Targ Borough

[Mistrz Gry]

Targ Borough

Targ Borough to jedno z najstarszych i najbardziej znanych targowisk Londynu: pierwsze wzmianki o tym miejscu pochodzą już z XI wieku. Usytuowany na południowym brzegu Tamizy, niedaleko London Bridge, targ jest miejscem codziennego zgiełku i handlu, gdzie mieszkańcy kupują świeże owoce, warzywa, ryby i mięso od lokalnych sprzedawców. Wąskie alejki targu wypełnia aromat przypraw, świeżo pieczonego chleba i ryb. Kolorowe stragany kuszą różnorodnością produktów, a sprzedawcy często zbyt napastliwie zachęcają przechodniów do zakupów. Każdego dnia tłumy ludzi przemieszczają się między stoiskami. Często spotkać tu można rybaków w charakterystycznych kaloszach oraz kucharzy, szukających najlepszych składników do swoich potraw. Stare, ceglane budynki otaczające targ nadają miejscu autentyczny, nieco surowy charakter.

[Axel Devereaux]

Perspektywa darmowego, ciepłego obiadu równała się z niewielką oszczędnością, a Axel aktualnie starał się oszczędzać. Chociaż zdążało mu się wydać czasem za dużo na alkohol i używki, to jednak miał w głowie cel i każde zdobyte pieniądze odkładał. Może w końcu wypadałoby przejść się do Gringotta i tam zabezpieczyć skromne zaskórniaki, żeby nie kusiło go, by wydać je bez sensu. Dobre pointy swoje kosztowały, a do tego dochodziły inne rzeczy, także będąc artystą musiał sporo kalkulować.
Teraz nie było tak źle jak jeszcze jakiś czas temu. Praca dla Xaviera dawała mu stały dochód, a do tego dochodziło kelnerowanie w Wiwernie, więc było względnie stabilnie. Gdyby tak jeszcze dostał angaż w teatrze, to byłby szczęśliwy i zacząłby myśleć o opuszczeniu Nokturnu. Taki był plan, ale czy ten plan się kiedyś uda? Czas pokaże.
Pomimo tego, że Axel mial za uszami sporo, to nie można było o nim powiedzieć, że jest złym człowiekiem. Lys już dawno to zauważył, nie skazując Devereaux na pogardę z jego strony i odtrącenie. Dzięki temu podejściu poznał całkiem przyjemnego chłopaka, któremu po prostu zabrakło szczęścia w życiu. A tonący brzytwy się chwyta, więc w jego przypadku pewne sytuacje były sumą wypadkową tego co go spotkało i czemu musiał się podporządkować.
- Pfff... bałaganem się martwisz. Chyba zapomniałeś, gdzie mieszkam. - Francuz mruknął kręcąc głową, to się Lysowi wzięło na tłumaczenie z bałaganu, kiedy to perspektywa pysznego obiadu została zadeklarowana. - Chociaż ja do swojego pokoju zarzutów nie mam, to jednak ta cala dzielnica to jeden wielki syf. - Westchnął cicho ciesząc się, że w tej chwili jest daleko od zapyziałego Nokturnu.
Klepnięty w plecy Axel uśmiechnął wesoło, miło było mieć wsparcie i czuć optymizm od drugiego człowieka. Na chwilę opuścił wzrok, a uśmiech na twarzy tancerza stal się bardziej subtelny, jakby trochę zakłopotany. Szkoda, że takich osób jak Lys było w jego otoczeniu niewiele, ale właśnie dzięki wsparciu człowiek zawsze mial większe szanse.
- Dzięki, Lys. - Odparł zatrzymując się obok stoiska z przyprawami.
Intensywne zapachy i kolory bardzo szybko odwróciły uwagę obu mężczyzn od życiowych tematów, skupiając ich myśli na doborze przypraw do obiadu. Axel również rozejrzał się po asortymencie starego hindusa.
- Na własnym zawsze lepiej, wiadomo. Chociaż dla mnie to totalnie inny świat, medycynę i te sprawy to znam głównie z punktu widzenia pacjenta. - I jak kiedyś Axel nie mial wielu powodów do odwiedzania medyków, to jednak ostatnie lata wspomina pod tym względem dość niemiło. Nokturn często dawał mu w kość i nie raz musiał szukać pomocnej dłoni, by ktoś pomógł mu wyleczyć efekty pobicia.
Devereaux chwycił słoik z cynamonem, podając go hindusowi i poprosił o zapakowanie polowy jego zawartości. Axel nie gotował, ale cynamon przydawał się do wielu innych rzeczy, tych pokazowych jak i tych mniej z tym związanych.
- Jeśli masz pod ręką szklankę kefiru, to dam radę. - Nawykły niegdyś do francuskiej kuchni nie wyćwiczył w sobie nigdy wytrzymałości na ostre smaki. Ale mieszkając juz w Londynie zdarzało mu się jeść różne rzeczy i trochę bardziej zahartować swoje kubki smakowe.
- To brzmi trochę tak jak życie artysty. Tylko taki ktoś jak ty, ma faktycznie perspektywy na dobre zarobki i klientów, którzy potrzebują twoich wyrobów. Ten zespol badawczy brzmi trochę jak taki pakt z diabłem i nie masz gwarancji, że cokolwiek z tego się powiedzie. Nie chce od razu demonizować tego kogoś, kto ci to zaproponował, ale trochę to trąci Mefistofelesem, mój Fauście. - Sposób myślenia Axela był na pewno specyficzny i odnosił się często do kulturalnych określeń. Widać było, że chłopak dorastał w otoczeniu sztuki i był w jakiś sposób wykształcony, co bardzo kontrastowało z jego aktualna sytuacją.
- Ale, młody jesteś, więc dla ciebie to pewnie tez jest dobra postawa do wykorzystania takiego prestiżu. Kilka lat, jakieś osiągnięcia i potem marka sama się broni, hm? - Niegdyś Axel przechodził żmudne godziny na nauce przedsiębiorczości i rozwijania firm, co w większości umknęło mu z głowy, ale jednak cos tam zostało.
- Nooo... - Axel prychnął z rozbawieniem, kiedy Lys zdał sobie sprawę z tego, że zaczęli gadać o poważnych tematach. Francuz klepnął protetyka w ramię chcąc dodać mu otuchy.
Chłopak zapłacił za cynamon i był gotowy odejść od stoiska. Schował torebkę z przyprawa do kieszeni. Skinął głową na pytanie Hatleya, perspektywa obiadu bardzo go mobilizowała.
- Idziemy!

