Sypialnia

[Mistrz Gry]

Sypialnia

Sypialnia na piętrze to skromne, ale przytulne pomieszczenie, w którym czuć zapach drewna i szałwii. W kącie stoi zużyty kufer podróżny z inicjałami K.D.F., który wyraźnie nosi ślady wielu lat użytkowania. Jego skóra jest porysowana i zniszczona, a metalowe okucia mają widoczne ślady rdzy, jakby kufer był świadkiem niejednego sztormu na morzu. Wokół niego leżą pojedyncze, poobijane walizki, a na łóżku, przykrytym starym, ale czystym kocem, leżą liczne poduszki. Na stoliku nocnym zrobionym z mniejszych kufrów stoi lampka wśród pamiątek, której ciepłe światło rzuca długie cienie na drewniane belki sufitowe. Ściany są proste, a i tutaj na półkach są modele statków, w otoczeniu starych map i marynistycznych obrazków.

[Riven Thorne]

Przychodzimy z salonu

Osiem lat. Uniosłam brwi ku górze, by po chwili nie móc powstrzymać śmiechu. Czy w jego oczach nie byłam jeszcze dzieckiem? Patrzyłam na niego, na dojrzałego mężczyznę i dziwne ciepło rozeszło się po moim ciele, gdy zdałam sobie sprawę z faktu ile te osiem lat tak naprawdę znaczy. Uniosłam lekko brew ku górze, gdy mówił, że powinien to odrzucić. Nie odważyłam się powiedzieć tego głośno, jednak ja też tak uważałam. Było to niemądre, niebezpieczne i ryzykowne dla jego marynarzy, nawet ja to wiedziałam, mimo że o pływaniu wiedziałam tyle co nic.
Kenneth został na dole, gdy ja go minęłam. Nie zareagował gdy go mijałam, być może jedynie odprowadził mnie wzrokiem i tak jak się spodziewałam, dał mi odpowiednią ilość czasu, abym bez zbędnego pośpiechu przygotowała się tak, jak tego wymagał. Tak chwila samotności w sypialni dłużyła się w nieskończoność, a cisza drżała w moich uszach.
Sypialnia była inna niż gabinet. O ile tam czuć było, że dom należy do podróżnika, kapitana i niemal krzyczał o tym każdy fragment pomieszczenia, tak pokoje na piętrze już nie. Były one urządzone schludnie, acz zwyczajnie. Na ścianach tego pokoju można było dostrzec, że jest to dom jednej i tej samej osoby, chociażby przez obecność modeli statków na ścianach, nie było tu jednak większości ozdób, parę obrazków i starych map, a samo pomieszczenie było schludne i proste. Pod ścianami stały kufry, widocznie zużyte od wielu podróży. Aby stworzyć stolik nocny wzięto kilka z nich i ułożono płasko jedno na drugim.
Siedziałam na łóżku oczekując jego przyjścia, gdy usłyszałam charakterystyczne skrzypienie zawiasów drzwi to drgnęłam delikatnie. Naszyjnik wypuściłam z dłoni, aby opadł spokojnie i zajął miejsce pomiędzy moimi piersiami. Był chłodny i ciężki, ale każdy element z jakiego był zbudowany miał znaczenie. Nawet jego waga. W oknie obserwowałam jak się do mnie zbliża, jak ściąga swoją koszulę i tak po prostu rzuca ją w bok. Utkwiłam w nim swoje spojrzenie gdy podchodził, czułam jego ciepło gdy stanął za mną, a gdy jego dłonie mnie dotknęły uśmiechnęłam się ciepło. Czułam przyjemne drżenie rozchodzące się po ciele, gdy przeczesywał moje jasne włosy, gdy dłonią sunął po moim policzku. Trwała między nami cisza, nie musieliśmy nic mówić by w tym momencie rozumieć się idealnie. Aby rosło pożądanie i ochota na wspólne chwile. Nikt tej chwili nie przyspieszał, miała nadejść sama, pełna emocji, w napięciu oczekiwania. Żadnego pośpiechu, żadnego popędzania - a jako naturalna kolej rzeczy pomiędzy kochankami. Dłuższe oddechy, szybsze bicie serca, rumieńce na twarzy i drżące ciało. Oddech na skórze przy uchu i polecenie, krótkie zdanie rozpoczynające kolejną przygodę.
Obejrzałam się jedynie lekko w jego stronę gdy się odsunął. Przez krótką chwilę patrzyłam jak ściąga z siebie pozostałe warstwy ubrań, które teraz widocznie mu ciążyły. Do niczego nie były potrzebne. Ja za to ułożyłam się na łóżku na brzuchu, jak kazał. Pod swoim ciałem miałam przyjemny materiał koca, który ładnie pachniał. Jakby szałwią? Miałam ułożyć się wygodnie, więc sięgnęłam po jedną z poduszek i, jak gdyby nigdy nic, położyłam ją sobie pod głowę. Delikatnie się uśmiechnęłam, sama do siebie, na ten gest. Aby na pewno było mi wygodnie. Łóżko znowu skrzypnęło, zawisł nade mną, czułam jak wzmaga się we mnie napięcie. Ekscytacja, której wcześniej nie znałam. Oczekiwanie na to co dalej. Po chwili jego pieszczoty spłynęły na moje ciało. Skóra drżała pod jego dotykiem, a z moich ust wydobywał się cichy pomruk przyjemności. Już zaraz syreni śpiew miał roznieść się po pomieszczeniu, rozbrzmieć ponownie w starych murach tego domu.

