Kąt grajków

[Mistrz Gry]

Kąt grajków

Kącik grajków mieści się przy niewielkiej, drewnianej estradzie w rogu sali. To tutaj siadają muzykanci, którzy wieczorami grają na skrzypcach, flecie czy bębnach, wprawiając gości tawerny w żywszy nastrój. Stolik ustawiony najbliżej estrady nie należy do spokojnych – muzyka rozbrzmiewa głośno, a rozmowy często trzeba prowadzić podniesionym głosem. Miejsce przyciąga gości, którzy lubią zabawę, taniec i śpiew. Blat stołu nosi ślady po rozlanych trunkach i rytmicznym stukaniu kufli w takt melodii. Choć nie każdy ceni sobie hałas, kącik ma stałych bywalców.

[Lillie Wellers]

Przypatrywała mu się spokojnie. Jakby to spotkanie było jednym z tych, na które się czeka, jest od początku do końca zaplanowane. Już zeszło z niej zaskoczenie, że ktokolwiek postanowił się do niej odezwać i zagadać. Co prawda nadal była odrobinę wybita z rytmu, że ktokolwiek widział ją w takim stanie. Zamknięciu się, niepewności, podważaniu swojego sensu istnienia, ale... No, skoro już się to stało, nie chciała się męczyć zastanawianiem się, a dlaczego, a jak to, a po co, a tak nie powinno być...
Rzeczy, o których wspominał mężczyzna, były niewątpliwie ciekawe. I może faktycznie odrobinę ją podbudowały. A przynajmniej zaczęły - na samym początku ciężko było ot tak uwierzyć nieznajomemu. W końcu Lillie różne osoby spotykała na swojej drodze i starała się nei być bardzo ufna. Zwłaszcza, że ktoś mógłby sobie za bardzo wziąć do serca jej ufność i mogła by sobie zafundować jedynie kłopoty... Na co by jej to było? Miało mała obowiązków i problemów w życiu? Często sobie je po prostu znajdywała, ale nadal - nie musiała sobie jeszcze ściągać na głowę niewiadomo czego.
Uśmiechnęła się na jego słowa i odrobinę bardziej się wyprostowała. Jakby nie patrzeć - tak. Osiągnęła to wszystko sama. Nie miała żadnych wtyków w jakiejkolwiek reprezentacji, sama nauczyła się wszystkiego. W końcu, życie potoczyło się w ten sposób, że ojciec nie mógł przekazać jej swojej wiedzy... Ale nie zamierzała się tym teraz przejmować. Wiedziała, że - gdziekolwiek się nie znajduje - na pewno był z niej dumny i tego zamierzała się trzymać.
- A dziękuję, dziękuję… - nie miała w tym momencie zbytnio nastroju, ale zapewne w normalnych okolicznościach rozmowy zaczęłaby się zasłaniać tekstem, że przecież każdy może to zrobić. Mógłby to osiągnąć każdy czarodziej! A inni na pewno szybciej, mieli może do tego większe predyspozycje. Lillie jednak w tym momencie łykała każde dobre słowo, próbując się jeszcze bardziej podbudować. Chciała stąd wyjść z innym nastawieniem - nie, podkopując swoje istnienie w tym świecie, a będąc pewną, że jest w dobrym miejscu. Najlepszym, w jakim mogłaby być.
Gdy mężczyzna się do niej zbliżył, z automatu odrobinę się wyprostowała. Obserwowała go uważnie, zastanawiając się co może zrobić. Po jego słowach jednak uśmiech pojawił się na jej twarzy - jakby nie patrzeć, miał rację. Powinna pokazać, że faktycznie potrafi grać i zamknąć wszystkim buzie, by głupio im było się jakkolwiek do niej odezwać. Cóż, będę musiała na to spojrzeć w ten sposób.
- Postaram się pokazać show na wysokim poziomie. - powiedziała jeszcze spokojnie, unosząc kufel i upijając prawie już całkowicie jego zawartość. Odsunęła go jednak od siebie, gdy poczuła jego dłoń na swojej. Uniosła zaskoczona brwi i skierowała na niego równie zdziwione spojrzenie, ale ku jej jeszcze większemu zaskoczeniu, mężczyzna nie odsunął się. Nachylił się do jej ucha, szepnął parę słów... I jeszcze na domiar wszystkiego poczuła pocałunek na policzku! Momentalnie spaliła buraka, prostując się i patrząc za Arthyenem, gdy odchodził z kurtką w ręce. Zamrugała parę razy oczami, jakby nie do końca wiedząc co się tak właściwie właśnie zadziało. No i jeszcze ten tekst, jaki niby mandacik, za co? Za przekroczenie osobistej słodkości? No wariat proszę państwa!
Czując, jak piecze ją twarz, dopiła do końca zawartość kufla. Przyszła tutaj podłamana i w dziwnym transie, jak nie ona - chciała po prostu się napić czegoś mocniejszego (bo jednak na co dzień nie piła za bardzo, nie przepadała aż tak za alkoholem) i wyjść stąd, zostawiając smutki za sobą, a tu proszę, napatoczył się jakiś mężczyzna i jeszcze rzucał dziwnymi tekstami o słodkości Wellersówny... Ugh. Mimo wszystko uśmiech pojawił się na jej twarzy, bo Arhtyen miał rację na pewno w jednym - powinna pokazać, że stać ją na więcej i zamknąć wszystkim buźki.
Zebrała się z krzesła, podrzuciła puste kufle barmanowi, co by nie musiał specjalnie po nie lecieć na koniec sali i wyszła z tawerny. Zamierzała zaraz zapakować się do mieszkania, zebrać co potrzebne rzeczy i od razu pójść ćwiczyć.

/zt