Urząd Sieci Fiuu

[Mistrz Gry]

Urząd Sieci Fiuu

Centralnym punktem Urzędu jest główny hol z dużym, masywnym kominkiem, którego palenisko przystosowano do intensywnego użytkowania. Kamienna obudowa nosi ślady częstego czyszczenia, a obok znajdują się pojemniki na proszek fiuu oraz tablice z aktualnymi komunikatami. Od holu odchodzą korytarze prowadzące do gabinetów urzędników. W każdym z nich znajduje się osobny, mniejszy kominek, wkomponowany w ścianę obok biurka. Pomieszczenia są urządzone skromnie: proste meble, szafy na dokumenty, formularze ułożone w równych stosach. W powietrzu unosi się zapach sadzy, papieru i popiołu. Urzędnicy regularnie sprawdzają paleniska, uzupełniają zapasy i prowadzą dokumentację, dbając o porządek i ciągłość pracy sieci.

[Igor Karkaroff]

3 maja

O szczegółach ustawy wiedział już od dawna, osobiście uczestnicząc w obradach parlamentu, dyskutującego nad jej uchwaleniem; skrobiące wówczas zamaszyście po pergaminie pióro nie zdradzało większych niepokojów, z sumiennością sporządzając z tego posiedzenia protokół jak każdy inny, ale usta ― czasem to zaokrąglone wokół papierosa, czasem zaś wolne od jego końcówki wymownie ściskały się w niemym niezadowoleniu.
Bo każdy wyraz kontroli dyktował kolejne to warunki, którym należało się przecież podporządkować; bo każdy wpis do akt, choćby i ten o zupełnie neutralnym tonie, zbytecznie eksponował jego istnienie i obecność, niepotrzebnie narażając na ekspozycję niewygodnych w tych czasach przywar. Nikogo nie obchodziło, że jego krewnym pozostawał namiestnik Suffolk, a matka wywodziła się z angielskich ziem; liczyło się tylko to, że na świat przyszedł w Bułgarii, że w zgodzie z dokumentacją pochodził z kraju pozostającego w bliskich zażyłościach z Związkiem Radzieckim. W czasach Leacha podobne świadectwa bynajmniej nie godziły w jego dobrobyt, stanowiąc raczej nawet intratny punkt w jego biografii, ale parszywy biurokratyzm całego przedsięwzięcia godził w jego prywatność i swobodę. Na swoje szczęście należał jednak do tych, którzy szczegóły dekretu poznali ze szczegółami; na swoje szczęście rozumiał, że największym zagrożeniem będzie oddanie własnej różdżki do certyfikacji, że w jej konsekwencji mógłby ściągnąć na siebie niepożądaną uwagę służb, karę finansową, a w najgorszym wypadku nawet i areszt. Z wyprzedzeniem więc zadbał o to, by pod pozorem praworządności móc funkcjonować bez większych zmian; z wyprzedzeniem więc posłał jeden, lakoniczny list, do potomkini Ollivanderów, prosząc o radę i umawiając się na spotkanie, w toku którego zdobędzie nową różdżkę. Nie tyle zastępczą, co służącą mu za atrapę przy rejestracji.
― Panno... ― tu przerwał, nachylając się nieznacznie w stronę urzędniczki, właściwie tylko po to, by odczytać z plakietki brzmienie jej nazwiska; ona mogła jednak uznać to za objaw jakiejś niewinnej intymności, tym bardziej, że jego oczy powędrowały od razu do tych jej. ― Dearly, my już chyba mieliśmy przyjemność, czyż nie? Mam nadzieję, że nie dostanę nagany za zbytnią skrupulatność, ale sam spędzam dnie nad protokołami i wiem, że diabeł tkwi w szczegółach ― kontynuował miękko, gdzieś pomiędzy pozwalając sobie na leciwy uśmiech, na blacie kładąc zaś różdżkę odebraną ledwie wczoraj u słynnego w Wielkiej Brytanii rzemieślnika; ta druga, zakupiona przed trzynastoma laty u Gregorowicza, spoczywała schowana za pazuchą czarnej marynarki. ― W oczekiwaniu w kolejce wypełniłem wszystko za panią. Wiem, jak to jest, gdy biurokracja próbuje z nas wycisnąć ostatnie soki. ― Ton koleżeńskiej solidarności wybrzmiał wyraźnie, choć kobietę widział na oczy pierwszy ― i najpewniej zarazem ostatni ― raz w życiu. ― Czy w nagrodę otrzymam przynajmniej pani uśmiech? ― dodał na końcu, celowo przesuwając arkusz tak, by koniuszkiem palca dotknąć wierzchu jej dłoni.

| odpowiedź Odille na mój list w sprawie kupna nowej różdżki; dodatkowo wykonuję rzut na sztukę kłamstwa i oszustwa