[Kenneth Fernsby]

Pochylił się nad nią i zaczął od karku. Jego usta składały pocałunki powoli, jeden po drugim, na granicy włosów i skóry, potem niżej na ramionach i plecach. Nie spieszył się ani na chwilę. Każdy dotyk był celowy, jakby celebrował sam fakt, że może być tak blisko. Nie pozwalał sobie jeszcze na więcej; ograniczał się do ust i oddechu, którymi znaczył drogę wzdłuż kręgosłupa, zostawiając za sobą ciepło i napięcie.
Wciągał jej zapach, napawał się jej obecnością walcząc z chęcią dotyku. Pochwycenia jej w mocnym uścisku, wniknięcia w jej ciało by zaspokoić pierwsze pragnienia, które trawiły jego ciało. Po raz kolejny przyłapał się na tym, że miał więcej satysfakcji z darowania przyjemności niż od razu brania jej dla siebie jak to miał w zwyczaju.
Zwykle siedział i czekał, aż to kobiety dadzą mu przyjemność, a on napawał się ich widokiem.

Kiedy poprawiała poduszkę pod głową, moszcząc się na łóżku z uważnością i drobną troską o wygodę, uśmiechnął się cicho. Ten zwyczajny gest, tak niepasujący do gęstości chwili, rozbawił go i rozczulił jednocześnie. Pozwolił jej się ułożyć, jakby wiedział, że to część rytuału. Dopiero wtedy zszedł niżej, a jego usta dotarły do miękkości pośladków, na której zatrzymał się dłużej. Pozwolił sobie na doty; dłoń zacisnęła się pewnie, ale z wyczuciem zaznaczając swoją obecność, po czym zaczęła wędrować wolno wzdłuż biodra i uda. Robił to tak, jakby tworzył dokładną mapę, ucząc się jej na nowo, linia po linii. Ustami i dłonią wyznaczał kolejne szlaki, zatrzymując się przy najmniejszej reakcji, przy każdym drżeniu, które mówiło mu więcej niż słowa. Smakował jej zapach. Zapamiętywał każdą reakcję na muśnięcie palcami wzdłuż talii, zaciśnięcie palców skórze, znak pocałunku na zakrzywieniu linii ciała. Wrócił tą samą drogą, nie zmieniając tempa, aż znów znalazł się przy jej uchu. Oddech miał już cięższy, a głos niski i lekko zachrypnięty od pożądania. -Rozsuń uda, unieś biodra. - Szeptem wypowiedział kolejne polecenie, spokojne i niosące zapowiedź nadchodzącej bliskości. W powietrzu zawisło napięcie.

