Sybilla

[Morty Dunham]

Sybilla

Zaczepna.
Wygląd to tylko pozory, w istocie to zło wcielone. Ochoczo ugryzie cię w palec, jeśli zbudujesz jej taką okazje. Czasem zdarzy jej zgubić list, lub kilka. To nie tak, że to właściciel ignoruje korespondencje i tak usprawiedliwia ewentualny brak odzewu.

[Francesca Goldsmith]

Francesca Goldsmith

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Londyn, 30 maja 1962 roku

Morty,

Długo nie wiedziałam, co powinnam Ci odpowiedzieć. Po latach znajomości nadal posiadasz talent odejmowania mi mowy, cóż powinnam  Ci teraz powiedzieć?

W czasie tamtego spotkania chciałam przekazać, że mugole zdolni są do wielkiego dobra, jak i zła. Doprawdy w dziejach historii dokonywali rzeczy okrutnych, które ciężko opisać czy nawet uwierzyć. W takich jednak czasach nieludzkich, Ci którzy ludzcy zostali stanowili największe poświadczenie o ludzkości.

Chcę wierzyć, że pod tym względem nie różnimy się od nich i kiedy nadejdzie moment wyboru, ludzcy pozostaniemy. Co więcej, z mojego salonu, w którym spoczywam na wygodnej kanapie, niezwykle łatwo ocenia się tamte zachowania. Raz ocaliłam życie człowiekowi, który wiem, że w tej samej sytuacji zostawiłby mnie na pastwę śmierci. Myślę, że w tamtym momencie postąpiłam słusznie. Nie mam jednak pewności, czy nie przyjdzie mi kiedyś tych honorowych odruchów żałować.

Chcę powiedzieć, że Twoje obawy nie są pozbawione sensu. Mugole mogą stanowić zagrożenie, lepiej, by nigdy nie wiedzieli o magii. Odczuwają jednak to samo co my, tak samo kochają i tak samo się kłócą. Prowadzą wojny, akceptują rozejmy, szukają pokoju.
Potrafią tworzyć piękne rzeczy, kiedyś Ci opowiem, jak będziesz chciał. Pokaże Ci nawet, muszą być kreatywni, gdy magia nie przychodzi z pomocą. Myślę, że niektóre z ich wynalazków całkiem, by Ci się spodobały.

Francesca

[Amodeus Nott]

Amodeus Nott

— najedź, by rozwinąć pergamin —

2 czerwca Dorset

Morty,

Twoje pytanie brzmi tak, jakbyś nie był pewien, czy pewne rzeczy mogą się we mnie zmienić. Ale nie, nie straciłem cierpliwości do klątw, wciąż budzą we mnie więcej uwagi, niż rozsądek uznałby za stosowne.

Nie piszesz wiele o samym przypadku, a wcześniejsze pytanie samo w sobie jest już wystarczającą wskazówką.
Słusznie, szczegóły rzadko dobrze znoszą papier.

Przyjadę do Londynu w przyszłym tygodniu. 
Wtorkowe popołudnie będzie odpowiednie?

Amodeus

[Manon Baudelaire]

list został pozostawiony na poduszce, po stronie zajmowanej zwykle przez Manon

ℳ

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Mon chéri,

doskonale wiesz, że nie jestem kobietą wielu słów i wielu wzruszeń; jednakże dziś nie mogę oprzeć się przed napisaniem tego listu, gdy pierwsze promienie słońca wpadają przez uchylone okno naszej sypialni, łamią się w miękkości pościeli, nie pozwalając sobie naruszyć kruchości Twego snu. Mam nadzieję, że nie zabrzmi to przesadnie dziwacznie, ale lubię takie poranki. Choć czas nieubłaganie zmusza mnie do ucieczki z Twego świata, wejścia w świat, w którym, jak mi się zdawało, nie ma miejsca dla nas dwojga, lubię przeciągać chwile takie jak ta. Długo zwlekałam, żeby podzielić się z Tobą tym moim sekretem, ale teraz wiesz już o mnie niemalże wszystko. Również to, że szczególną radość odnajduję w obserwowaniu Cię spokojnym, zanurzonym we śnie, niezmąconym niczym, w którym nawet ciemność snu nie jest ciemnością, która zdolna byłaby Cię pogrążyć, a jest jedynie pustką.

