Rezerwat Znikaczy (Somerset)

[Mistrz Gry]

Rezerwat Znikaczy (Somerset)

Na rozległych łąkach hrabstwa Somerset znajduje się ważny rezerwat poświęcony ochronie znikaczy – niewielkich, niezwykle płochliwych ptaków o magicznej zdolności znikania. Założony na cześć Modesty Rabnott, która w XVII wieku sprzeciwiła się wykorzystywaniu tych stworzeń w quidditchu, rezerwat to miejsce hodowli, ale też lecznica i ośrodek badawczy. Teren jest silnie chroniony zaklęciami maskującymi i barierami magicznymi. Odwiedziny są dozwolone wyłącznie dla osób ściśle uprawnionych – magizoologów, badaczy oraz pracowników Ministerstwa Magii. Wstęp dla mugoli i niepowołanych czarodziejów jest surowo zabroniony. Rezerwat współpracuje z organizacjami chroniącymi magiczną faunę, dbając o bezpieczeństwo i spokój znikaczy.

[Henry Teyssier]

9 maja 1962 roku

Ostatnie tygodnie układały się w mozaikę dni, które nie potrafiły ze sobą współgrać — jakby ktoś splótł ze sobą sprzeczne nuty i kazał im wybrzmiewać jednocześnie. W jego sercu ścierały się uczucia tak odległe od siebie, że utrzymanie równowagi stawało się niemal niemożliwe.
A jednak Henry coraz wyraźniej pojmował, że właśnie tak odtąd będzie wyglądać jego życie.
Uśmiech ustępował miejsca goryczy szybciej, niż chciałby to przyznać, a każdy kolejny dzień w pracy aurora przynosił doświadczenia coraz trudniejsze, coraz bardziej niepokojące. I mimo to — a może właśnie dlatego — pomiędzy nimi pojawiały się chwile, które zdawały się przeczyć wszystkiemu. Chwile ciche, niemal kruche, przepełnione miłością i czymś na kształt bezgranicznego szczęścia, które trwało tylko tyle, ile było mu dane… zanim znów przyszło zmierzyć się z rzeczywistością.
Z mieszaniną ulgi i ledwie uchwytnego niepokoju przyjął misję, którą mu przydzielono. Tym razem nie wysyłano go do kolejnej mugolskiej wioski, gdzie czekałaby jedynie martwa cisza osiadająca na ciałach i opuszczonych budynkach. A jednak podejrzenie użycia czarnej magii w miejscu dotąd uznawanym za bezpieczne niosło ze sobą ciężar nie mniej znaczący. Rezerwat Znikaczy uchodził za przestrzeń spokojną, niemal odciętą od zagrożeń świata zewnętrznego. Ostatnio jednak pojawiły się wątpliwości — ktoś mógł ingerować w trwałość otaczających go barier. Kilka stworzeń zniknęło. Nie w sposób właściwy ich naturze, nie na chwilę. Bez śladu powrotu.
Henry przeczesał ręką włosy, bardziej w odruchu wynikającym z przyzwyczajenia niż z konieczności. Przez moment nie ruszał się wcale, pozwalając ciszy osiąść wokół siebie. Znowu nie była to jednak cisza naturalna — coś w niej było zbyt napięte, zbyt czujne. Jakby miejsce obserwowało każdego, kto się w nim pojawił.
Zatrzymał się tuż przy granicy barier. Wiedział, że nie będzie tu sam — ktoś z Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami miał do niego dołączyć, podobnie jak przedstawiciel rezerwatu. Nie mogli wejść dalej bez odpowiednich uprawnień i bez pełniejszego obrazu sytuacji.
Odwrócił się, gdy ciszę przeciął charakterystyczny trzask teleportacji.
Skinął głową na powitanie, mierząc kobietę uważnym, spokojnym spojrzeniem.
— Pani z Ministerstwa?— zapytał, bardziej dla formalności niż z rzeczywistej potrzeby potwierdzenia. — Henry Teyssier. Biuro Aurorów. Zdaje się, że nie mieliśmy jeszcze okazji się poznać.
Na krótką chwilę przeniósł wzrok gdzieś dalej, jakby nasłuchiwał czegoś, co nie do końca należało do świata dźwięków.
— Ktoś jeszcze miał się pojawić — dodał po chwili, tonem bliższym stwierdzeniu niż pytaniu.

[Ariana Draganova]

Rezerwat Znikaczy był miejscem strategicznym i jednym z pierwszych, o których usłyszała, będąc już pełnoprawnym pracownikiem Ministerstwa. Z zasady rzadko tam bywała, ale nie dało się ukryć, że pracując w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami. Te stworzenia były fascynujące, a Ariana od dawna lubiła wszelkie magiczne stworzenia, mogąc się pochwalić całkiem solidną dawką wiedzy na ich temat. Rezerwat był miejscem, które miało chronić te płochliwe stworzonka i informacja, że ktoś miał czelność używać czarnej magii, była nie dość, że przerażająca, to jeszcze bardzo podnosiła ciśnienie.
Może i jako kierowniczka Wydziału Zwierząt nie do końca miała do czynienia z faktycznymi zwierzętami – minus smoki – ale kiedy tylko dostała z góry przydział do zajęcia się tym faktem jako ekspertka od magicznych stworzeń, nie namyślała się ani chwili. Protesty nawet nie przeszły jej przez myśl. Cokolwiek nie działoby się wokół, to stało się priorytetem. A z aurorami jak dotąd nie miała za bardzo okazji współpracować.
Dała znać swojemu zastępcy, że zwyczajnie jej nie będzie i pilne sprawy mogą poczekać i z cichym trzaskiem teleportowała się przed rezerwat, spodziewając się zastać tam co najmniej pracownika rezerwatu. Nie była pewna, kto z aurorów został przydzielony i czy na niego także będzie konieczność poczekania. Ku lekkiemu zaskoczeniu pracownika rezerwatu jeszcze nie było – młody mężczyzna stojący przed nią absolutnie nie był takim pracownikiem. Chociażby patrząc po tym, że nie miał odpowiednich insygniów. A poza tym zaraz się przedstawił.
- Tak, tak. – skinęła szybko głową. – Ariana Draganova, Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami. – dodała dla formalności, jakby ktoś chciał jej szukać. – Miło mi pana poznać. Rzadko mam okazję współpracować z aurorami, no chyba że jest konieczność sprowadzenia groźnego wilkołaka lub animaga-przestępcy. – przyznała szczerze, bo na całe szczęście takie przypadki nie były zbyt częste. I bardzo dobrze, jeśli ją o to pytać.
- Pracownik rezerwatu, była prośba, żebyśmy poczekali na kogoś od nich. – pracownicy Ministerstwa zasadniczo mieli uprawnienia, by wchodzić na teren rezerwatu, ale w tak istotnej sprawie potrzebowali przewodnika, który wskaże, w jakim miejscu mają zacząć badania. – Nie podoba mi się natomiast, że tego pracownika nie ma. Nie zlekceważyliby takiej sprawy, coś się chyba musiało stać… – niepokój pojawił się w tonie kobiety, jednak nie zamierzała wchodzić w rolę aurora. Decyzję zostawiała Henry’emu, nawet jeśli różdżkę trzymała w pogotowiu.