Sybilla

[Morty Dunham]

Sybilla

Zaczepna.
Wygląd to tylko pozory, w istocie to zło wcielone. Ochoczo ugryzie cię w palec, jeśli zbudujesz jej taką okazje. Czasem zdarzy jej zgubić list, lub kilka. To nie tak, że to właściciel ignoruje korespondencje i tak usprawiedliwia ewentualny brak odzewu.

[Francesca Goldsmith]

Francesca Goldsmith

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Londyn, 1 maja 1962 roku

Morty

Dziękuje, wyszło całkiem dobrze, nieprawdaż? Słyszałam Cię ze środka areny, naprawdę się wykazałeś! Przynieść coś mocniejszego, wiesz co lubię.
Ps. Będzie z nami Leonie, również wiesz co lubi

Wielki Mag roku 1962

Fran

[Leonie Figg]

Leonie Figg

— najedź, by rozwinąć pergamin —

01.05.1962

Mort,

Ja poproszę winko.

Do zobaczenia,

Leonie

[Rafael Crouch]

Rafael Crouch

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Palatium Librae, 8 maja

Szanowny Panie Dunham

Proszę nie być tak skromnym, należą się Panu pełne wyrazy uznania, gdyż to niewątpliwie lwia część Pańskiej zasługi wpłynęła na moją ekscytację samą nauką. Zdobywanie nowej wiedzy bywa frustrujące zwłaszcza na samym początku drogi, lecz w towarzystwie doskonałego nauczyciela wszystko staje się o wiele łatwiejsze i bez wątpienia przyjemniejsze. Sam nadal jestem zdumiony właśnie ową przyjemnością, bo nie sądziłem, że kilka uderzeń w klawisze i poznawanie ich, jak to Pan ujął - faktury, może być tak zajmujące i emocjonalne. Zaskoczyło mnie, jak zwykła gra może pobudzić niemal każdy ze zmysłów. Zaczynam inaczej patrzeć na artystów, którzy mają szczęście przeżywać ten moment przyjemności i ekscytacji za każdym razem, gdy występują.

Podobno człowiek najlepiej uczy się poprzez obserwację i praktykę. Skoro praktykę jest Pan skłonny mi zapewnić, mimo że wiolonczela jest instrumentem wymagającym dla laika, czy zatem w kwestii obserwacji byłby Pan równie skłonny do pomocy? Gdybym, powiedzmy, przyszedł na jeden z występów i zasiadł w pierwszym rzędzie, aby nie uronić ani jednego gestu, pociągnięcia smyczkiem po strunach i ułożenia dłoni? Myślę, że takie doświadczenie pokazałoby mi, czy rzeczywiście byłbym w stanie okiełznać niesforność tego instrumentu.

Formularze i dokumenty potrafią być równie złośliwe jak niektóre instrumenty, dlatego z radością podzielę się swoim doświadczeniem i pomocą w kwestiach formalnych. Proszę się pojawić w dogodnym terminie; jak wspominałem, spędzam w pracy mnóstwo czasu, więc z pewnością znajdzie mnie Pan niemal o każdej porze. Sekretariat działa do godziny szesnastej, w późniejszych godzinach będzie Pan musiał niestety samemu się zaanonsować, nie wątpię jednak, że nie będzie to żadnym problemem. Piętro czwarte, gabinet po prawo na końcu głównego korytarza.

Kłaniam się,

R. C.

[Rafael Crouch]

Rafael Crouch

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Palatium Librae, 9 maja

Szanowny Panie Dunham

Pański ostatni list zastał mnie już w łóżku, pozwoliłem sobie więc wstrzymać się z odpowiedzią do dzisiejszego ranka. Przed snem myślałem jednak o Panu o tym, co Pan napisał i doszedłem do wniosku, iż odkrywanie potencjału tkwiącego w fortepianie rzeczywiście może być fascynującą przygodą. Do tej pory nie miewałem zbyt wielu zainteresowań, czuję się więc niczym dziecko, któremu pokazano coś absolutnie nowego i nieznanego, chociaż do tej pory miało to przecież na wyciągnięcie ręki. Nie zliczę, ile razy słuchałem dźwięku fortepianu, ale dopiero z Pana pomocą i zaangażowaniem udało mi się odkryć jego piękno. Jak najbardziej może więc Pan sobie przypisać wszelkie zasługi, choć mam nadzieję, że będzie ich jeszcze więcej. Czeka wszak wiolonczela...

Panie Dunham, Pańska propozycja kolacji jest absolutnie niedopuszczalna. Nie mógłbym sobie pozwolić na to, aby mój mentor zapraszał mnie na kolację i jeszcze za to płacił - to ja winienem postawić się w tej roli. Jeśli nie ma Pan nic przeciwko, znajdę jakiś odpowiedni lokal, gdzie będziemy mogli podyskutować o muzyce, a być może i wsłuchać się w tę graną na żywą. Londyn ma tyle do zaoferowania osobom szukającym artystycznej aury, że nie powinno być to trudne. Domyślam się, że występy przed publicznością mogą być niezwykle stresujące, więc może dodatkowo lampka wina, gdy już zjemy? Mam jeszcze jedną butelkę tego, które piliśmy w Palatium, zdaje się, że Panu smakowało.

