Salon kominkowy

[Mistrz Gry]

Salon kominkowy

Pomieszczenie pełniące funkcje reprezentacyjne, znajdujące się nieopodal wejścia. To tutaj zazwyczaj prowadzeni są goście, kiedy mają czekać na właścicieli domu. W sali kominkowej panuje miła atmosfera, dzięki światłu które wchodzi do niego przez wielkie okno pod którym stoją dwa wygodne fotele. Naprzeciwko nich znajduje się duży kominek, mogący pomieścić dorosłego człowieka - podłączany do sieci Fiuu. Obok kominka znajduje się więcej miejsc do siedzenia. Pomieszczenie posiada dwie pary drzwi - jedne prowadzące do hallu, oraz drugie prowadzące do biblioteki, funkcjonującej jako miejsce do którego przenosi się rozmowa jeżeli ma być bardziej intymna.

[Rodric Carrow]

Zmiana tematu drastycznie zmienia również dynamikę rozmowy. To, co wcześniej istniało w otoczce dywagowań i wzruszeń ramion, teraz powoduje usztywnienie mięśni, w ciężkości pytań wypowiadanych przez matkę odczuwam, że jest to sytuacja równie niewygodna dla mnie co dla niej.
- Wiec nie wiesz nic Matko - odkrywam powoli wypowiadając te słowa, a oczy moje zdradzają, że nie spodziewałem się tego. Informacja była jedną z walut, które gromadziła w swoim prywatnym skarbcu. Czy zdaje sobie sprawdę z tego jaką wartość miała ta jedna informacja dla mnie? Bo była dla mnie najważniejsza.
Mijają sekundy, a z każdą chwilą w której ważę słowa, cena rośnie.
- Jakby to ująć - zaczynam ale przerywa mi i unosi dłoń. Tak, wiem, matko chciałbym jej wykrzyczeć, ale milczę i spoglądam na nią nie uciekając wzrokiem.
Widzę trzy możliwości. Pierwsza jest taka, że moja matka dowie się o tym, że trzymam szlamę w piwnicy. Spyta mnie skąd mam tą szlamę i przyznam się, że z Torquay. Spyta co robiłem w Torquay. Powiem, że zajmowałem się egzekucją dziesięciu mugoli. Spyta skąd taki pomysł. Powiem, że to wszystko pomysł wuja Festera. I wina spadnie na wuja Festera. Druga jest taka, że matka dowie się o tym, że trzymam szlamę w piwnicy. Spyta skąd mam tę szlamę i powiem, że sama przyszła więc ją zamknąłem. Spyta po co mi ta szlama. Powiem, że robię eksperyment. Będzie zniesmaczona, wina będzie moja. Każe mi zakończyć eksperyment. Trzecia możliwość jest taka, że powiem, że przybłęda siedzi w naszej piwnicy i że najwyraźniej jest czarodziejem. Znów spyta po co mi ta przybłęda w piwnicy. I znów wina będzie moja. Kolejna możliwość jest taka, że wyprę się wszystkiego, zwalę winę na wuja Festera i powiem, że po prostu wiem co jest w naszej piwnicy. Matka pójdzie do wuja i będzie go tak długo legimentować, aż mury jego myśli opadną i dowie się całej prawdy. Będę wtedy nie tyle winny jednej zbrodni, co przynajmniej dwóch.
Widzę więc dwa najważniejsze punkty słabości: wuj Fester i pytanie po co.
Podskórna potrzeba zawiodła mnie w to miejsce i nie jestem w stanie słowami jasno powiedzieć w jakim celu przyprowadziłem szlamę do zamku. Oszołomiony wydarzeniami w Torquay, zapachem krwi i widokiem rozrzuconych ciał, ledwo widzący, resztką sił dokańczający maskowanie zbrodni, ukryłem to nawet przed wujem. Jasna sprawa zorientował się w momencie w którym dziecko w szarej bluzie stało ze mną na gruntach Allerton Castle i wymownie patrzyłem na niego. Wuj zawsze wiedział o mnie w domu najwięcej, a ponieważ nie miałem z braćmi tak zażyłego kontaktu jakby chciała matka, był przez wiele lat moim jedynym kolegą. Podjął decyzję na którą ja już nie miałem sił i przykazał mi tylko pilnować, by ta kreatura nie uciekła. A potem zniknął. Ostatni list otrzymałem od niego w lutym, wuj zdawał relację z wizyty w Skandynawii.
Wiedziałem, że nie mogę przyznać się matce do tego co zrobiliśmy w Torquay. Te myśli nie były przeznaczone dla niej i nim jeszcze padło ostatnie z jej pytań oczyszczam umysł z tego wspomnienia. Zamykam je głęboko i daleko i skupiam się tylko na krawędzi filiżanki z herbatą. Nawet jeżeli chciałaby przejrzeć moje myśli, nie znajdzie tego co chciałem ukryć. Mniej przejmowałem się tym, że może dowiedzieć się o osobie w piwnicy. Bardziej nie chciałem, by poznała prawdę o mugolskim pochodzeniu tej osoby. Może małego czarodzieja półkrwi, albo zagubionego pełnej krwi by jeszcze przeżyła. Nie wpadłem na pomysł, by utrzymywać, że od wielu lat ukrywam przed nią bękarta - na to jestem może zbyt ociążały, albo zupełnie nie mieściłoby mi się w głowie wpaść na taki pomysł. A przecież byłby idealnym wymykiem z tej sprawy. Bękart - nieważne z jakiej matki, wciąż byłby moim synem, więc zaakceptowałaby to finalnie. Ale ta wersja wydarzeń przewidywała długie życie chłopaka, a co do tego nie byłem przekonany.
- W naszym zamku przebywa adresat tego listu. Teraz kiedy rozmawiamy siedzi zamknięty w celi. Mam się nim opiekować - rozpoczynam ważąc każde ze słów, spoglądając na matkę. Jeżeli chciałaby dalej drążyć musiała wybrać na cel furtkę w którą oboje wejdziemy. Ale nim uderzy daję jej jeszcze jedną wiadomość, która jak sądzę, zrani ją mocniej niż kwestia tego, że wiem więcej od niej - Fester, ojciec i Cassius wiedzą
To kwestia tego, że jej nie włączyli w ten spisek.