2x zt

[Daniel Dodge]

3 maja

Mamy czwartek, skończył się chleb. Co za pech. W lodówce: światło. Napoczęty słoik z musztardą, resztki szynki i dwa paluszki serowe, które mają w składzie całą tablicę Mendelejewa, ulubione Sandy. Parę jajek i zdechły szczypiorek. Ja bym przebimbał na tym do końca tygodnia, ale jesteśmy we dwójkę, więc zadowolony czy nie, wciągam buty i wychodzę na spacer dla zdrowotności do pobliskiej piekarni. Dłuższą drogą. Zahaczając o park, gabinet dentysty i ekologiczny sklep, który oferuje świeże owoce i warzywa przez cały sezon. Mają importowane z Sycylii grejpfruty i pomarańcze prosto z Maroko albo Walencji. Pomidory odmiany san marzano. Bakłażany o fallicznym kształcie z błyszczącą, fioletową skórką. Nigdy nie obrabiałem zieleniaka, ale może tam kryje się prawdziwe bogactwo: tylko najprawdziwsi Krezusi oczekują, że ich kubki smakowe będą eksplodować od zjedzonego na brytyjskiej ziemi cytrusa - i to na początku maja. Panie, które robią tu zakupy noszą kapelusze, niekiedy nawet rękawiczki, a porządek ich ubioru wyraża szczerą tęsknotę za czasami, gdy po sprawunki wysyłałyby czarną służącą. Teraz wielopokoleniowy dom i upierdliwi teściowie są na ich barkach, stary próbuje podszczypywać je w pupę, kiedy syn nie patrzy, a stara krytykuje sposób w jaki składa pranie i kolejność, w której wykłada zakupy na kuchenny blat. Tutaj się zbierają, mnożą przez podział jak bakterie, plotkują, obmacując pokryte meszkiem brzoskwinki i płochliwie wąchając cukinie. Jedna z klientek wyraźnie się płoszy, gdy wchodzę do środka, a ona akurat trzyma w dłoniach smukłego, zielonego kabaczka. Gromi mnie spojrzeniem, gdy tak zerkam sobie to na nią, to na cukinię i odkłada ją na stosik pozostałych, ułożonych w równych rządkach. To moja szansa - biorę ją, dokładnie tę samą, którą odłożyła i wyjaśniam miękko, że moja narzeczona je uwielbia. Tłumaczę, że przyjeżdżam tu specjalnie z drugiego końca miasta, demonstracyjnie wyciągam kluczyki do auta i nimi dzwonię, skupiając uwagę pań w liczbie mnogiej, a nawet i samej sprzedawczyni, smagłej imigrantki, na małym breloczku. Od tej chwili są moje, jedzą mi z ręki, wszystkie, rozanielone, nagle z niesmakiem myślące o swoich partnerach, którzy zapewne nie mają zielonego pojęcia, czym jest patison, którego właśnie pakuję do koszyka. Gawędzimy sobie przez chwilę z dziewczynami, z którym już jesteśmy na ty: są w wieku gdzieś między mną a Sandy, ale wciąż umieją robić maślane oczy. Plotkujemy tak sobie w najlepsze, trochę o cenach paliwa, o nowym, młodym księdzu, który zastąpił zniedołężniałego proboszcza (dowiaduję się, że nosi baczki i ma przerwę między jedynkami), wspominamy uroczystości z okazji koronacji królowej Elżbiety, a jedna z nich, Daphne, zapisuje mi przepis na koktajl z jarmużu i kotleciki z kalafiora. Twoja narzeczona ma szczęście, Daniel – śmieją się jedna przez drugą, a ja śmieję się z nimi, zgadzam się, przyjmuję te komplementy, te domowe receptury na zdrowe przekąski, a przy tym dokazywaniu niepostrzeżenie