Drzwi do Departamentu Tajemnic

[Mistrz Gry]

Drzwi do Departamentu Tajemnic

Na końcu długiego, bezokiennego korytarza znajdują się drzwi do Departamentu Tajemnicv - najbardziej tajemniczego miejsca w całym Ministerstwie Magii. Są gładkie, czarne, całkowicie pozbawione klamki i jakichkolwiek oznaczeń. Zlewają się z połyskującymi kafelkami ścian, tworząc jednolitą, ciemną płaszczyznę. Światło pochodni odbija się na nich słabo, nie pozostawiając refleksów ani cieni. Posadzka przed drzwiami jest pusta i wyraźnie odseparowana od reszty korytarza. Nie ma tu tablic informacyjnych, pieczęci ani znaków ostrzegawczych. Całość sprawia wrażenie miejsca wyłączonego z codziennego rytmu Ministerstwa — stałego, zamkniętego i podporządkowanego zasadom, które nie wymagają wyjaśnień. Dostęp do przestrzeni za tymi drzwiami mają naprawdę nieliczni.

[Cassius Avery]

28 kwietnia 1962 - Praca nad comiesięcznym raportem z postępów w prowadzonych badaniach, porządkowanie planów i myśli

---

Jednym z niezaprzeczalnych mankamentów pracy w Departamencie Tajemnic — zwłaszcza dla kogoś, kto nie nosił jeszcze miana Niewymownego — był brak własnego gabinetu. Cassius zmuszony był więc regularnie uciekać się do prowizorycznych rozwiązań. Jako że progi drzwi znajdujących się na końcu korytarza pozbawionego okien były dostępne jedynie dla nielicznych, magipsychiatrów, z którymi rozprawiał o zawiłościach ludzkiego umysłu, przyjmował w przypadkowych, chwilowo nieużywanych pomieszczeniach. Podobnie jak chętnych gotowych przelać swoje wspomnienia do myślodsiewni, aby mógł następnie poddać je badaniom, dla których szczegółowa metodologia powstawała wraz z każdym nowym zgłoszeniem i przypadkiem. Nie był do końca usatysfakcjonowany tym, do czego miał dostęp, planował więc przedstawić swoim przełożonym szczegółowy plan działania, który pomógłby mu nie tylko usprawnić prowadzone czynności, ale i doprowadzić do upragnionego przełomu.
Na szczęście podsumowania swoich postępów nie przychodziło mu spisywać w zupełnie przypadkowych miejscach. W tym celu mógł usadowić się w jednej z sal Departamentu Tajemnic, spoglądając kątem oka na ustawione na półkach w równych rzędach myślodsiewnie. Zupełnie jak dzisiaj, gdy w skupieniu pochylał się nad rozłożoną na biurku kartką, postukując długopisem o drewniany blat. Dym unosił się z papierosa wetkniętego w usta, które zaciskały się na żółtawym filtrze tak, aby utrzymać go w bezruchu. Może łatwiej byłoby wykorzystać magiczne pióro i po prostu podyktować mu swoje przemyślenia. Cassius odnosił jednak wrażenie, że ręczne przelewanie refleksji na papier sprawiało, że trybiki jego umysłu łatwiej wskakiwały na swoje miejsce, pracowały płynniej, a same pomysły wydawały się bardziej klarowne. Poza tym nie zamierzał wypowiadać swoich idei na głos, gdy wokół nie trudno było o kogoś, kto nadstawiałby ucha i jeszcze podwędziłby mu jakiś przełomowy pomysł. Nie miał wątpliwości, że ów kiedyś się pojawi. Spisywał więc swoje przemyślenia i wyniki rozmów w formie raportu, który miał później przesłać do zwierzchników. Zamierzał również zawrzeć w nim listę kilku sugestii - propozycji rozwoju prowadzonych przez siebie badań.
Przez ostatnie tygodnie, za zgodą swojego bezpośredniego zwierzchnika, przeprowadził niezliczone rozmowy ze specjalistami, którzy opowiadali mu o ludzkich jaźniach z punktu widzenia prężnie rozwijającej się magipsychologii. Tym, co fascynowało Cassiusa najbardziej była siła płynąca z myśli, które pod wpływem nagłych emocji czy adrenaliny potrafiły wytwarzać w umyśle pewne bariery ochronne o tak wysokim poziomie złożoności, że trudno było przez nie przeniknąć nawet najbardziej wprawnemu legilimentowi. Dostrzegano to przede wszystkim u osób przebywających w św. Mungu na oddziale zamkniętym - u pacjentów po przebytej traumie, o umysłach stłamszonych klątwami. Te ostatnie wydawały się najbardziej fascynujące. Najlepsi specjaliści magipsychiatrii wydawali się bezradni, bo mimo stosowanych eliksirów, ziół i innych działań terapeutycznych, nie byli w stanie dotrzeć do źródła problemu, odkryć ziarno traumy zasadzone w chorej jaźni. Ta — wydawała się wrodzona zdolność — do budowania bariery ochronnej w chwilach największego zagrożenia była dla Cassiusa wybitnie interesująca. Pragnął ją przebić.
