Hangar na łodzie

[Mistrz Gry]

Hangar na łodzie

Hangar na łodzie w Hogwarcie ukryty jest tuż przy brzegu czarnego jeziora, w cieniu zamkowych murów. To przestronne, kamienne pomieszczenie o łukowatym sklepieniu, wypełnione echem kapiącej wody i skrzypieniem drewnianych pomostów. W półmroku widać rzędy szkolnych łodzi; małych, czarodziejskich jednostek o gładkich burtach, które same poruszają się po wodzie. Powietrze jest chłodne i wilgotne, przesycone zapachem jeziora, mokrego drewna i wodorostów. Na ścianach wiszą stare sieci, linowe zwitki i latarnie, które oświetlają taflę wody miękkim, złotawym blaskiem. To niemal zapomniane miejsce, gdzie panuje spokój i echo wspomnień pierwszych podróży uczniów do zamku.

[Nylah Black]

30 kwietnia 1962

Iskrzące oczy, lekko zaróżowione policzki. Była zdecydowanie wstawiona, wypiła o jeden kieliszek więcej niż powinna i potrzebowała wytrzeźwieć, zanim właściwie zrobi coś głupiego. W końcu podstawą było znać swój limit, czyż nie? Nil narzuciła na ramiona płaszcz, ukrywając tym samym elegancką, balową suknię, którą ubrała tego dnia. Wyszła z zamku, kierując się luźno przez błonia. Spacer miał za zadanie po prostu pozwolić jej przetrzeźwieć i zebrać myśli. I przy okazji dać odrobinę odpocząć nogom, bo choć obcasy wyglądały bardzo elegancko, dopasowane do sukni, to na dłuższą metę do najwygodniejszych nie należały. Ale przecież nie będzie zdejmować butów publicznie...
Przez chwilę pomyślała, że mogłaby spróbować transmutacji, ale w zasadzie ta dziedzina magii nigdy nie była jej konikiem. Dlatego skierowała się po prostu w stronę jeziora, które zawsze było jednym z jej ulubionych miejsc, a kiedy wiatr zawiał za mocno, zmieniła delikatnie kierunek, by schować się w hangarze na lodzie. Idealne miejsce na odpoczynek, odsłonięte od wiatru i częściowo od innych. Fryzura domagała się poprawienia - Nylah nie mogła przecież chodzić taka potargana - a łodzie mogły zapewnić odpowiednie do odpoczynku siedzisko. Raczej nie spodziewała się, by ktokolwiek wpadł na pomysł, żeby też się tu ukrywać. W zasadzie to nawet doceniała, że ktoś zorganizował ten zjazd. Przyjemnie było wrócić do szkolnych murów, nawet jeśli potrzebowała chwilki odpoczynku.
Wsunęła się do hangaru, poprawiając blond kosmyki wymykające się z misternej fryzury. Tańce i wiatr nie sprzyjały w utrzymaniu perfekcyjnej fryzury. Zrobiła jeszcze kilka kroków wgłąb hangaru i dostrzegła osobę, której chyba nawet by się nie spodziewała. Przynajmniej nie teraz i nie w tym miejscu.
- Almyra? - w głosie Nylah zabrzmiało lekkie zdziwienie. - Co ty tutaj robisz? - trochę nie do końca rozumiała, czemu Warren miałaby się tutaj ukrywać. Chyba, że tak jak ona szukała chwili na odpoczynek?
Bezwiednie powędrowała myślami do czasów szkolnych, gdy niespecjalnie za sobą przepadały. Nie miała za specjalnie wyrzutów sumienia z tego powodu, a teraz pracowała z Warren w „Arcadii”. I całkiem dobrze jej się pracowało z byłą Gryfonką, sama Black starała się w żaden sposób nie przenosić dawnych animozji zresztą teraz były już dorosłe. Dorosły człowiek rozumiał trochę więcej i inaczej patrzył na pewne sprawy.
- Masz ochotę na chwilkę towarzystwa? - spytała w końcu, bo przecież Almyra była tu pierwsza. W głowie zaczęła też przeglądać jakieś bliskie miejsca, gdzie mogłaby się ewentualnie zaszyć i przetrzeźwieć. W końcu jednak zrobiła krok do przodu, zachwiała się przez alkohol - to wszystko wina obcasów! - i klapnęła w jednej z łódek z postanowieniem, że w razie czego zaraz sobie pójdzie. A może i nie pójdzie? Nie była pewna, czy chwieje się łódź czy świat dookoła z winy procentów, była skłonna jednak uznać, że oba powody były prawidłowe. Przymknęła oczy, na chwilę, wsłuchując w szum wody. O tak, idealne miejsce na odpoczynek.

