Ogród botaniczny w Beaulieu (Hampshire)

[Mistrz Gry]

Ogród botaniczny w Beaulieu (Hampshire)

Ogród botaniczny przy Beaulieu Manor rozciąga się za kamiennym murem, w miejscu, gdzie dawne ścieżki zarosły paprociami, a szklarniom od dawna pękają szyby. Znane dobrze czarodziejom szklane kopuły połyskują w słońcu jak skorupy, a w środku panuje duszne, wilgotne powietrze przesycone zapachem ziemi i korzeni. Niektóre rośliny reagują na obecność człowieka — liście drgają, łodygi odchylają się lekko, jakby nasłuchiwały. W głównym pawilonie stoi kamienna fontanna, z której nieustannie sączy się woda o delikatnym, błękitnawym połysku. Wokół niej rosną egzotyczne gatunki sprowadzane tu jeszcze przed wojną: mleczne liany, półprzezroczyste orchidee, zioła, których nie ma w żadnym herbarzu. Wieczorami ogród zamyka się sam, a wewnątrz słychać miękkie szelesty, przypominające szept. .

[Daniel Dodge]

Ocieram twarz chusteczką - znowu - dobrze, że jest zaczarowana i po każdym użyciu wraca do uprzedniej struktury, na jej powierzchni nie czuć poty, materiał nie wilgotnieje obrzydliwie, a skórę łaskocze tylko i wyłącznie miękka bawełna. Kwiecień-plecień, bliżej już właściwie do maja i nawet w Anglii bywa gorąco: szczególnie, kiedy nikt się tego nie spodziewa. My jednak, rodowici Brytyjczycy, nauczeni doświadczeniem - nosimy warstwy. Marynarki pozbyć się łatwo, podwinąć rękawy koszuli do łokci, również, choć odrobinę nieelegancko. Wariant ostatni to rozebranie się już prawie do rosołu tzn. do białej podkoszulki, lecz w tym konkretnym towarzystwie to zdecydowanie strzał w stopę albo kolano. Z francuskiego zaś: faux-pax, salonowa śmierć, choć w oranżerii jesteśmy zaledwie we dwoje, a ja nie mam wielkich interesów na wielkich dworach. Pewnie wypadałoby tu się ukłonić, tam ucałować dłoń, wypowiadać się elokwentnie i z ozdobnikami, może przynieść jakieś czekoladki jako drobny upominek, tak jak traktuje się uzdrowicieli, którzy wykryli u matki mutację nowotworową - cóż, it’s too late to apolagize. Dokonuję swoich wyborów, ścieżki się zapisują i nie ma odwrotu, na szagę prosto w las, tam gdzie wilk udający babcię, tylko że ten wilk - ten z wielkimi uszami, stopami i zębami - ten wilk to przecież ja.
– Skarbie, ja naprawdę nie zamierzam tego kwestionować – wyjaśniam, a wciągnięta działka nikotyna działa na mnie jak leki wziewne na astmatyka. Oddech wyrównany, więc proszę bardzo, konwersujemy w końcu jak normalni ludzie, bez żadnej przewagi z obu stron, szczególnie tej emocjonalnej. – Nie wiem, jak to przeżywacie w waszej rodzinie, ale twojego dziadka, wujka, czy kto tam aktualnie rządzi w sklepie i jego wykładu, nie da się zapomnieć – to chyba moje jedyne nienaruszone wspomnienie sprzed ponad trzydziestu lat: od momentu dźwięczącego dzwoneczka przy drzwiach po ich głuche zatrzaśnięcie, gdy już dzierżyłem w dłoniach wąskie pudełeczko. Bardziej przestraszony niż zaaferowany nie powiedziałem Ollivanderowi do widzenia i rok później wpadłem do sklepu, żeby za to przeprosić, nauczony szacunku i moresu wobec starszych. Później bili mnie za rzadko i zbyt lekko, by takie pierdoły zakłócały spokojny sen. – Przygotowałbym się – dodaję prawie spolegliwie. Nastawił psychicznie, zapisał na liście od myślników wszystkie zalety Sandy, a potem zabrałbym tę kartę, specjalnie zostawił ją gdzieś na wierzchu, żeby mała ją znalazła i cieszyła się po kryjomu. Tak - chuj wielki i szelki - wyłażę ze swojej skorupy wyjątkowo niezgrabnie i wyjątkowo niechętnie, dukam o niej, jakbym wcale jej nie znał i obnażam się przed panienką bardziej niż gdybym wyskoczył ze spodni. Najgorsze, że po tej całej konfesji z komina leci biały dym, koniec debaty, po prostu mnie nie stać. Staram się tu dodać, tu odjąć, myślę, gdzie w następnym miesiącu mogę przyciąć, żeby jednak zasponsorować Sandy taką przyjemnostkę, ale no, nie da się. Jak to mówią: nie dla psa kiełbasa i dziś jest ten dzień, kiedy muszę obejść się smakiem, nawąchawszy się mięsnej woni, z widocznym ślinotokiem. Albo… wcale nie? Pykam fajkę, jedną dłonią podpieram bok, podejrzliwie lustrując wzrokiem porcelanową laleczkę. Idzie mi na rękę - czyżby? Złe intencje, wszędzie złe intencje, nie mam powodów, żeby jej zaufać, może poza jednym. Ma coś, czego chcę dla mojej niuni.
– Obraz za rękojeść, to uczciwa wymiana – upieram się, wydymając wargi – nie chodzi tylko o czas. To moja twarz, rozumiesz? Skąd mam wiedzieć, co z nią zrobisz? Schowasz do piwnicy, podarujesz kuzynowi czy sprzedasz nie wiadomo gdzie? - jeśli za kilka tygodni zacznę cierpieć na rozstrój żołądka, już wiem dlaczego. Igły wbite w płótno i mruczane zaklęcia, tak, tak. Daję Odille jednak popis swojej dobrej woli, siadam przy popękanej kolumnie, a zerkając ku górze usiłuję sobie przypomnieć w jakim porządku ją postawiono - zawodzę, ale za to słucham. Podbródek unieść w górę, kolana do siebie, zacisnąć szczękę, wyeksponować szyję, próbujemy się długo, zanim Odille w ogóle zaczyna malować. Moje członki są już zdrętwiałe na amen, ale trzymam się twardo, jaka praca, taka płaca, do zadania podchodzę więc ambitnie aż zaczyna się ściemniać. – Na następną sesję – niedbale zakładam marynarkę – ubrać to samo? – panienka nie skończyła swojego obrazu, a ja muszę odebrać ozdóbkę dla Sandy. I lepiej, żeby była ładna,

ztx2