Pracownia

[Mistrz Gry]

Pracownia

Pod dużym, starym oknem stoi sztaluga z płótnem, obok której rzędem ustawiono słoiczki z farbami, flakoniki i buteleczki - jedne barwne, inne opisane tajemniczymi symbolami. Blaty pokryte są plamami pigmentów i śladami po suszących się ziołach, które zwisają w pękach z sufitu i półek. Rośliny w glinianych donicach rozrastają się po kątach, wplatając zieleń w każdy fragment wnętrza. W powietrzu unosi się intensywny zapach farby, zmieszany z aromatem suszonych roślin i eliksirowych ingrediencji. Światło przedzierające się przez zakurzone szyby maluje wnętrze złotymi smugami, które padają na stoły i szkło. To miejsce nie jest uporządkowane, ale każdy przedmiot, każda plama i każdy zapach świadczy o tym, że właśnie tu Loretta naprawdę żyje. Tu maluje, tworzy receptury, eksperymentuje i zatraca się w pracy, jakby cały dom skupiał się w tej jednej, pełnej pasji przestrzeni.

[Loretta Krueger]

23 marca '62

Zawartość kociołka bulgotała z przyjemnym dla ucha odgłosem. Znała ten dźwięk jak nic innego i wiedziała, że właśnie zbliża się do punktu kulminacyjnego. Warzenie eliksiru słodkiego snu należało do tych raczej prostych zleceń, bowiem recepturę miała w głowie od lat. Dla ludzi sen zdawał się być najważniejszą z wartości, a kiedy cokolwiek go zakłócało to od razu szukali sposobu na ukojenie. Czasem przechodziło to za sprawą eliksirów, a czasem potrzeba była znacznie głębsza.
Lawenda i zmiażdżone nasiona maku łączyły się w jedno, zmieniając wrzącą wodę w substancję o delikatnym, fioletowym odcieniu. Sekret tkwił w chwili, w której należało dodać syrop z ciemiernika. Nie za późno, nie za wcześnie. Zawsze wolała eliksiry o nieco wyższym stężeniu, niż ryzykować, że specyfik okaże się zbyt słaby na dolegliwości tej konkretnej osoby. Rozcieńczyć go było łatwo, a zaczynać od nowa już niekoniecznie. Nie widziała przecież sensu w marnowaniu ingrediencji, których zdobycie nie było wcale takie łatwe.
Dwie krople syropu uderzyły o dno kociołka z cichym, przyjemnym syknięciem. Wymieszała je powoli, a przy kolejnym, bardziej zdecydowanym ruchu dłoni dorzuciła płatki kwiatu księżycowego. Teraz pozostało tylko czekać, choć blondynka wcale nie martwiła się o efekt. Ten wydawał się niemal już niemal przesądzony. Przez lata warzenia mikstur potrafiła przewidzieć już, kiedy ten wybuchnie niszcząc nie tylko jej pracę, ale i uporządkowaną przestrzeń. Gdy mikstura była gotowa, odstawiła ją, by przestygła, choć fiolki miała już przygotowane. Chciała, by eliksir jak najszybciej trafił w ręce tej, która go potrzebowała.


udany rzut na Eliksir Słodkiego Snu
k5 na perfekcyjne warzenie - brak efektu.