Izba Przyjęć

[Mistrz Gry]

Izba Przyjęć

To pierwsze miejsce, do którego trafiają czarodzieje i czarownice szukający pomocy uzdrowicieli. Zawsze panuje tu tłok i zgiełk – przybywają tu pacjenci cierpiący na różnorodne magiczne dolegliwości, a personel medyczny krąży między nimi, zadając pytania i notując objawy. Na ścianie wiszą ruchome zaczarowane afisze ostrzegające przed niekontrolowanymi zaklęciami i podejrzanymi eliksirami. Nad drzwiami prowadzącymi do dalszych skrzydeł szpitala wisi portret Dilys Derwent, byłej uzdrowicielki i dyrektorki Hogwartu, której szmaragdowe oczy wydają się podążać za każdym pacjentem, jakby wciąż czuwała nad bezpieczeństwem. Korytarz oświetlają unoszące się pod sufitem kryształowe kule, wypełnione płomieniami świec, które kołyszą się niczym wielkie bańki mydlane.

[Oriana Medici]

Zaczęła powoli przygotowywać potrzebne mu eliksiry, w tym ten, który miał wypić jeszcze podczas pobytu w szpitalu. Była w tej pracy monotonia, ale też doza przyjemnego dreszczyku ekscytacji — przede wszystkim widząc, że jej metody naprawdę pomagają w uśmierzeniu bólu czy niwelowaniu objawów. Szczególnie istotna była tu fobia Gethena, ale nigdy nie powiedziała tego na głos, raczej skupiając się na ogółach; z mężczyznami bywało wszakże tak, że nawet poruszenie owego tematu i kłujące uczucie zmierzwionego ego potrafiło odbijać się pulsacyjnym bólem skroni. Nic dziwnego, że w ogólnie pojętej kulturze przyjęło się stwierdzenie o kruchym, męskim ego i choć Gethen nie wyglądał na jednego z przedstawicieli tej elitarnej grupy, której zasugerowanie, że czegoś nie mogą powodowało pęknięcie żyłki na czole, to nadal podchodziła do tematu ostrożnie. Niekiedy nawet zmartwienie czy zasugerowanie nadwagi potrafiło wywołać w pacjencie atak, spowodowany natłokiem silnych emocji.
Podstawiła mężczyźnie kilka fiolek na stolik, obok dołączając starannie wypisaną receptę na kolejne dawki i rozpiskę pobierania. Chwilę po tym spojrzała na mężczyznę z łagodnością, przysiadając obok na stołku lekarskim.
— Nie korzystamy z Sieci Fiuu, nie teleportujemy się, unikamy tłumów... ma pan kogoś, kto może pana odebrać? — Nigdy nie dostała chyba twierdzącej odpowiedzi, ale zawsze słyszała, że sobie poradzi. Liczyła po cichu, że tym razem będzie inaczej, ale mimo to dodała na koniec — Jakby potrzebował Pan pomocy, będę w dyżurce lub w sali 34. Na ścianie jest przycisk, którym może Pan nas wezwać.
Wiedział to doskonale, ale i tak musiała o tym przypomnieć. Procedury są nieubłaganą częścią tej działalności. Jak normalnie zwykła po prostu opuścić pomieszczenie, tak tym razem posiedziała jeszcze chwilę, w ciszy i dziwnym poczuciu, że powinna coś jeszcze powiedzieć, o coś jeszcze się zapytać.
— Powinien pan przyjść na kontrolę za dwa miesiące… uzupełnimy zapasy eliksirów i omówimy nasilenie ataków.
Gdzieś na jej ustach błądził uśmiech, ale w mroku cieżko było go dojrzeć. Zamiast tego magimedyczka podniosła się spokojnie ze stołka, zabierając wszystkie swoje rzeczy w poupychanych notesami kieszeniach. Za kilka godzin miała ponownie pojawić się w sali mężczyzny, tym razem by dać mu już gotowy wypis, ale póki co jedyne, co mogło go uratować, to cisza i samotność.
Wyszła z sali bezszelestnie, udając się do dyżurki, by wszystko spisać dwukrotnie - do wpisów szpitalnych i do własnych notatek, skrzętnie skrytych w noszonym przy sobie notatniku. W domostwie Medici mężczyzna miał oddzielną teczkę, ale nie mogła mu tego przyznać. Jakkolwiek irracjonalnie by to nie brzmiało, de facto każdy jej pacjent miał swoje drugie życie w drewnianym biurku Oriany - jej spostrzeżenia, opinie I informacje, do których dochodziła przegrzebywani dokumentacji szpitalnej. Jeśli kiedykolwiek ujrzałoby to światło dzienne, wiele ciekawostek mogliby sie pacjenci dowiedzieć sami o sobie; póki co jednak ich historie chorobowe i przebiegi leczenia rodzin, do których udało jej się dojść, pozostawały nieskalane czyimkolwiek spojrzeniem.

zt x2!