Ogród Whitehall

[Mistrz Gry]

Ogród Whitehall

Otoczony historycznymi budynkami ogród kusi porządnie przystrzyżonymi trawnikami, rabatami kwiatów – przede wszystkim tulipanów, hiacyntów i narcyzów – które rozkwitają wiosną, napełniając powietrze delikatnym zapachem. Drewniane ławki rozmieszczone pod rozłożystymi drzewami zachęcają do chwili odpoczynku i zadumy. Spacerowicze – urzędnicy po pracy, artyści szukający inspiracji lub zupełnie przypadkowi przechodnie – zatrzymują się tu, by na chwilę odciąć się od miejskiego zgiełku. Słychać szelest liści, śpiew ptaków i odgłosy miasta w oddali. Latem promienie słońca prześwitują przez korony drzew, tworząc ciepłą, niemal złotą poświatę. To miejsce, gdzie czas zdaje się zwalniać, a codzienność nabiera łagodniejszego rytmu.

[Moira Sanderson]

29 kwietnia 1962

Ostatnie spotkanie wydawało się jedynie preludium do dzisiejszej rozmowy – przebiegło przecież szybko, bez pieczętujących decyzji, bez ostatecznych obietnic; przebiegło tak, by chciała wykonać kolejny krok i by mogła poznać postać rzemieślnika lepiej – byle zadać mu więcej pytań, byle doszukać się może cech wspólnych pomiędzy nim, a nią w jego wieku. Być może podejście to było dla niej zgubą i być może chęć zaufania osobie bez doświadczenia sprowadzi na nią nieszczęście, ale Sanderson autentycznie uwierzyć miała, że potrzebowała ludzi takich jak Lysander Hatley – młodych, z olejem w głowie i z ambicją przebijającą sufit podziemi Towarzystwa Naukowego. Wierzyła też, że potrzebuje ludzi bez zobowiązań, bez tak silnie ukształtowanej drabiny wartości i młodych… Na tyle by postrzegali w niej autorytet, który zakwestionują tylko rzadko, może nigdy.
Gdy siedzi na ławce w Whitehall, zauważa zmierzającego tu mężczyznę z daleka – przecież łatwo jest go rozpoznać. Dopiero gdy znajduje się w odpowiednio bliskiej odległości, Sanderson unosi dłoń i wita go mało wylewnym – niemal papieskim – gestem i sztywnym uśmiechem. Przesiadywanie w parku wydaje się czynnością nietypową, ale przedziwnie przyjemną. Pół dnia spędziła dziś w szpitalu, wykonując obchód po oddziale i zapisując zalecenia dla pacjentów na czas jej własnej nieobecności, zaś drugie pół dnia poświęciła na czas z synem – jak zwykle w to jedno popołudnie każdego tygodnia. Wieczór zaś… Wieczór zaś miała dla siebie, nawet jeżeli w czas dla siebie wepchnąć miała towarzystwo angażowanego do pracy zawodowej mężczyznę. Nawet jeżeli pracę pozornie zostawiła za sobą – raporty miesięczne wypełniając już z odpowiednim wyprzedzeniem kilka dni temu.
Ubrana w fioletowy komplet i nienagannie uczesana sugeruje całym swoim jestestwem, że nie skończy dzisiejszego dnia w półmroku biblioteki czy w zimnych murach laboratorium i że z pewnością nie chce skończyć go w domu. Pewnie skończy dziś na hokerze barowym w klubie, obserwując tańczących ludzi i prowadząc z barmanem trzeźwą rozmowę, którą każdy człowiek przeprowadziłby dopiero po pijaku – gdy wszelkie opory opadają, a pan za kontuarem wydaje się najlepszym przyjacielem.
Lubiła robić to pod koniec miesiąca. Lubiła podsumować miesiąc z losowym mężczyzną polerującym szkło, a potem o tym zapomnieć.
– Usiądziesz? – zaproponowała, gdy się zbliżył. W propozycji nie przewidziano wiele miejsca na odmowę – Sanderson siedziała już bowiem, a mowa ciała nie sugerowała, by miała zamiar zaraz podnieść się z miejsca i rozpocząć spacer. Zarzuciła nawet nogę na nogę i przekręciła się na siedzisku w stronę Hatley’a, kiedy ten zajął już miejsce. – Dokończyłeś już projekt nad którym ostatnio pracowałeś? – pytanie rzucone na zachętę, ale przecież nie będą po raz kolejny rozkładać go na czynniki pierwsze. Dopiero gdy odpowiedział mogli kontynuować rozmowę – tak zwyczajną i prozaiczną. – Masz jeszcze jakieś plany na wieczór? Poza naszym spotkaniem.
W końcu na podstawie tego też oceni jego zaangażowanie. Zwykle nie umawiała się z członkami zespołu na wieczorny spacer – zwykle też nie widywała się z nimi sam na sam poza murami College’u, uważając, że ponad dwadzieścia godzin w tygodniu to czas, który wystarcza na rozmówienie się na wszelkie potrzebne tematy.
Nie spodziewa się jednak by musiała wpasowywać się w jego napięty grafik. Spodziewała się, że nie pożałuje jej czasu.
– Jak spędzasz wolny czas? Jesteś młody, robicie coś czego nie robią osoby w moim wieku? – zaznacza różnicę wieku, może różnicę pozycji, jednocześnie zwracając się do niego na ty, wciąż po imieniu. – Relaksujecie się idąc na całość? – pyta, intensyfikując spojrzenie, chociaż w tym pojawia się przewrotna iskra.
Czy mogę spodziewać się, że kiedykolwiek spóźnisz się do pracy bo zabalujesz? Mogłaby zapytać.
- Bo tak robiło się za moich czasów.