Sięgnął po jedną z poduszek z boku łóżka i wsunął ją pod jej podbrzusze; stawiając na jej wygodę. Ten prosty gest zmienił linię jej ciała, kąt bioder, napięcie mięśni. Cofnął na moment dłonie, pozwalając sobie na ciche podziwianie widoku jaki miał przed sobą. Atmosfera w pokoju stała się cięższa. Serce waliło mu w piersi. Każdy jego oddech był głębszy niż poprzedni, a napięcie, które rosło między nimi, nie potrzebowało już dotyku, by być niemal namacalne. Widział, jak jej ciało reaguje na samo oczekiwanie. Drobnym ruchem, ledwie zauważalnym napięciem, spokojem, który był tylko pozorny. Pochylał nad nią przez chwilę bez ruchu, utrzymując dystans między ciałami. Pożądanie musiało w końcu znaleźć ujście. Przylgnął klatką piersiową do jej pleców, zamykając między nimi przestrzeń. Na jednym ramieniu oparł się całym swoim ciężarem, by drugą dłonią sięgnąć ku miękkiej i ciepłej kobiecości. Westchnął głęboko czując przyjemny gorąc.
Wiedział po co spotykał się z kobietami. Zaspokajał swoje potrzeby i nigdy się z tym nie krył. Nie kierowały nim romantyczne uczucia ani górnolotne słowa. Uwodził, czarował swoim uśmiechem, a potem spędzał upojną noc. Bywały takie, które zostawały na dłużej, ale nigdy na stałe. Po jakimś czasie ich drogi się rozchodziły.
Przy niej, pragnął czegoś więcej. Chciał, aby wiedzieli, że jest jego. Chciał, aby wyczekiwała jego powrotów, aby była na wyciągnięcie ręki kiedy będzie w dom, w łóżku - tak jak teraz.
Powoli, niespiesznie masował opuszkami nabrzmiałą kobiecość ciesząc się każdym urywanym oddechem jaki wyrywał się z jej ust.
Nie odejmując dłoni wniknął powoli między kobiece uda łącząc ich ciała w palącej namiętności.

[Riven Thorne]

