Granatowy balkon

[Mistrz Gry]

Granatowy balkon

Granatowy balkon góruje nad widownią Dużej Sceny jak proste, eleganckie półkole. Fotele obite ciemnym aksamitem mają klasyczne, drewniane ramy, a ich głęboki kolor pochłania większość światła, tworząc spokojną, kameralną przestrzeń. Balustrada jest niska, metalowa, wykończona matowym połyskiem. Światło pada tu delikatniej niż na parterze — pojedyncze zaczarowane lampy w ściennych kinkietach dają ciepłą, stabilną poświatę, bez dodatkowych efektów. Akustyka jest wyraźna, a dźwięk ze sceny dociera czysto, bez echa. To miejsce wybierają widzowie, którzy wolą obserwować spektakl z dystansem, w ciszy i bez tłoku. Balkon jest klasyczny, uporządkowany, zaprojektowany tak, by nie odciągać uwagi od sceny, a jednocześnie dawać poczucie prywatności i dobrego widoku na każdy fragment przedstawienia.

[Nylah Black]

16 kwietnia 1962

- Non, le grand amour ne suffit pas
Seul un adieu fleurira
C'est notre histoire de vie, douce et amère
Dźwięki pianina niosły się po sali, w towarzystwie wyśpiewywanych słów do granej melodii. Francuska piosenka, nawet jeśli dość smutna, była bardzo wymagająca głosowo i na pewnym wersie Nylah od dwóch godzin nie potrafiła odpowiednio wyprowadzić głosu, co sprowadzało się do delikatnego zafałszowania nut i niepotrzebnego obniżenia głosu. Łapiąc się na tym kolejny raz urwała piosenkę i wydała z siebie kilka mało eleganckich przekleństw.
- Niech to cholera, nie potrafię. – jęknęła całkowicie załamana. – Nie wiem, co jest nie tak, całkowicie nie udaje mi się wyprowadzić głosu. – oparła się o pianino i pacnęła głową w ręce.
Nie dało się ukryć, że była solidnie zmęczona, niekoniecznie dzisiejszym dniem, ale całością. Gardło zaczynało ją trochę boleć, ale przynajmniej jeszcze nie chrypiała. W zasadzie mogłyby zakończyć już próbę, ale Black była wystarczająco uparta, by chcieć osiągnąć sukces. Dzisiaj. Już. Teraz. Uparła się i już, więc nie chciała kończyć próby, póki nie zaśpiewa arii bezbłędnie.
- Przerwa? – spojrzała ponuro na Warren, podnosząc głowę ze swoich rąk.
Inna rzecz, że ta dzisiejsza pieśń brzmiała po prostu… inaczej. Nylah zawsze się starała, zawsze wkładała serce w wykonywane utwory, ale dzisiaj to brzmiało zupełnie inaczej. Jakby przelewała wszystkie swoje uczucia w tę jedną piosenkę – piosenkę, która zresztą całkiem adekwatnie opisywała kawałek jej życia uczuciowego. Może właśnie w tym tkwił problem dzisiejszej próby? Że starała się za bardzo i zapominała, że tak naprawdę to tylko piosenka. Nic poza tym. Ale jakoś musiała sobie radzić po stracie.
- Zaraz głos mi wysiądzie. Chyba. – mruknęła jako usprawiedliwienie dla prośby o przerwę.
Jak zawsze czuła się lekko zawstydzona tym, że prosiła o przerwę. Przyznawanie się do słabości przy Almyrze nie było już aż tak trudne, jak na samym początku, nadal jednak czuła się tym faktem zawstydzona. Zsunęła się w końcu na podłogę, zamiast sięgnąć po filiżankę z jakimś ziołowym naparem i oparła się o nogę od pianina, przymykając oczy. Dlaczego dzisiaj wszystko jej nie wychodziło? Zaczynając od stłuczenia ulubionego kubka w domu a kończąc na tej próbie.