Taras

[Mistrz Gry]

Taras

Sporej wielkości kamienny taras znajduje się na tyłach posiadłości i można się do niego dostać zarówno przez salon jak i jadalnie. Z tarasu rozprzestrzenia się widok na ogrody przynależące do posiadłości, do których można schodzić po wykutych w kamieniu schodów. Kiedy pogoda dopisuje na taras wystawiane są stoły i krzesła przy których można spożywać posiłki lub po prostu spędzać czas na świeżym powietrzu. W zimie meble są chowane, a taras często służy jako plac boju na śnieżki dla najmłodszych latorośli.

[Vivienne Burke]

Nie przypuszczałam, że mój pomysł cokolwiek pomoże. Naprawdę. Było raczej próbą odciągnięcia uwagi, chwilowym pomysłem, spojrzenie na problem w sposób nieszablonowy skoro tradycyjne metody nie przynosiły skutku. To był fajny pomysł i naprawdę byłam z niego zadowolona, a jeszcze bardziej cieszyło mnie, że Primrose tak chętnie na niego przystanęła. Trochę się obawiałam, że może zacząć podważać mój pomysł, nie chcieć spróbować i kręcić noskiem, ale nic takiego się nie wydarzyło. Wzięła ode mnie lusterko i zaczęła się w nim przeglądać. Raz z jednej strony raz z drugiej. Widziałam po niej, że nie czuła się pewnie. Przyglądała się sobie nieufnie, jakby ta druga Primrose miała zaraz wyskoczyć z lustra lub ruszyć się niespodziewanie wtedy, gdy panna Burke siedziała nieruchomo. Zapadła między nami cisza, ale ja nie miałam zamiaru jej przerywać. Jeśli potrzebowałaby nawet godziny, by się w tym lusterku przeglądać, to ja bym tylko rozsiadła się wygodnie i czekała dając jej tyle czasu, ile by tylko potrzebowała.
Parsknęłam śmiechem widząc tę głupią minę na jej twarzy. Ona również się roześmiała, co rozładowało trochę napięcie, a mi dało nadzieję, że mój pomysł nie był taki głupi i może faktycznie przyniósł efekt lepszy niż monolog wypowiedziany chwilę wcześniej. Primrose naprawdę nie musiała się niczym martwić, jej badania były potrzebne i ważne, a obawy dotyczące spełnienia wymagań rodziny Bulstrode absolutnie bezpodstawne. Była pod wpływem tego dziwnego snu, miałam nadzieję, że przejdzie jej niedługo, bo w takim stanie ciężko będzie jej funkcjonować. Wzięłam od niej lusterko lekko kiwając głową.
- Primrose Burke, nie przystoi młodej damie stroić takie miny - wyprostowałam się i obniżyłam głos udając jedną z ciotek, którą każda z nas miała. - Jak będziesz tak robić, to ci tak zostanie. Wyprostuj się, broda do góry, o tak - smyrnęłam ją palcem po podbródku i roześmiałam się radośnie.
Wstałam z siedzenia. Ciepłym spojrzeniem obserwowałam jak Primrose chwyta swój bukiet, a potem wyciągnęłam ku niej swoją dłoń. Po chwili szłyśmy już pod ramię w stronę stajni. Pogoda była piękna, ptaki śpiewały, delikatny wiatr będzie owiewać nasze głowy podczas galopu i czyścić je ze złych myśli.
- W takim razie postanowione. A może... - zawiesiłam głos na chwilę, patrząc na przyjaciółkę z błyskiem w oku. - Co powiesz na wyścigi? - Uniosłam brew ku górze. - Pójdziemy potem na zakupy na Pokątną, a przegrana nosi wszystkie torby!
Musiałam jej zapewnić odpowiednią ilość rozrywki, zajęć, rozmów i różnego rodzaju atrakcji. Wszystko, co tylko z powoduje oderwanie jej myśli i tak długo, jak tylko to będzie konieczne.

zt

[Emrys Burke]

11.05?

Dochodziło południe, majowe słońce przyjemnie grzało a wiosenny wiatr niósł ze soba zapach kwitnących kasztanów i kwiatów z okalającego Burke Manor ogrodu. Emrys był zazwyczaj rzadko widywany w domu w ciągu dnia, zwykle znikający pierwszy z samego rana i wracający najpóźniej traktował rodzinną posiadłość jak wybitnie aktywny turysta hotel. Czasem jednak zdarzało się, że snuł się po pustych korytarzach, przesiadywał w kuchni nad filiżanka kawy i talerzem cytrynowych ciastek, albo przesiadywał z popielniczka na tarasie.
Dziś padło na taras, ze chciwie zagarniętym słoikiem cytrynowych ciastek w garści, popielniczka ustawiona na barierce tarasu i z papierosem w dłoni postanowił usadowić się na betonowej barierce. Przyniósł sobie też lekturę do czytania, na wypadek, gdyby zaczęło go nudzić wpatrywanie się w otoczenie. Wybrał sobie miejsce, gdzie w cieniu drzewa mógł siedzieć sobie w ciszy i spokoju. Służba już dawno nauczyła się, że powinna wtedy zajmować się swoimi sprawami i nie przejmować się obecnością Emrysa. Jeśli czegoś chciał, po prostu o to prosił, a tak wolał po prostu być dla wszystkich przezroczysty.
Nikt nigdy nie znal powodów tych wyjątkowych dni. Zwłaszcza, że rodzinny prawnik był wtedy wyjątkowo w dobrym nastroju, co w kontraście z jego typowym zachowaniem, lub gorszymi dniami, wydawało się odrobine niepokoić otoczenie. Dlatego zwykle stronił od towarzystwa i zaszywał się w odosobnieniu, by po prostu zaznać odrobiny spokoju i wyciszyć myśli.
Zbliżający się wielkimi krokami wielki dzień, kiedy to Primrose miała zostać wydana za mąż majaczył już na horyzoncie najbliższych dni. Emrys starał się nie przesadzać z podejrzliwością wobec narzeczonego siostry, a widoczna radość z jej strony sprawiała, że starszy brat nie przesadzał z nadopiekuńczością wobec ukochanej siostry. Jednak nie musiał niczego mówić na glos, by wszyscy wiedzieli, że Bradford powinien mieć z tylu głowy, że jeśli skrzywdzi Prim, Emrys będzie pierwszy, który zapuka do jego drzwi.
Odgłosy natury i przyjemny spokój w pewnej chwili zakłóciły słyszalne kroki za plecami Emrysa. Zdając sobie sprawę z tego, że nie jest sam, obejrzał się osiadając spojrzeniem niebieskich oczu (o tej samej barwie, jakie mial również i Xavier) na postaci Vivienne.
- Całkiem przyjemna dziś aura, aż szkoda dusić się w czterech ścianach. Jak się czujesz, Vivienne? - Łagodny glos Emrysa brzmiał przyjemnie, a na jego twarzy pojawił się nawet miły uśmiech. Zaprosił gestem reki bratową, by podeszła bliżej.
Jeszcze niedawno niewiele się odzywał do Viv, jednak radosne wieści o dziecku zadziałały na niego jak dotkniecie różdżki, stal się wobec niej milszy i bardziej otwarty i sam z siebie zagajał rozmowy. Wcześniej ze względu na Xaviera po prostu trzymał dystans i oszczędzał bratu nerwów, gryząc się w język i wolał po prostu zniknąć z pola widzenia. Był wdowcem, który wedle oficjalnej wersji stracił żonę w wyniku ataku nieuczciwego klienta. Nie ożenił się ponownie i nic nie wskazywało na to, aby ten stan mial się zmienić.