Przejście podziemne

[Mistrz Gry]

Przejście podziemne

Tunel pieszy pod Tamizą łączy południowy Greenwich z północnym Tower Hamlets. Otwarto go na początku XX wieku. Wejścia do tunelu zdobią charakterystyczne żeliwne schody, prowadzące do wąskiego, cylindrycznego przejścia wyłożonego białymi płytkami ceramicznymi. Wewnątrz panuje raczej chłód, a słabe oświetlenie jarzeniówek rzuca nieco surowy blask na przybrudzone ściany. Tunel to popularny skrót dla pracowników i mieszkańców obu brzegów rzeki, pozwalający uniknąć długich objazdów mostami. Mimo industrialnego charakteru, miejsce ma swój niepowtarzalny klimat – ciszę przerywa jedynie odgłos kroków i szmer rozmów.

[Daniel Dodge]

4 maja

Taka praca - przez kilka godzin siedzę w zaparkowanym samochodzie i patrzę, co dzieje się na ulicy. 80-letnie staruszki muszą mi zazdrościć, gdzie jest sprawiedliwość na tym świecie, skoro ich sąsiedzkie patrole to taka straż obywatelska złożona z ochotników, a ja normalnie będę mieć za to zapłacone - z nieznacznym tylko, bo kilkudniowym, opóźnieniem. Osiedle jest spokojne, wbrew temu, czego można oczekiwać po ścisłym centrum miasta. Bywają jeszcze właśnie takie o, enklawy, ukryte pośród skwerków z klombami kwiatów i ławkami, na których zaczynają stacjonować bezdomni, bo zrobiło się już cieplej. Od razu widać, kto tu mieszka - inteligencka elita, która od rodziców dostała mieszkanie, wykształcenie, polisy ubezpieczeniowe i tak dalej. Jedyny warunek - skończyć TE studia, wybrać TĘ pracę, założyć rodzinę i to szybko, najlepiej przed 25 urodzinami dostarczyć pierwszego wnuka. Każdy sąsiad mówi z posh akcentem, dzieci chodzą do prywatnych szkół i zdążyły zmienić już długie spodnie na materiałowe szorty z podciągniętymi podkolanówkami. Jeśli narobimy hałasu - będą pierwsi, żeby dzwonić na bagiety. Punkt 22, kiedy zaczyna się cisza nocna, na tej ulicy wszystkie telewizyjne odbiorniki są ściszane z  czternastu punktów na osiem. Kobiety nie wstawiają pralek, mężczyźni nie przybijają gwoździ, nawet, jeśli akurat ich wspólne zdjęcie z podróży poślubnej wzięło i się stłukło, a żonki lamentują, że to oznacza na pewno nieszczęście, kryzys i zdradę. Wnioski?
Nie hałasować. Przyjść jak do siebie. Otworzyć drzwi, napić się soku z lodówki, poczęstować kawałkiem świeżo upieczonej szarlotki. Kulturalnie pozmywać po sobie naczynia, dosypać żarcia dla kota, żeby nie robił rabanu. Wziąć to, co nie jest przymocowane na stałe, zgasić światła i wyjść, zanim Daphne z mężulkiem wrócą ze sztuki - może zejść im dłużej, będzie próbowała namówić go jeszcze na kolację, tak mi powiedziała, a ja poleciłem jej restaurację w porcie, gdzie serwują najlepsze owoce morza - doskonałe afrodyzjaki. A knajpa jest daleko.
Wieczorem pakujemy się w atmosferze niezmąconego spokoju. Według planu, nasi gospodarze właśnie odwożą dzieci do kuzynki. Daję nam kilka minut w zapasie, żeby przypadkiem nie natknąć się na pana domu, który cofnął się po portfel lub jedwabną apaszkę dla swojej lubej, a potem teleportujemy się z Sandy niemal synchronicznie - kawałek dalej od właściwej ulicy. Spacerujemy pod rękę jak jedna z tych parek, które nie potrafią się od siebie odkleić; w dłoni trzymam torbę - że niby akurat wracamy z zakupów. Drzwi wejściowe to fraszka - Sandy wyrywa się, żeby sforsować je Alohomorą, ale co to, to nie - magii używamy tylko do czyszczenia poważnych śladów. Te wskazujące na włamanie powinny być zupełnie mugolskie. Chwila majstrowania przy zamku przynosi efekty i ustępuje z cichym klik-klak, zapraszając nas do środka. Trzeba było skorzystać z tego zaproszenia na kawę - kopara mi opada, kiedy widzę elegancki hol. No to pięknie się urządziłem, już widzę, że Sandy nie przestanie mi truć o remoncie naszego gniazdka.
