Granatowy balkon

[Mistrz Gry]

Granatowy balkon

Granatowy balkon góruje nad widownią Dużej Sceny jak proste, eleganckie półkole. Fotele obite ciemnym aksamitem mają klasyczne, drewniane ramy, a ich głęboki kolor pochłania większość światła, tworząc spokojną, kameralną przestrzeń. Balustrada jest niska, metalowa, wykończona matowym połyskiem. Światło pada tu delikatniej niż na parterze — pojedyncze zaczarowane lampy w ściennych kinkietach dają ciepłą, stabilną poświatę, bez dodatkowych efektów. Akustyka jest wyraźna, a dźwięk ze sceny dociera czysto, bez echa. To miejsce wybierają widzowie, którzy wolą obserwować spektakl z dystansem, w ciszy i bez tłoku. Balkon jest klasyczny, uporządkowany, zaprojektowany tak, by nie odciągać uwagi od sceny, a jednocześnie dawać poczucie prywatności i dobrego widoku na każdy fragment przedstawienia.

[Nylah Black]

16 kwietnia 1962

- Non, le grand amour ne suffit pas
Seul un adieu fleurira
C'est notre histoire de vie, douce et amère
Dźwięki pianina niosły się po sali, w towarzystwie wyśpiewywanych słów do granej melodii. Francuska piosenka, nawet jeśli dość smutna, była bardzo wymagająca głosowo i na pewnym wersie Nylah od dwóch godzin nie potrafiła odpowiednio wyprowadzić głosu, co sprowadzało się do delikatnego zafałszowania nut i niepotrzebnego obniżenia głosu. Łapiąc się na tym kolejny raz urwała piosenkę i wydała z siebie kilka mało eleganckich przekleństw.
- Niech to cholera, nie potrafię. – jęknęła całkowicie załamana. – Nie wiem, co jest nie tak, całkowicie nie udaje mi się wyprowadzić głosu. – oparła się o pianino i pacnęła głową w ręce.
Nie dało się ukryć, że była solidnie zmęczona, niekoniecznie dzisiejszym dniem, ale całością. Gardło zaczynało ją trochę boleć, ale przynajmniej jeszcze nie chrypiała. W zasadzie mogłyby zakończyć już próbę, ale Black była wystarczająco uparta, by chcieć osiągnąć sukces. Dzisiaj. Już. Teraz. Uparła się i już, więc nie chciała kończyć próby, póki nie zaśpiewa arii bezbłędnie.
- Przerwa? – spojrzała ponuro na Warren, podnosząc głowę ze swoich rąk.
Inna rzecz, że ta dzisiejsza pieśń brzmiała po prostu… inaczej. Nylah zawsze się starała, zawsze wkładała serce w wykonywane utwory, ale dzisiaj to brzmiało zupełnie inaczej. Jakby przelewała wszystkie swoje uczucia w tę jedną piosenkę – piosenkę, która zresztą całkiem adekwatnie opisywała kawałek jej życia uczuciowego. Może właśnie w tym tkwił problem dzisiejszej próby? Że starała się za bardzo i zapominała, że tak naprawdę to tylko piosenka. Nic poza tym. Ale jakoś musiała sobie radzić po stracie.
- Zaraz głos mi wysiądzie. Chyba. – mruknęła jako usprawiedliwienie dla prośby o przerwę.
Jak zawsze czuła się lekko zawstydzona tym, że prosiła o przerwę. Przyznawanie się do słabości przy Almyrze nie było już aż tak trudne, jak na samym początku, nadal jednak czuła się tym faktem zawstydzona. Zsunęła się w końcu na podłogę, zamiast sięgnąć po filiżankę z jakimś ziołowym naparem i oparła się o nogę od pianina, przymykając oczy. Dlaczego dzisiaj wszystko jej nie wychodziło? Zaczynając od stłuczenia ulubionego kubka w domu a kończąc na tej próbie.

[Almyra Warren]

Warren nie przejmowała się tym, że po raz kolejny coś nie poszło. Trzeba było przerwać grę. W takich sytuacjach, gdy nie grała typowo utworów tylko na fortepian, a akompanowała komuś - było to normalne. Sama od siebie wtedy był jedynie tłem dla drugiej osoby - bądź kilku osób. Na początku, gdy musiała z kimś grać w duetach, denerwowało ją to - trafiała z reguły na osoby mało przygotowane na próby, zgarniające dla siebie tylko błyski fleszy i gratulacje. I to drugie jeszcze Almyra znosiła - w końcu była zbyt dobra dla wszystkich i jako akompaniator nie uważała, by to ona była najważniejsza, wręcz przeciwnie - ale to pierwsze... Na początku mocno wyprowadzało ją z równowagi. Od siebie zawsze starała się dać sto procent, niezależnie, co to było - czy praca, czy nie. Ale jeśli ktoś nie przykładał się, a powinien pokazać, że mu zależy...
Fakt faktem Almyra nie potrafiła postawić się całkowicie i zwrócić komuś uwagę. Zwłaszcza, że najczęściej takie osoby uważały się za pępek świata, więc z automatu było się na przegranej pozycji. Dlatego nie było co się denerwować. Nauczyła się podchodzić do tego faktu ze spokojem. I jeśli trafiała nawet na kogoś, kogo nie lubiła - wszystko trzymała w sobie i nie zamierzała się odzywać. Szczęście, że aktualnie pracowała nad duetem z Nylah, z którą - mogła tak chyba powiedzieć - jakoś się zaprzyjaźniła. W szkole miały między sobą utarczki i momentami ciężko było przejść obok siebie obojętnie (nie mówiąc o przyjaznym nastawieniu, broń Godryku), ale teraz? Były dorosłe, znalazły jakiś wspólny język i nie było co się przejmować tym, co było kiedyś.,
- Przerwa. - - zarządziła również, zdejmując dłonie z klawiatury i odsuwając się od fortepianu. Wstała, rozciągnęła się i podeszła do Black, wyglądającej w tym momencie jak siedem nieszczęść. Kucnęła obok niej, obejmując dłońmi kolana. - Za dużo od siebie wymagasz. Dopiero ćwiczyć i trenujesz, a to nie jest prosta piosenka. Chcesz ziółek? - wychyliła się, chcąc złapać filiżankę stojącą na stoliczku niedaleko, ale zaraz przypomniała sobie, że były zimne, bo zaparzone na samym początku próby. - Albo chcesz nowe?