Nie ma potrzeby się niczym odwdzięczać, jako urzędnik MM jestem przecież po to, aby służyć obywatelom naszego magicznego świata, a usłużenie pomocą Panu będzie dla mnie szczególnie przyjemne. Proszę też pamiętać, że za przyjęcie łapówki mógłbym mieć poważne problemy, więc naprawdę wystarczy zwykłe podziękowanie, o ile uda mi się rozwiązać Pana problem. Liczę szczerze, że za kilka godzin będę mógł Pana ugościć w swoim gabinecie i pomóc ze wszystkimi formularzami i problemami, jakie Pana dręczą.

Kłaniam się,

R. C.

[Cassius Avery]

Cassius Avery

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Rowlands Castle, 3 maja 1962 roku

D r o g i,

wciąż nie wiem, czy Twoje pożegnanie było groźbą, czy może obietnicą? Zawsze byłeś mistrzem interpretacji — a z pewnością tej muzycznej; czy teraz przewrotnie podsuwasz mi słowną zagadkę i czekasz aż sam wysnuję z niej odpowiedni wniosek? Pozostawiłem Ci wybór, władzę podjęcia decyzji. Czy chcesz napisać dla nas kolejny rozdział?
Powiedz, czy wciąż czujesz na skórze dotyk ciemności? Czy to nasuwa Ci jakąś odpowiedź? Z jakim przestrachem oddalasz się od cieni, a może wręcz przeciwnie, w imię wspólnej przeszłości, zanurzasz się w nacierających na Ciebie szeptach? Przecież zawsze dążyłeś do autodestrukcji, ja jedynie dałem Ci do tego kolejne narzędzie — to w pełni zasłużony prezent. Przesłany po latach, na podsumowanie łączącej nas relacji. Pojawienie się znienacka zawsze wychodziło mi najlepiej, musisz przyznać.
Żaden umysł nie był tak podatny na mój dotyk jak Twój. Nawet po latach doskwiera mi jego brak. Interpretuj to jak chcesz — przecież, jak wspomniałem, jesteś w tej dziedzinie mistrzem.
Myślę, że odpowiedź nasunie Ci się wcześniej niż myślisz. Może przyniesie Ci ją jakaś wizja?
Będę czekał. Jestem cierpliwy - uśpiony, mogę czekać latami.

Zastanów się.

Cassius

[Cassius Avery]

Cassius Avery

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Rowlands Castle, 8 maja 1962

Morty,

Twoje słowa są jak lustro, w którym widzę siebie odbitego oczami kogoś, kto nigdy nie chciał być moim sędzią, a jedynie świadkiem mojej ciemności. Zaskoczyło mnie to, jak nauczyłeś się oswajać cień — czy naprawdę potrafisz ujarzmić to, co w nas obojgu zawsze wzbierało, kiedy staliśmy nad krawędzią?
Mówiłeś o „tym, co było i minęło”… a jednak to, co minione wciąż karmi nasze dusze. Może nie szukam światła, Morty — może po prostu szukam Ciebie. Wiem, że Ty również próbowałeś okiełznać swoje bestie, ale to one właśnie prowadzą Cię w moją stronę. Czy potrafisz im się oprzeć, kiedy mój dotyk szeptami opatula Cię w mroku?
Nie, nie boję się Twojej prawdy. Bo prawda… prawda jest jak glina w moich rękach. Można ją formować, ugniatać, badać, aż ukaże wszystkie swoje możliwe kształty. Twoja przestrzeń? Twój umysł? Myślisz, że mogę się go obawiać? Nie, przez lata z fascynacją obserwowałem, jak rządzą nim własne granice, jak mury, które postawiłeś, drżą przy każdym moim dotyku. Myślisz, że to się zmieniło?
Twoje wizje, Twoje starania, aby zapomnieć, aby to zakończyć — wszystko to, wbrew Twojej woli, staje się mostem, który prowadzi Cię z powrotem do mnie. Jesteś budowniczym, Morty, a w tym moście tkwi Twoja nieświadoma zgoda. Możesz spróbować stawić opór, możesz próbować racjonalizować, ale Twój umysł mówi za Ciebie.
Nie czekam. Nie niecierpliwię się. Bo wiem, że prawdziwa gra zacznie się w chwili, gdy spróbujesz uciec — a wiesz, że nie możesz.

Zawsze w cieniu Twoich myśli,

Cassius

[Moira Sanderson]

Moira Sanderson

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Londyn, 28 kwietnia 1962

Mortimerze,

W pierwszej kolejności - dziękuję za list i dziękuję za zachowanie naszego poprzedniego spotkania między nami, kiedy minęliśmy się w obecności innych gości panny Medici. W dziwny sposób ucieszyło mnie to, że obracamy się w podobnych kręgach. To budujące i każe wierzyć, że w tym świecie faktycznie nie ma przypadków, a nici naszych losów nie spotkały się w tamtym czasie bez celu.

