Weranda

[Mistrz Gry]

Weranda

Weranda znajduje się na tyłach Tir Eilean i stanowi integralną część budynku, przylegając do niego bezpośrednio. Zadaszona konstrukcja zapewnia schronienie przed deszczem i słońcem, dzięki czemu można tam spędzać czas niezależnie od pogody. Jej wyjątkową ozdobą są misternie zdobione ażurowe balustrady oraz łuki wykonane z kutego żelaza, które nadają całości rustykalny charakter. Jedynym umeblowaniem werandy jest niewielki stolik otoczony kilkoma krzesłami.

[William Travers]

1 ― maja ― 1962

Nie tak odległy szum morza dosięgał werandy ― a przynajmniej Travers zwykle potrafił sobie to wyobrazić, kiedy wygodnie wspierał plecy o oparcie krzesła, wyciągał nogi przed siebie i nieśpiesznym ruchem nadgarstka wprawiał w ruch szklankę z ognistą.
Dziś nawet nie próbował.
Bo ilekroć fale zaczynały łapać właściwy rytm, coś uparcie wchodziło im w drogę.
Mokry, mlaszczący dźwięk spod stołu wracał z irytującą regularnością i nie dawał o sobie zapomnieć. Billy opuścił wzrok tylko na moment. Siwiejący na pysku pies, całkowicie pochłonięty własną łapą, wylizywał ją z godną podziwu konsekwencją.
― Przynajmniej tym razem nie liże sobie jaj ― skrzywił się lekko, unosząc spojrzenie na Leopolda siedzącego naprzeciwko, i sięgnął po srebrną papierośnicę ― rzadki dla niego rekwizyt, zastępujący zwykle wymiętą paczkę Dunhavenów, która nijak nie pasowała do Tir Eilean. ― Eddie ostatnio nie przestaje suszyć mi głowy o szczeniaka.
Poważnie rozważał tę opcję.
Pies uczył odpowiedzialności i cierpliwości, a dziewięć lat to wiek odpowiedni, żeby wzmacniać w chłopcu te cechy. Przynajmniej tak mu się wydawało. Odpalił papierosa za pomocą różdżki i zaciągnął się mocno gryzącym w gardło i płuca dymem, starając się zignorować dźwięki dochodzące spod stołu. Jego własna cierpliwość w tym momencie na pewno była wystawiona na próbę ― pies mocno nad nią pracował, testując, ile jeszcze mlaśnięć Billy wytrzyma, zanim szturchnie go butem―
―i tylko ta siwiejąca morda go przed tym powstrzymywała.
― Czytałeś o tej nowej ustawie? ― przeskoczył nagle z tematu na temat ― zupełnie jakby bał się, że ta myśl mu ucieknie, a przecież bawiła go mocno w kontekście właśnie Leopolda, choć nie powinna. Zwiększona kontrola ze strony Ministerstwa nikomu ― a zwłaszcza im ― nie była na rękę. Pociągnął lekko nosem, wpatrując się we Flinta z nietypową dla siebie uwagą. Po rządach szlamy można było spodziewać się wiele gówna, ale to przekraczało pojemność szamba. Władza ― i idąca za nią inwigilacja ― wyciągająca swoje łapy w stronę najznamienitszych rodów aż się prosiła, żeby te ręce upierdolić przy samej dupie.
Dokładnie to by powiedział.
Gdyby nie żarzący się popiół z papierosa, który oprószył mu się na spodnie.
Bardzo blisko krocza.
― Kurwa.
Strzepnął go gwałtownym gestem, aż pies przestał lizać opuszkę łapy i spojrzał na Billa z wyrzutem.
― Wybacz, stary ― uniósł obie dłonie w przepraszającym geście. Tak kończyło się zaczynanie politycznych tematów, zanim nie pękła pierwsza (albo druga) butelka. Pies chyba uznał to za zaproszenie, bo podniósł się z miejsca i położył smukły pysk na udzie Traversa, a ten podrapał go za miękkim uchem.
Mlaskanie ustało.
Szum fal rozbijających się o brzeg mimo to nie miał szans do nich dotrzeć, bo wpierw musiałby przedrzeć się przez głos Billa, który daleki był od kompletnej ciszy.
Nie dla niej teleportował się aż z Wyspy Wight.
― Ten pizdokleszcz Leach coraz śmielej sobie poczyna ― dodał z wyraźnie wyczuwalnym niesmakiem, kręcąc potarganą przez wiatr głową. Zerknięciem z ukosa upewnił się, że weranda wciąż znajduje się w zasięgu trzech par uszu ― w rodowych rezydencjach nigdy do końca nie było wiadomo, kto słucha.
Pozory czasami były ważne.
Oderwał dłoń od psiego karku, pozwalając, by ciężki łeb zsunął się z jego uda, i sięgnął po talię kart leżącą na stole. Papieros zawisł mu w prawym kąciku ust. Przecięty blizną kciuk oparł o tekturową krawędź, drugą ręką podparł spód, po czym wprawił karty w ruch ― pewny, mechaniczny i wyuczony do tego stopnia, że nie wymagał od niego uwagi. Papier zaszeleścił cicho, gdy karty zaczęły przesuwać się jedna po drugiej, układając się w nowy porządek pachnący sugestią.
Straty galeonów.
Lub wygranej.