[Almyra Warren]

Zlot absolwentów póki co był udany, w oczach Almyry. Namówiła brata, by się tutaj pojawili (choć była przekonana, że w głębi ducha on również chciał się tutaj pojawić), bo chciała znów odwiedzić stare mury zamku. Miejsca, do których kiedyś uwielbiała chodzić, ludzi, których uwielbiała - z niektórymi do tej pory miała kontakt, z niektórymi nieco rzadziej rozmawiała. A z innymi jeszcze nawet i pracowała, choć w szkole nie darzyła ich wielką sympatią, najczęściej z wzajemnością. Jednak teraz, mając te parę lat więcej na karku, widziała zdecydowanie więcej i rozumiała więcej. Oczywiście po zastanowieniu się - widziała również i problem w swoim zachowaniu w szkole, ale również i w innych ludziach.
Zmęczona powoli towarzystwem, ilością i natłokiem rozmów, postanowiła się nieco przewietrzyć. Nie była pijana, nawet nie była wstawiona - wypiła bardzo mało, aż tak mocno nie przepadała za alkoholem. Jednak świeże powietrze zawsze dobrze na nią działało. Zawsze. W zamku co prawda kochała przebywać, jak była uczennicą - teraz jednak wolała spędzić trochę czasu poza czterema ścianami. Błonia - taki początkowo był jej cel. Nogi jednak poniosły ją gdzie indziej. Do hangaru z łódkami. Był taki rok, kiedy siadała w drewnianym domku nad jeziorem i chowała się przed wszystkimi. Teraz nie do końca pamiętała, dlaczego tak dokładnie - ale na pewno były to przyjemne chwile. Chłodna woda, cisza dookoła, jedynie łódki unoszące się na wodzie. Mogła tak przesiedzieć nawet i godzinę czy dwie.
- Hm? - nie spodziewała się tutaj kogokolwiek. A już na pewno nie spodziewała się usłyszeć swoje imię, wypowiedziane w tym miejscu. Szybko się odwróciła w stronę nadchodzącej osoby.
Nylah aktualnie z nią pracowała w teatrze i udało im się znaleźć wspólny język. Początek był nieco trudniejszy, zwłaszcza, że w szkole miały pewno starcia. W końcu Gryffindor i Slytherin raczej się ze sobą z reguły nie przyjaźniły, plus Almyra często stawała po stronie również osób o nie całkowicie czystej krwi, co niektórym się mocno nie podobało i stąd zapewne też jakieś między nią a rówieśnikami problemy, prawda?
- Nylah, nie spodziewałam się, że ktokolwiek tu przyjdzie. Jak zlot? - co prawda nie gadały ze sobą za bardzo na tym zlocie absolwentów, jednak lubiła tę blondynkę. Na pewno lepiej się z nią dogadywała niż tych parę lat temu. Uśmiechnęła się do niej spokojnie, siadając na jednym z drewnianych podestów i przez chwilę jeszcze patrzyła na koleżankę, ale po paru sekundach wróciła spojrzeniem na wodę. - Nie przeszkadzasz mi, zostań na spokojnie. To świetne miejsce, by złapać trochę świeżego powietrza.

[Nylah Black]