1x k100 (sztuka kłamstwa i oszustwa):

87

[Mistrz Gry]

Panna Josephine Dearly miała nie więcej jak dwadzieścia kilka lat i należała do tych poczciwych, cichych dziewcząt, dla których praca w Ministerstwie Magii, na zupełnie przeciętnym stanowisku stanowiła szczyt ambicji. Preferowała skromne i spokojne życie, a dni burzliwych zebrań i monologi zdenerwowane kierownictwa departamentu stresowały ją tak bardzo, że najchętniej przesunęłaby swoje niewielkie biurko w sam kąt gabinetu i nie odzywała się aż do popołudniowej herbatki – byleby przetrwać, jak najdalej od korytarzowych emocji. Toteż z pewnym przestrachem przyjęła dyspozycję płynącą z góry o oddelegowaniu zespołu urzędników, do którego należała, do spraw legalizacji pobytu w związku z nową ustawą. Nie do końca była pewna, czego należało się spodziewać i jacy ludzie będą stawiali się w jej gabinecie. Czy powinna się obawiać? Już pierwszego dnia atrament rozlał się na jej biurku, kiedy pewien rozgorączkowany obcokrajowiec wymachiwał wielkimi rękami, robiąc bałagan w jej idealnie posegregowanej dokumentacji – a ona, na domiar złego, w tym wszystkim rozumiała ledwo połowę tej łamanej angielszczyzny. Wieczorem długo głaskała swojego – bardzo z tego powodu niezadowolonego – kuguchara, próbując opanować wciąż dudniące w piersi serce. Tamtej nocy nie zmrużyła oka.
Trzeciego maja w progach departamentu zaczynało się robić bardzo tłoczono już od świtu. Kolejki mrukliwych petentów błądziły po korytarzu, a echo obcej mowy towarzyszyło jej za każdym razem, gdy wędrowała od drzwi do drzwi, postukując małym obcasikiem i przenosząc kupkę świeżo uszykowanych wniosków do podpisu kierownika. Jakże w duchu miała ochotę przekląć ten nowy obowiązek i cofnąć się do czasu, kiedy wokół nie kręciło się aż tylu interesantów. Nie mogła, nigdy w życiu nie rzuciła żadnej klątwy.
Kiedy zaś kolejny z nich stawił się w progu, pod drewnianym blatem zacisnęła mocno dłonie na materiale spódnicy, przelotnie tylko muskając wejrzeniem posadowiony w kącie stary zegar. Wskazówki z jakiegoś powodu wciąż nie układały się tak, jak mogłaby sobie tego życzyć.
– P-panie – wydukała zdumiona ewidentnym aktem śmiałości mężczyzny. – Drogi panie, znamy? Och, tak, tak, chyba wiem, czy pracuje pan w naszym departamencie? – zapytała nieco zawstydzona faktem, iż kompletnie nie potrafiła przypisać twarzy do stanowiska. Z dozą uznania przyjrzała się pozostawionym przez niego elegancko uzupełnionym drukom. Jeśli jednak był urzędnikiem, to czy mogła spodziewać się czegoś innego? Otóż, owszem, mogła, szczególnie po kolegach z Departamentu Magicznych Gier i Sportów. Chrząknęła, wciąż pochylona nad stosem pergaminów. – Ta nowa ustawa to tak dużo pracy, panie… Karkaroff – wymówiła, szybciutko odczytując z dokumentacji nazwisko petenta. – Wciąż tak dużo wniosków, tak dużo pytań… a pan, pan jest bardzo miły. Zwykle pojawia się w formularzu dużo błędów i muszę odsyłać interesantów do uzupełnienia – podzieliła się swoimi bolączkami z cichym westchnieniem. A kiedy zadał ostatnie pytanie, wyraźnie spąsowiała. Ślad pewnego niepozornego dotyku pozostawił po sobie przyjemny, ciepły promień. Josephine, weź się w garść. Później przyjrzała się różdżce i wyciągnęła z szuflady pieczęć departamentu, a także własną różdżkę, za pomocą której naznaczyła tę jego specjalnym czarem rejestrującym. – Z przyjemnością oznajmiam, że pana wniosek został przyjęty i zatwierdzony. Proszę tutaj podpisać – oznajmiła po chwili, uprzednio odciskając kształt pieczęci na papierze. Kwit wraz z piórem posunęła po blacie w stronę pana Karkaroffa.
A uśmiech, och, z całą pewnością rozjaśnił jej usta, gdy pomyślała, że to najpewniej pierwszy tego dnia poprawnie uzupełniony wniosek.


Twoja intryga nie wzbudziła podejrzeń urzędnika. Rejestracja z użyciem innej różdżki przebiegła pomyślnie.
Zarejestruj pobyt w temacie Rejestracja pobytu i zalinkuj tego posta.
Philippa Moss