Czasami marzę o tym, aby ten spokój towarzyszył Ci częściej, zwłaszcza w chwilach, gdy szarpie Tobą przekleństwo, które w Tobie pokochałam. Nie jest dla Ciebie tajemnicą, że lubię mieć je pod swoją kontrolą. Zastanawiam się jednak, czy w chwilach, gdy nie ma mnie obok Ciebie, gdy jesteś zmuszony sam sobie z nim radzić... Jest Ci lepiej? Czy może żałujesz, że cały jego ciężar spoczywa na jednych tylko, Twoich barkach?

Z biegiem lat robię się najwyraźniej ckliwsza niż w latach poprzednich. Może nastoletnia brawura wreszcie wyparowuje z porów mego ciała. Wiem tylko, że nie byłabym w stanie przekazać Ci owych myśli inaczej, niż na papierze. Wciąż jeszcze są takie chwile, gdy mnie onieśmielasz. Nie lubię o nich myśleć, nie lubię myśleć o tym, że masz na mnie aż taki wpływ, ale tak niestety przedstawiają się moje — nasze — fakty. Lubię jednak myśleć o tym, jak wzajemnie na siebie oddziałujemy. Nie wiem, czy Twoje uczucie czyni mnie lepszą, czy gorszą. Wydaje mi się, że moje trawi Cię od środka i popycha w kierunku, którego sam nie miałbyś odwagi obrać. Chciałabym wierzyć, że jesteś mi za to wdzięczny, że nie rodzą się w Twojej głowie obawy o to, kim się stajesz. Gdybym miała taką możliwość, życzyłabym sobie, abyś żył bez wyrzutów sumienia. Osiągnął pełnię swojego potencjału. Zasługujesz na wszystko, co najlepsze, mon coeur.

Możesz tego nie zauważać, ale podejmuję kroki, by lepiej Cię zrozumieć. By nie czynić sobie z Ciebie ledwie zabawki, która nie ma prawa głosu. Jesteś bohaterem swojej historii, Mortimerze Dunham. I nie powinieneś pozwalać nikomu (nawet mi (!)), aby naginał Cię do własnych wyobrażeń. Przede mną jeszcze długa droga, ale tak bardzo, jak nie chcę tego przyznać, tak jest to konieczne: na Zjeździe Absolwentów mówiłam prawdę. O tym, że jestem gotowa ruszyć w tę drogę. Może jej koniec nie przedstawia dla nas dobrego zakończenia, takiego z bajek dla dzieci. Ale ludzie mawiają, że częściej liczy się sama droga, a nie jej cel.

Gdy przeczytasz ten list, proszę Cię, abyś go zniszczył. Dziwnie jest mi spoglądać na niego, na ten strumień świadomości. Czuję się bardziej naga niż wczorajszego wieczora.
Ale chyba o to właśnie nam chodzi, czyż nie? O nowe wersje nagości, o zdejmowanie skalpu nie z ciała, a z duszy. Warstwa po warstwie.
Niemniej jednak, chciałabym, aby obraz ten pozostał tylko w Twojej pamięci, nie zaś w fizycznej formie listu. Wiem, że zrobisz tak, jak będziesz uważał (czyli zapewne wbrew mojej woli), ale i tak musiałam Cię o coś poprosić i zostać choć na trochę na Twej łasce, kochanie.

PS. Nie obawiaj się, nie pajam cię w sekrecie miksturami nasennymi tylko po to, by móc częściej zanurzać się w podobnych rozmyślaniach. Śpisz jak kamień do popołudnia, słyszałam, że tak właśnie robią artyści.
PS2. Dziś wybieram się na kolację do moich rodziców, aby ostatecznie odrzucić pomysł, bym została panią Goyle. Mój brat obiecał mi wsparcie.

Twoja M.