czynić. Jesteśmy... dumnymi ludźmi swojej kultury ― wzruszył apatycznie ramionami dla rozruchu, czy odczekania na konkretne działania udanego zaklęcia. ― Musisz pokazać... Żeś swój chłop, a może będą przychylni ― gmerał, spoglądając jak cień atakuje swojego właściciela, a raczej stroni od posłuchu. Ech, niby takie łatwe zaklęcie i dość zabawne, a zaliczane do kategorii czarnego knowania. Toż prawdziwy niemalże grzech. ― Beznadziejne zadanie kary ― tamtemu mordercy niewinnego życia.
Nacieszył oko we własnej parafrazie, myśląc o własnej śmierci. I najzwyczajniej jego ukochana żona by nawet nie zapłakała. Chyba...
― Everte Statum.

HP: 263/268

1x k100 (Everte Statum):

33

[Lorcan Lestrange]

— Wiem i to jest w tym piękne, to się szanuje i dlatego ten alkohol tak smakuje — nie tylko alkohol, jedzenie, którym go gościł, owoce, nawet zdawać by się mogło, że powietrze jest inne. Ludzie ci byli ulepieni z zupełnie innej gliny, niż na wyspach.
Podróże kształtowały – otwierając umysł na inne kultury; lubił to robić. Poznawanie sensu i zarysu historycznego danego regionu angażowało go. Nawet w chwilach takich jak ta, gdy w swobodzie oddawali się wymianie zaklęć. Jego aura pozostawała, nieco inna niż na Angielskiej ziemi. A i sam Lorcan zdawał sobie sprawę, że gdyby dłużej tu pomieszkał nabrałby zupełnie innej perspektywy.
— Everte Statum — powtarza, machinalnie zaklęcie za przeciwnikiem. Licząc w duchu, że efekt będzie zadowalający…

HP: 270/280

1x k100 (Everte Statum):

69

[Yavor Karkaroff]

― Och, czyli wy sztywniaki miewacie dobry smak... Zadziwiające ― prostota kpiny, czy jakieś nad wyraz pokrewne zrozumienie. Dwojako jedno i drugie mogło wystąpić, chociaż niekiedy gościł takie wysoko dupne jednostki. Tenże wyglądał i zachowywał się ludzko, prosto; nie w ten sposób, który drażnił zmysły Karkaroffa na każdym kroku. Zadowolenie nie niknęło z twarzy całym zajściem, czasem trzeba było z kogoś zrobić głupiego. ― Protego.

1x k100 (protego):

88

[Yavor Karkaroff]

― Właściwie, mogę Cię zapoznać z jednym typem... Mamy sprawy do omówienia, a tamten ma ciekawe książki w kolekcji... ― Chcesz się wyżyć? Kiedyś usłyszał, że jeśli tańczysz, czasem musisz paść na kolana. Teraz nie zamierzał. Myśl urwała się w pół kroku, gdy tarcza wyrosła przed nim gwałtownie, twarda, piękna. Uratowała go przed bolesnym spotkaniem z ziemią.
Ugh. Obłudnik znów próbował go położyć. Klasyka.
― Spina Doloris!

HP: 263/268

1x k100 (Spina Doloris):

50

[Lorcan Lestrange]

— Zdradzę ci nawet więcej; potrafimy się dobrze bawić — zwłaszcza po tutejszych trunkach… uśmiechnął się kwaśno; wspominając momenty w swoim życiu, gdy eksplorował ruiny na Bałkanach. Tutejszy kocioł kulturowy potrafił zwieść każdego, ale jednocześnie tworzył mozaikę nieporównywalną do żadnej innej na świecie, a przynajmniej w tej części świata.
— Chętnie — odpowiada, gdy rzucany czar odbija się z gracją od tarczy Bułgara. Miał odczucie, że z każdą chwilą jego przeciwnik coraz bardziej się rozgrzewa, jakby spiekota letnich dni powoli odpuszczała pod wpływem delikatnego i orzeźwiającego jesiennego wietrzyku.
— Protego Maxima!

HP: 270/280

1x k100 ( Protego Maxima):

50