zapuszczam rękę do kieszeni Jolandy, która jako jedyna nosi jeansy. Daphne sama wciska mi torebkę do potrzymania, kiedy zastanawia się czy wybrać melona czy arbuza – nie może wziąć obu, bo do domu ma z pół mili. Proponuję, że ją podwiozę: policzyłem sobie już odpowiednio za tankowanie, czas i za fatygę, wynagrodzenie jest hojne, zatem i ja odznaczam się manierami rasowego szofera. Z nadgarstka Reginy znika zegarek na złotej bransoletce, a Patricia chwilę po tym jak zapłaciła za zakupy, traci cały portfelik wraz z dokumentami, które wyrzucę do kosza na śmieci kilka przecznic stąd albo w ogóle po drugiej stronie rzeki - przezorny zawsze ubezpieczony, tak? Za swoje zakupy płacę, ale mam tylko grube, no niestety, proszę więc o rozmienienie, tu jeszcze dostrzegam wyjątkowo dorodne gruszki, może wezmę z kilogram, Sandy upiekłaby ciasto, dumam tak na głos, kolejka się zwiększa, ja podmieniam banknot na mniejszy nominał i pewnie wciskam go egzotycznej sprzedawczyni. Ta wydaje resztę bez mrugnięcia okiem, pakuje owoce i warzywa do papierowych toreb, życzy smaczengo i zaprasza ponownie. Dzwoneczek na drzwiach dźwięczy, gdy zamykają się z hukiem, a ja zanoszę do Marlenki swoje zdobycze i pakunki Daphne - jak się okazało, warzywniak był ostatnim sklepem podczas jej shoppingu, bo ma jeszcze siatki ze sprawunkami od rzeźnika i z cukierni. Krzywię się, kiedy trzaska drzwiami, ale jedziemy i jest przyjemniutko - prosi mnie, żebym podgłośnił radio, kiedy leci Elvis i wskazuje, gdzie mam jechać, kierując mnie praktycznie do ścisłego centrum. Mieszka mniej więcej w połowie drogi między katedrą św. Pawła a Guildhall, bogata okolica. Parkuję na zakazie tuż obok jej frontowych drzwi i uczynnie pomagam wnieść zakupy, licząc liczbę okien i zerkając na kształt zamka - a głośno zachwycając się mosiężną kołatką w kształcie lisiej głowy. Ona mi dziękuję, próbuje zaprosić na kawę, ale ja nie mogę - ktoś przecież na mnie czeka, na nią pewnie też. Na nią nie: ma trójkę dzieci w wieku szkolnym, jej mąż jest nauczycielem, ale robi doktorat i wiecznie przesiaduje w bibliotece, Daphne myśli, że ją zdradza, ale zaczął więcej zarabiać, więc woli nie pytać. W piątek podrzucą dzieci do jej kuzynki i idą na randkę, do opery - chwali się, jakby zaproszenie na małą czarną było faktycznie tylko małą czarną; kogo ona oszukuje. Żegnamy się krótko, odjeżdżam z piskiem opon - któryś z sąsiadów zadzwonił na pały, paskudni konfidenci, ja tam tylko stałem - planując własną randkę, przypadkowo także na piątek. Sandy i ja, ja i Sandy, tym razem ubiorę kominiarkę, którą mi uszykuje, będziemy udawać, że robimy zakupy - ma podobną posturę do Daphne, jej sukienki powinny pasować. Wszystko wiem, na tylnym siedzeniu spoczywa siata z warzywami, kieszenie mam wypchane gotówką i drobną biżuterią. Jeszcze tylko ten chleb, bo mała mnie przechrzci, jak wrócę bez niego. No i pyta, co tak długo, ale mięknie, kiedy widzi zegarek i słucha o planach na piątkowy wieczór. Bonnie i Clyde, wersja z zamówionym brytyjskim lektorem.

zt