– Ty idź do sypialni. Weź biżuterię, zegarki i wszystko, co ci się spodoba – oddelegowuję jej zadanie już z kominiarką na twarzy. Sandy też ma swoją, ale ona jej nie nakłada - oczywiście - bo jeszcze zniszczyłaby jej fryzurę. No okej. Sam zabieram się za dokładniejsze oględziny mieszkania - interesują mnie rzeźby i durnostojki, a także obrazy - chuja się znam na wycenianiu dzieł sztuki, ale Daphne wygląda mi na koneserkę, więc może? Oprócz tego oczywiście gabinet mężulka - ma na imię Pete - w którym nie silę się na zachowanie porządku. Jak leci wypierdalam na ziemię zawartość szuflad z biurka i oho - w jednej z nich natykam się na podwójne dno. W środku - koperta. W kopercie - gotówa. Sporo gotówy. Taka ilość, którą raczej trzyma się w sejfie albo w słoiku po ciasteczkach, tam gdzie nikt nie będzie zaglądać. Myślę sobie, że Pat bardzo ufa swojej żonie albo jest głupi jak but (pracuje w edukacji). No i proszę: oprócz świeżutkich banknotów, które próbuję dokładnie przeliczyć, z koperty wypada liścik. Nieładnie być wścibskim, ale za bardzo mnie kusi i tak się okazuje, że ten Pete to niezłe ziółko, które ma na utrzymaniu drugą rodzinkę. Hmhmhm. Włamanie i strata życiowych oszczędności to będzie najmniejszy problem Pete’a po tym, jak jego żona zrobi mu z dupy jesień średniowiecza. Wybornie. Zgarniam gotówkę i właściwie nie trudzę się sprzątaniem - niech Pete wie, że ktoś tu był i czegoś szukał. I że to znalazł.
Sprzątam za to po sobie powierzchnię biurka, krzesło, na którym przysiadłem: wszystkie odciski paluchów oraz nitki z ubrań, które nieopatrznie mogłem tam zapodziać. Gramolę się na górę, żeby sprawdzić, jak radzi sobie Sandy - mój gołąbeczek napchał do swojej torebuni wszystkie błyskotki Daphne, a i mnie skapną chyba spinki do mankietów czy coś w tym rodzaju. Zawsze o mnie myśli. Daję jej przelotnego buziaka, co jest sygnałem, że możemy się zbierać. Biżuteria nie ciąży, tylko przyjemnie brzęczy, kieszenie mam wypchane żywą gotówką, liczę, że drugie tyle będzie w obrazach i figurkach. Jeśli nie, wywalę je na śmietnik, kiedyś - to nie nasza estetyka, sorry memory. Upewniam się, że Sandy nie zostawiła nigdzie swojego grzebyczka, że nie odcisnęła ust na lustrze - bo przecież rabusie powinni zostawiać swój podpis - ani nic z tych rzeczy i daję sygnał do wyjścia. Czasami ewakuujemy się oknem, rzucam zaklęcie, żeby mogła wyskoczyć i wpaść prosto w moje ramiona, tak filmowo, ale nie tym razem. Ją wysyłam tyłem, a samo wychodzę przez frontowe drzwi - w wiatrołapie wkładam jeszcze złożoną w kostkę kartkę z dowodami zdrady Pete’a do damskiego prochowca. Może w przyszłym tygodniu, jeśli spotkam Daphne w sklepie, opowie mi o tym fiucie? Szast-prast, gałki wytarte, błoto z podłogi znika, znikamy i my. Do domu, z łupami, a ponieważ jesteśmy głodni i beztroscy, zatrzymujemy się jeszcze, żeby wziąć wynos z małej chińskiej restauracji. To, co zwykle, będzie smakować lepiej niż zwykle.

zt