Układ w który weszłam dla wielu był nie do zaakceptowania. Nie byli w stanie zrozumieć jak można bez żadnych zobowiązań, ślubu, planowania wspólnej przyszłości, tak bardzo się komuś oddać. Na tyle, by rezygnować z własnych przyzwyczajeń. Mężczyzna miał zrezygnować z upojnych nocy podczas swoich podróży. Kobieta cierpliwie czekać. Łączyć się w jednej tęsknocie, za tą drugą osobą. Ponowne złączenie miało dać nasycenie, zaspokojenie żądzy. I tak w kółko, przez tygodnie, miesiące, a nawet lata. A ja w to weszłam. Jak dziecko, niczego nie bojące się, we mgłę. W nieznane. I może faktycznie byłam głupia. Może faktycznie będzie mnie to kosztować zdecydowanie więcej niż myślałam. Że będzie to trudniejsze do wytrzymania, że w pewnym momencie zacznie kłuć. Będzie pragnienie czegoś więcej, czego mogę nigdy nie otrzymać. Było równie wiele wad co zalet. Dobra i zła strona tego układu. Teraz poznawałam tą dobrą, niedługo posmakuje goryczy tej złej. I wtedy przyjdzie czas weryfikacji, kiedy sama się nad tym zastanowię, a nie gdy ktoś będzie mi mówić, że źle robię.
Chłonęłam jego pieszczoty, przymknęłam oczy skupiając się tylko na jego dotyku. Każde muśnięcie, każdy pocałunek był dla mnie zaskoczeniem. Gdy znalazł się poniżej mojego zasięgu wzroku nie byłam w stanie określić za jego pomocą gdzie jest i jaki ma zamiar. Wyczuliłam więc inne zmysły. Skóra odpowiadała drżeniem na jego dotyk, materac łóżka uginał się w odpowiednich miejscach, gdy Kenneth zmieniał położenie środka ciężkości. Mogłam nasłuchiwać jego ruchów, domyślać się kierunku w którym będą kroczyć jego dłonie czy usta. Gdy zszedł na moje pośladki zacisnęłam je mimowolnie. Jego usta łaskotały, ciepło rozchodziło się po moim ciele, a pewne zawstydzenie wkroczyło do akcji. Co innego gdy je ściska, co innego gdy całuje ustami. Drażnił moje ciało, teraz jego tył poznając ze staranną dokładnością. Jakby chciał mnie zapamiętać z absolutnie każdej strony. Jakby się spodziewał, że moje plecy będą na jego dotyk reagować inaczej niż brzuch, a on chciał się tego nauczyć. Gdy jego usta znów znalazły się przy moim uchu, a kolejne polecenie padło, wyrwało mi się ciche westchnienie. Sprawnie zbudował we mnie napięcie, sprawił, że znów chciałam go poczuć, więc nawet nie musiał powtarzać dwa razy. Rozchyliłam uda, biodra uniosłam ku górze. Ułożyłam je wygodnie na poduszce, wsuniętej mi przez mężczyznę.
I ta cisza, gdy się na mnie patrzył. Poprawiłam poduszkę pod głową, chowając pod nią swoje dłonie, obejmując ją mocno jakbym chciała się jej przytrzymać. Czułam na sobie jego wzrok, jak obserwował moje ciało w pełnej okazałości. Oto ja, jego kochanka, czekająca na to, aby dać mu przyjemność. Ale on zamiast brać, pierw okazywał czułość mi. Zawisł nade mną, a ja czekałam pełna ekscytacji. Gdy nasze ciała się zetknęły, a jego dłoń powędrowała do mojej kobiecości, jęknęłam cicho, z zadowolenia.
Jego ciężar na moim ciele był przyjemny. Zamknięcie w jego ramionach nie było obezwładniające, a wręcz uwalniające. Zapach jego skóry podniecający. Pieszczota, którą mi dawał - niezwykle przyjemna. Ja byłam rozgrzana, a jego dłonie przyjemnie chłodne. Nie powstrzymywałam westchnień, ani jęków, chcąc mu śpiewać jak wtedy w kajucie, być jego piękną syreną. Syreni śpiew był pociągający, piękny, a jednocześnie zwodniczy, niebezpieczny, prowadzący do zguby.
Jęknęłam, zaskoczona czując go w sobie. Nie wyczułam momentu, kiedy ku temu dążył. Teraz przyjemność była brana i dawana. A nasze ciała połączyły się w jedność. Jedne ruchy, jeden oddech, jedno bicie naszych serc. Wspólne jęki, urywane oddechy, jego usta na moim ramieniu, karku, plecach. Dłonie błądzące po ciele. Ileż bym dała by móc go widzieć, podziwiać, cieszyć widok. Pragnęłam dawać mu tę przyjemność, pragnęłam słuchać jego oddechu, pomruku zadowolenia. Pragnęłam czuć spięcia jego ciała od przyjemności, która wypełniała go od środka. W tym momencie nie liczyło się nic. Jedynie jego spełnienie i mój śpiew.
A spełnienie przyszło nagle. Nasze głosy połączone w harmonijnym dźwięku, wspólna satysfakcja, ciepło rozchodzące się od środka. Opadłam na poduszkę, oddychałam ciężko pragnąc delektować się tą chwilą ukojenia. Zapamiętać, by odtwarzać potem w swoich snach. Rozluźniona, w roztrzepanych włosach, potem na plecach i uśmiechem satysfakcji na twarzy.

[Kenneth Fernsby]

Wiedział czego pragnie. Pragnął jej całej. Jej oddechu, śpiewu uniesienia, drżenia ciała pod każdym dotykiem. Był przy niej blisko, niemal całym sobą, a jego usta nie przestawały szukać jej skóry; pleców, karku, miejsca tuż przy uchu, gdzie przygryzał lekko płatek, zostawiając po sobie ciepło i dreszcz. Każdy pocałunek był potwierdzeniem obecności, nie pośpiesznym gestem, lecz częścią rytmu, który wspólnie odnajdowali w tym szaleńczym tańcu. Przyjął pewne zobowiązanie. Zrobił z niej swoją kochankę składając obietnicę, że w innych portach nie będzie żadnej innej. Będzie do niej wracał z każdego rejsu, oczekując, że będzie na niego czekać. Bez większych obietnic, bez planowania przyszłości. Życie tu i teraz.

