Salon

[Mistrz Gry]

Salon

Spośród całego budynku odrestaurowane zostało jedynie jedno skrzydło, choć zewnątrz nadal wygląda na opuszczone. Sercem ''domu'' jest więc salon, który kryje w sobie odnalezione i uratowane pojedyncze meble, nieliczne obrazy, które Medici przez lata sprowadzali z Włoch i książki, które wydają się nietknięte od kilkudziesięciu lat. Smutny obraz samotności podkreśla fotel stojący przy oknie, w którym najczęściej zasiada głowa rodu, zaczytując się w prasie. Z salonu jest bezpośrednie wyjście na taras, ale od wielu lat nie było ono używane a drzwi wydają się zastałe. Kanapy, przez wyłożenie skórą, wymagają zakrywania kocami przez liczne pękania i przeschnięcia.

[Oriana Medici]

W dorosłości właśnie to zaczyna się rozumieć — że przyjaźń to szczerość, ale przyjaźń to też akceptacja. Wykazywały się tym, na tyle, na ile wiedziały o swoich życiach, choć obie lubiły tkwić w milczeniu i ułudzie. Właściwie, łączyło to ich wszystkich; splecionych wspólnymi znajomościami z Hogwartu. Ciekawym było to, jak daleko te powiązania i zmowy milczenia wędrowały, oplatając kilkanaście osób w noweli napisanej przez tanią pisarkę. Rozstania, wiązania, słabości codzienności i zakłamania przeszłości, jako nastolatki zaczytywałyby się w losach bohaterów i identyfikowały z nimi — Manon z Orianą w przyszłości, Oriana z Manon w przyszłości, choć nawet nie miała o tym pojęcia.
Odpuszczała, bardzo powoli, ale jednak.
— Kocham Cię Manon, ale mam też słabość do zarostu — choć uchodził za brudny, wiele kobiecych czasopism odradzało wiązania się z mężczyznami nieogolonymi, to ona lubiła to uczucie drapania — ale możesz mi to zrekompensować w inny sposób....
Chwilę się nad tym zastanowiła; bliskość kobiety wydawała się dla niej odrzucająca, choć jednocześnie nie widziała nic piękniejszego niż kobiece ciało. Było w stanie tyle znieść, tyle zaakceptować i jednocześnie dalej nieść się gracją i uwodzeniem, którego mężczyźni mogli im zazdrościć. Westchnęła po cichu, sama także kończąc swój makaron. Wyjazd był naprawdę dobrym pomysłem, ale dopiero od kwietnia, kiedy różnica temperatur będzie naprawdę duża.
— Po co nam dobre decyzje, jak można podejmować złe? Pomyśl sobie, kiedyś jak już będziemy miały swoje córki, będziemy im opowiadały o tych wszystkich perypetiach... będą mogły sobie stawiać nasze historie i się z nich uczyć... właściwie, wiesz co... — zaczęła, nagle podnosząc się na prosto.
— To byłoby piękne w byciu matką... jakbym mogła pokazać, że może być trochę inaczej. Jakbym mogła być inna niż moja matka, inna niż świat, w którym my dojrzewałyśmy. To wszystko się przecież zmienia, nasze matki mogły pomarzyć o byciu pannami w naszym wieku, a przecież teraz nawet nasze koleżanki ze szkoły, arystokratki, jeszcze nimi są. Ciekawe jak to pójdzie... może kiedyś to wszystko się zmieni... — rzuciła, w pewien sposób rozważając takie możliwości. Trochę brzydziła ją myśl o tym, jakie swobody mogłyby dostać, wydawało się takie niedopisane i nierówne, ale z drugiej strony była przecież sama w sobie upadłą kobietą, której przyszłość mierzona była przemilczeniem jej pragnień i przyjemności. Jak mogło to wyglądać za przyszłość, kiedyś może normą będą matki wychowujące bez ojców i rola kochanki? Może kiedyś kobiety będą tak samo cenione w nauce jak mężczyźni? Dziwna to była wizja, lekko nieakceptowalna, ale kusząca. Wyśniona, jedynie.
Powinny wyjechać, to była dobra myśl.

zt