Trudne początki bywały niekiedy wstępem do całkiem dobrych relacji. Zresztą ludzie się przecież zmieniali, zmieniał się świat, czas, charaktery też. Niektórzy potrzebowali wydorośleć, a sama Nil, w zależności od rozmówcy, potrafiła być zupełnie inna na osobności niż w towarzystwie innych. A na próbach w teatrze przecież nawet musiała nieco odpuścić, ze względu na dobrą współpracę. Zresztą nie uważała, by właściwe było przenoszenie prywatnych poglądów do pracy, no i nie były już w Hogwarcie. Nil uważała ich dawne starcia za dziecięce, szkolne wybryki, nie zamierzała też do nich wracać myślami. Były, minęły, a Almyra naprawdę pięknie grała. I nie była aż tak niecierpliwa, w porównaniu z poprzednią pianistką, z którą współpracowała. Z tamtą nie dogadywały się w sumie wcale. Mogła się więc tylko cieszyć, że Almyra podjęła pracę w Arkadii.
- Ja też się nie spodziewałam, że będę szukać dla siebie miejsca przy jeziorze. – zazwyczaj w obecności Warren trochę sobie odpuszczała, mniej pilnując każdego ruchu czy też bycia perfekcyjną. Zdarzało jej się nawet przyznać do zmęczenia, co było olbrzymim sukcesem. – Zlot? Intensywny. Nie spodziewałam się, że w ogóle kiedykolwiek jeszcze przekroczę mury Hogwartu. Raczej nie planuję zostać nauczycielką. – zaśmiała się cichutko, wygodnie układając się w zajętej przez siebie łodzi. Z tego, co pamiętała, były dobrze przywiązane do pomostu i ryzyko, że odpłyną razem z nią było dość niskie. A w razie co Almyra narobi rabanu. Może. Ciekawe, co tam u trytonów i kałamarnicy…?
- Oj tak. Cisza, spokój i mnóstwo powietrza. – uniosła lekko powiekę w górę i zerknęła na Warren. – Trochę za dużo wypiłam. Muszę przetrzeźwieć, zanim wrócę do zamku. – przyznała całkiem szczerze i wzruszyła lekko ramionami. Inna rzecz, że w obcasach nieco nogi zaczynały ją boleć, ale to nie był przecież powód, dla którego miałaby nie wrócić potem z powrotem do Wielkiej Sali.
- A jak tobie podoba się zlot? – poprawiła się w łodzi tak, by bardziej siedzieć niż leżeć i przyjrzała się uważnie dziewczynie. W sumie niespecjalnie miewały okazję, by porozmawiać na prywatne tematy. Nil nie była osobą, która specjalnie i chętnie ciągnęłaby innych za język, a już na pewno nikogo nie zmuszała do prywatnych zwierzeń.

[Almyra Warren]

Warren nie trzymała niewiadomo jak długo urazy. Z reguły starała się nie myśleć negatywnie o nikim - w szkole z reguły wszyscy lecieli jakimiś... dziwnymi regułami. Kierowali się zasadami, które dla innych były dziwne i niezrozumiałe, a dla których bywały całym życiem. Przenosili nastawienie i przekonania swoich rodziców, nie chcąc zrozumieć, że coś może być zupełnie innego, niż myśleli o tym rodzice. Almyra nie miała wcześniejszych uprzedzeń. Do wszystkiego dochodziła sama - ucząc się na własnych błędach, sama odkrywała komu może zaufać, komu nie. To na pewno miało swoje plusy. No i dobrze, że nie trafiła do Slytherinu - mimo posiadania czystej krwi, raczej nie byłaby tam zbytnio lubiana, mówiąc szczerze...
- Jeśli jesteś zadowolona ze zlotu, to dobrze. W końcu czy nie chodzi o dobrą zabawę? - ciężko było na sto procent powiedzieć, czy Almyra dobrze się bawi. Spotkała parę znajomych, namówiła brata na pojawienie się tutaj... Nie, w sumie nie mogła narzekać. W tym momencie po prostu potrzebowała spokoju i oddechu. - Jak alkohol za bardzo wchodzi do głowy, to trzeba uważać. Lepiej odetchnąć na spokojnie, niż zrobić czegoś, czego potem można by żałować.
Nie, nie miała nigdy sama takiej sytuacji. Nie piła za dużo, czasami pozwalała sobie w pubie brata. Nie przepadała jednak za procentami aż tak. A to, że ktoś tego nie rozumiał, to już też nie była jej sprawa, a zwłaszcza nie jej problem. Nie przejmowała się takimi tekstami i podejściem do swojej osoby.
Siedziała spokojnie na jednym z drewnianych podestów i przymknęła powieki. Cieszyła się chłodnym powiewem powietrza, który delikatnie wpadał na jej twarz i uśmiechnęła się delikatnie.
- Chyba nie mogę narzekać, póki co. Dużo ludzi spotkałam i mogłam odświeżyć parę kontaktów. Czy nie o to właśnie chodzi w zlotach? - może miała nieco dziwne podejście do zlotów, ale naprawdę uważała to za okazję do odkrycia, co robią znajomi i do odnowienia kontaktów. Może nie wszystkich, ale jednak było to w pewien sposób dla niej ważne. - No i może sobie też przypomnieć śmieszne sytuacje.. Albo komu się nie ufało i czy nadal nie powinno się ufać.