Dłonie zaciskał na kocu, chcąc tam przekierować większe napięcie, które narastało w ramionach i barkach. Mięśnie miał spięte, dbał o to, by nie przytłoczyć jej ciężarem, by pozostać czujnym nawet wtedy, gdy pragnienie coraz mocniej przejmowało kontrolę. Biodra poruszały się w zgodzie z jej oddechem, z cichymi dźwiękami, które wydobywały się z niej bezwiednie i prowadziły go dalej. -Moja syrena. - Wychrypiał kiedy kolejny jęk wyrwał się z jej ust, kiedy kolejnym rytmem ciał wspinali się razem na szczyt rozkoszy.
Zatracał się w tej bliskości, pozwalając sobie wreszcie na swobodę. Każde jej westchnienie było jak iskra, każde napięcie w jej ciele potęgowało żar, który rozpalał go od środka. Myśli rozpłynęły się, pozostało tylko to, co działo się tu i teraz; ciepło, ruch, wspólny rytm. Kiedy spełnienie przyszło, objęło go całego; napiął się mimowolnie, jakby ciało na chwilę zapomniało, jak się poruszać.

Został tak przez moment w bezruchu, opierając czoło o jej policzek, oddychając ciężko, z zamkniętymi oczami. Był rozgrzany, zmęczony, a jednocześnie dziwnie spokojny. Dopiero po chwili pozwolił sobie opaść na plecy obok kochanki. Dostrzegł w półmroku jej uciech. Wyciągnął dłoń i pogładził jej policzek, a następnie przyciągnął ją do siebie zamykając w swoich ramionach. Chciał teraz nacieszyć się jej ciepłem, bliskością drżącego ciała, słodko ciężkiego od spełnienia w jakim trwali. Przygładził jej potargane włosy. Wyczuł pod palcami zgrubienie blizny na jej prawym ramieniu. -Co to? - Zapytał wciąż ochrypłym głosem. Okrył ich kocem, który wcześniej skotłowali w chwilach uniesienia. Powietrze w sypialni było gęste i ciepłe, jakby wciąż niosło w sobie echo ich oddechów. Unosił się w nim zapach rozgrzanej skóry, drewna i soli oraz szałwi. Gdzieś w ścianach zaszemrał wiatr, przesuwając się w szczelinach, a z oddali dobiegł przytłumiony dźwięk latarni kołysanej nocą. Podłoga skrzypnęła ledwie słyszalnie, gdy drewno oddawało nagromadzone ciepło, a koc zatrzymywał zapach ich bliskości, jakby nie chciał go oddać zbyt szybko. Trzymanie jej w ramionach przyniosło mu spokój, którego nie potrafił porównać z niczym, co znał wcześniej. Był inny niż cisza po sztormie i głębszy niż ulga po bezpiecznym wejściu do portu. Czuł jej ciepło przy sobie, ciężar ciała ufnie opartego o jego pierś, i to wystarczało, by świat zwolnił. Jej oddech stopniowo się wyrównywał, a on nieświadomie dopasował do niego swój. Każdy wdech i wydech był jak kotwica, która trzymała go w tej chwili, nie pozwalając myślom odpłynąć ku temu, co czekało poza ścianami domu. Dłoń spoczywająca na jej plecach poruszała się ledwie wyczuwalnie, kojąco, bardziej z potrzeby bycia blisko niż z jakiegokolwiek pragnienia. Trzymając ją tak, czuł się na swoim miejscu, jakby przez krótką chwilę znalazł coś, czego nawet nie wiedział, że szukał. I pozwolił sobie w tym trwać, wiedząc, że ten spokój będzie do niego wracał długo po tym, jak znów wypłynie na morze.

[Riven Thorne]