Wstał na moment, aby po raz kolejny rzucić okiem na skatalogowane w metodycznym porządku fiolki ze wspomnieniami i myślami otrzymanymi od delikwentów, którzy z własnej woli poddali się badaniom. Część z nich po prostu potrzebowała pieniędzy, inny zgadzali się na analizy z przekonań, dla nauki. Z rzadka jednak były to ciekawe przypadki. Cassius pragnął czegoś więcej, możliwości zagłębienia się w jaźnie pozbawione porządku, zupełnie przemeblowane i zagubione w samych sobie, aby móc zrozumieć moc wytwarzanych barier czy mocy odczuwanych emocji. Słyszał o przypadku matki, której zaginęło dziecko, a ona mocą swojej miłości i rozrywającej serce rozpaczy zdołała zlokalizować swoją latorośl i dzięki temu umożliwić sprowadzenie jej do domu. Nie posiadała przy tym żadnych specjalnych umiejętności. jak zdolności medium czy jasnowidztwo, zadziałała jedynie niezwykła więź i moc skierowanych w odpowiednim kierunku myśli.*
W jego zamyśle kluczem do sukcesu miała okazać się możliwość pobierania wspomnień i myśli z chorych umysłów. Badanie ich w myślodsiewni stanowiło nieodłączny element jego pracy —poznawanie ich gęstości, granic, samodzielnego wchodzenie do wspomnień i badanie ich konstruktów, zagłuszonych myśli i elementów zakrytych zasłoną pamięciowego mroku, aby podjąć próbę ich odsłonięcia. Wykorzystanie swoich umiejętności legilimencji wydawało mu się móc przynieść ze sobą jeszcze większą skuteczność. W końcu umysł penetrowany bez zgody właściciela był o wiele łatwiejszy do zgłębienia, bo ten nie wznosił wtedy mimowolnie murów wokół swoich myśli.
Wiedział, że przekonanie swoich zwierzchników o konieczności wykorzystania posiadanej w tym celu umiejętności — o której swego czasu przebąkiwał, mimo wszystko w Departamencie Tajemnic stanowiła ona niemały atut —mogło być problematyczne. Miał dla nich jednak propozycję, która wydawała mu całkiem racjonalna i pozwalała złapać dwie sroki za ogon - chciał wybrać się do Azkabanu i tam zbadać umysły przestępców. W tamte mury trafiali w końcu najgorsi degeneraci, często mordercy. i psychopaci Czy wciąż posiadali więc prawo do władania własnym umysłem? Przedstawiając ich jako potworów pozbawionych duszy, nierzadko skazanych na pocałunek dementora, ale wciąż oczekujących na wykonanie wyroku, mieli okazać się idealnymi obiektami badań - wszystko w imię nauki. Przecież tak czy siak mieli niedługo pożegnać się z życiem, ich los od dawna nie pozostawał w ich rękach. Czym byłaby więc ingerencja w ich zdeformowany zbrodniami umysł? Avery liczył na zgodę i na późniejsze wyniki, mając nadzieję, że tę otworzą przed nim kolejne drzwi. Tym razem do głów pacjentów św .Munga, tych zniszczonych przez klątwy.
Niezaprzeczalnie dostrzegał w tym również okazję do przypodobania się Czarnemu Panu. Podejrzewał, że gdyby choć uszczknąć tajemnicy i zaczął odkrywać sekrety rządzące umysłami, mógłby zyskać w jego oczach. Bo podobne umiejętności okazałyby się ważną bronią. O tym jednak jedynie na ten moment marzył. Otwarcie okazane uznanie przez Czarnego Pana byłoby wyróżnieniem, na które nie śmiał liczyć.
Postawił na kartce ostatnią kropkę. Zamierzał jeszcze raz przeczytać cały raport, a potem zaadresować go do swoich zwierzchników, załączając podsumowania i transkrypcje rozmów przeprowadzonych z przedstawicielami magiipsychiatrii i najbardziej interesującymi dawcami wspomnień, równocześnie uargumentowując potrzebę poszerzenia zakresu i sposobu prowadzenia badań.

*tutaj nawiązuję do późniejszego przypadku Lilly Evans, gdy ochroniła swojego syna przed avadą samą swoją miłością i myślom posyłanych w stronę syna w momencie ataku Voldemorta, ten stał się dla mnie inspiracją, czytałam gdzieś o tym

/ zt