— najedź, by rozwinąć pergamin —
Niczego nie dotykaj.
Zjawię się tak szybko jak to możliwe.
A.
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Nie śmiałbym sugerować niczego podobnego — powiedzmy, że kieruje mną naleciałość zawodowa i troska, aby już nikt więcej nie wyleciał w powietrze.
Jeśli więc nie potrzebujesz mojej różdżki, a jedynie głowy, rzeczywiście nie jest konieczne, bym się u Ciebie zjawiał.
Popołudnie mam wolne od zajęć i chętnie obejrzę ten tajemniczy artefakt.
Spotkajmy się w moim gabinecie,
A.
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Lydio,
mam nadzieję, że miewasz się dobrze. Chciałam Ci podziękować za wszystkie listy, które wysłałaś w minionych miesiącach i jednocześnie szczerze przepraszam Cię za brak kontaktu z mojej strony. Mam nadzieję, że nie chowasz do mnie urazy, a jeżeli doprowadziłam do takiego stanu rzeczy, to liczę na to, że jesteś skora wybaczyć mi moją bierność.
Chciałam również dopytać się, czy w najbliższym czasie nie będziesz miała ochoty i czasu na towarzyskie spotkanie z moją osobą. Mogę zaoferować Ci filiżankę herbaty w Burke Manor, rezerwację stolika w Andromedzie lub cokolwiek innego, na co tylko będziesz miała ochotę.
Serdeczne pozdrowienia
Cybil Burke
— najedź, by rozwinąć pergamin —
Lydio
nie wiem, czy noc w ogrodzie była chwilą, która domaga się słów, czy taką, którą należałoby zostawić w ciszy. Wiem natomiast, że była znacząca — i że oboje to czujemy.
Nie piszę, by coś wyjaśniać ani zamykać. To wymaga rozmowy. Spokojnej, bez świadków i bez pośpiechu — takiej, w której można powiedzieć rzeczy dokładnie takimi, jakie są.
Jeśli masz na to ochotę, spotkajmy się. Choćby na krótki spacer po klifach — wystarczająco, by sprawdzić, czy to, co pozostało niewypowiedziane, rzeczywiście powinno takie pozostać.
Jeśli jednak uznasz, że wolisz zostawić to tak, jak jest, przyjmę to bez pretensji.
A.