Chwile z Kennethem były inne niż te, które poznałam dotychczas. Wcześniej liczyło się branie, obie strony chciały zaspokoić swoje żądze i nie było tam miejsca na bliskość, na czułości. Było zwykłe pożądanie, a po jego zaspokojeniu nie było nic. Cisza, chłód. Bardzo często ubierałam się i po prostu wychodziłam, zostawiając mężczyznę śpiącego po skończonym wysiłku. Teraz nie miałam ochoty wychodzić, nawet się ubierać. Leżąc nadal na brzuchu, z uniesionymi ku górze pośladkami, wpatrywałam się w mężczyznę gdy ciężko opadł obok mnie na plecy. W świetle księżyca wyglądał jak bóg, jak stworzenie nie z tej ziemi. Czy można być bardziej przystojnym, bardziej pociągającym? Jego skóra lśniła od potu, włosy opadały mu na czoło, ciało drżało od spełnienia. Przymknęłam oczy, gdy palcami dotknął mojego policzka, przyjmując w ciszy tą małą pieszczotę. Pisnęłam z zaskoczenia, gdy jednym ruchem przyciągał mnie ku sobie i już po chwili wtulałam się w jego klatkę piersiową. Pomieszczenie pachniało nami, lekko kwaskowy zapach przebijający się przez zapach drewna, soli i szałwii. Pod tym kocem było mi tak przyjemnie ciepło, jego skóra grzała, a dotyk dłoni na moim ciele jedynie lulał mnie i oddawał powoli objęciom Morfeusza. Jedynie jego pytanie, tak niewinne, gdy zahaczał o moją bliznę na ramieniu sprawił, że szeroko otworzyłam oczy.
Zazwyczaj nikomu o tym nie mówiłam. Jeżeli ktoś pytał, to zbywałam śmiechem i machnięciem ręki. Oficjalnie robiłam psikusa w jednym z pomieszczeń przy hangarach w porcie, robiłam okno i uciekając przez nie rozcięłam sobie ramię ostrym kawałkiem szkła. Nawet dodawałam, że nim mi ciotka tę ranę opatrzyła, to jeszcze przełożyła przez kolano i zbiła na kwaśne jabłko za karę. Prawdziwą historię znały tylko dwie osoby, ciocia właśnie oraz Philippa. Teraz jednak, leżąc wtulona w jego ciało, czując zapach jego skóry i mając świadomość złożonej obietnicy i zobowiązania, które nas połączyło, to i Kennethowi chciałam powiedzieć prawdę. Wahałam się jednak czy to dobry moment, czy powinniśmy o tym rozmawiać tutaj. Mogłam udawać, że zasnęłam, wrócić do tego rano. Mogłam sprzedać tą samą głupią historyjkę i pewnie nawet by się nie domyślił. Ale nie chciałam.
Z moich ust wydobyło się ciche westchnienie, nie był to dla mnie przyjemny temat i samo już to, że odważyłam się by mu o tym powiedzieć i wrócić wspomnieniami do tamtego dnia, było dla mnie nie lada wysiłkiem. Wtulając się jeszcze mocniej, jakby chcąc ukryć się przed złym światem, uniosłam lekko głowę i spoglądając na niego zacisnęłam palce na kocu.
- Moja matka w ostatniej chwili dała mi do ręki trochę proszku Fiuu, powiedziała mi co mam mówić, gdy będę go sobie rzucać pod nogi. Ojciec ją zastrzelił, potem wycelował we mnie. Zwolnił spust na chwilę przed przeniesieniem - przełknęłam ślinę. - Trafił w moje ramię, stąd ta blizna.
Przed oczyma stanął mi tamten moment. Ostatnie słowa matki, jej przerażone spojrzenie. Głośny huk i to jak padła na podłogę, a wokół niej rozlała się krew. Stałam w kominku sparaliżowana, pijany ojciec mierzył do mnie ze swojej broni. Rzuciłam proszek Fiuu pod nogi, wypowiadając adres tawerny. Znowu huk. Gdy poczułam ból i gorącą krew na swoim ramieniu, wypadałam już kominka ciotki ku jej zaskoczeniu i przerażeniu. Tak się zaczęła moja historia z magią, tak znalazłam się tutaj.
Kłykcie z pewnością pobladły od siły ucisku na materiale koca. Mój oddech stał się mniej spokojny, obrazy przewijały się przed oczami. I ten okropny strach, który czasem towarzyszył mi w snach. Przylgnęłam do Kennetha jeszcze mocniej, o ile bardziej w ogóle się dało. Ciało zadrżało z emocji, które po tylu latach nie powinny być już tak silne. Ale czy wspomnienie śmierci mamy może kiedyś zblednąć? Czy emocje związane ze strachem i jednoczesną nienawiścią do ojca mogą złagodnieć? Wątpiłam. Więc od lat, gdy tylko o tej sytuacji mówiłam czy sama o niej myślałam - moja reakcja była wciąż ślina. Gdybym mogła cofnąć czas, gdyby moja wizja była bardziej dosadna, pojawiła się wcześniej lub bardziej przekonała matkę do ucieczki, to moje życie mogło wyglądać zupełnie inaczej. Ale takie było, takie miałam przypisane. Z tą jedną rzeczą się pogodziłam, z tą jedną żyłam w zgodzie.