Mogę nie być tą samą osobą, którą poznałeś tamtego wieczoru. Może to zniewaga, może to bezczelność, może marnujesz mój czas. Może masz rację i pewnie gdybyś nie wypalił się tak mocno w mojej pamięci, spaliłabym ten list.
Ciężko zapomnieć mi jednak - nawet jeżeli do dnia dzisiejszego wspomnienie to wydaje się rysą na świeżym lakierze. Bo nawet jeżeli wydaje mi się, bym pamiętała każdy szczegół wspólnego wieczoru, wciąż odnajduję go jednocześnie... Niemożliwym?
Nie wiem czy oboje padliśmy ofiarą uroku, czy tak właśnie dziać się musi, gdy jasnowidz znajduje się tak blisko mojr, ale jestem człowiekiem nauki - eksperymentalnie sprawdzic muszę czy i tym razem wszystko wyda się wyjątkowe nietypowe.

Zaproponuj miejsce. Ja zaproponuję termin.

M. Sanderson

[Cassius Avery]

Cassius Avery

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Rowlands Castle, 13 maja 1962 roku

Morty

Jakże przewidywalny jesteś w swoim oporze — i jak zachwycająco nieprzewidywalny w sposobie, w jaki go wyrażasz. Czy wiesz, że właśnie w tej sprzeczności zawsze byłeś mi najbliższy? Twoje deklaracje o wygasłej iskrze brzmią jak modlitwa wypowiedziana przez kogoś, kto wciąż klęczy przy ołtarzu dawno opuszczonego, nieistniejącego już boga. Nie ma kto jej wysłuchać.
Twierdzisz, że jesteś narzędziem przeznaczenia — może tak jest w rzeczywistości, bo czuję jak drżysz pod jego palcami, gdy porusza splecionymi nićmi naszych losów. Czuję to w każdym Twoim słowie, w każdym zdaniu, które tak pieczołowicie układasz, jakbyś obawiał się, że jedno nieostrożne słowo otworzy drzwi, które z takim wysiłkiem próbujesz zamknąć.
Ja drżę również.
Twoje ostrzeżenie brzmi niemal czule. „Przestrzegam Cię przed zgubą” — jakbyś zapomniał, że zguba od dawna jest moim domem, a ja jej najwierniejszym mieszkańcem. Nie lękaj się o mnie. Ja nie spadam. Ja należę do otchłani tak samo, jak echo należy do ciszy.
Lecz Ty… Ty wciąż stoisz na krawędzi i wmawiasz sobie, że to przeznaczenie trzyma Cię w miejscu. A jeśli to nie przeznaczenie, tylko pragnienie, którego nie chcesz nazwać?
Nie musisz iść w moją stronę. Wystarczy, że przestaniesz iść w przeciwną.

Zawsze tam, gdzie kończy się Twoje światło,

Cassius

[Cassius Avery]

Cassius Avery

— najedź, by rozwinąć pergamin —

Rowlands Castle, 17 maja 1962

Morty,

Jak gorliwie próbujesz ubrać rzeczywistość w słowa, które miałyby ją ujarzmić. Mówisz o sensie, o przeznaczeniu, o drogach wytyczonych poza naszym udziałem — jakbyś potrzebował wierzyć, że istnieje siła większa niż Ty sam, by usprawiedliwić to, co w Tobie niezmienne. Lecz prawda jest znacznie prostsza i znacznie okrutniejsza: nie idziesz tam, dokąd prowadzi Cię los. Idziesz tam, dokąd prowadzi Cię to, czego nie potrafisz w sobie zabić.
Przeznaczenie, o którym mówisz z taką pewnością, nie jest prostą linią ani sensem niepozbawionym świętości. Jest sumą wyborów, które podejmujemy, i tych, których nie potrafimy podjąć. Ty zaś wciąż wybierasz dialog ze mną, choć twierdzisz, że idziesz naprzód. To nie ścieżki prowadzą nas ku sobie, Morty. To powracająca decyzja.
Mógłbyś pozostawić mnie w ciszy, jednak Twoje słowa wciąż wybrzmiewają w moim mroku cichym echem.
Miano Cienia brzmi jak obelga. A przecież cień jest najdoskonalszą formą obecności — nie trzeba go przywoływać, nie trzeba go zatrzymywać. Wystarczy istnieć, by go rzucać. Ty również go rzucasz, Morty. I to nie światło go tworzy, lecz kształt tego, czym naprawdę jesteś. Sam to przyznałeś — nie potrzebujesz, abym wciągnął Cię w otchłań. Już w niej jesteś. Dlaczego więc nie zgłębiać jej razem?
Idź więc tam, dokąd prowadzi Cię Twoje przeznaczenie. Ja pozostanę tam, gdzie zawsze byłem — nie jako przeszkoda na Twojej drodze, lecz jako punkt, którego nie sposób umieścić na żadnej mapie, a mimo to każdy wędrowiec potrafi go odnaleźć, kiedy zapada zmrok.

Tam, gdzie reszta jest milczeniem

Cassius