03-04-2026, 11:36
Obcym wstęp wzbroniony
Axel Devereaux i Baya Wenworth
luty 1962
luty 1962
03-04-2026, 11:38
Pięć miesięcy temu Yasin Al-Bahar – młody, ale hitowy artysta – wystapił z wystawą w pomniejszym, czarodziejskim domu kultury. Wbrew nędzy wybranych do tego przedsięwzięcia sal, te wypełniły się przedziwnie sporą ilością artystycznych autorytetów – nie tylko z Londynu, ale i z innych części Zjednoczonego Królestwa. O młodym człowieku z Bahrajnu mówiono tak, jakby wszczynał rewolucję, na który każdy z tu zebranych wyraził szczerą zgodę. Mówiono o nim tak, jakby niemal nie miał w kuluarach osób podchodzących krytycznie do jego dzieł, ale przecież każdy wiedział, to to nieprawda. Krytyka robiła artystom przysługę – wypowiadanie się o nich jako o nieporozumieniu może nie czyniło sławy lepszą, ale czyniło ją większą. W ostatecznym rozrachunku przysługę tamtego razu – tamtego pięknego wieczora – zrobili mu nie krytycy przychylni, nie krytycy nieprzychylni, a pusta sztaluga na której… Brakowało obrazu.
Uspokajano, że pewnie ten zaginął w transporcie ale znajdzie się jeszcze przed zakończeniem wernisażu. Ktoś szeptał, że to pewnie specjalnie. Że to celowy zabieg, byle wzbudzić emocje, byle wystawić dzieło w odpowiednim momencie, a byle ktoś wspomniał potem, że pomimo ewidentnego zamieszania - wszystko poszło dobrze.
Ale nie poszło, chociaż faktycznie mówiono o tym wiele. Tak wiele, by można było to… By na tym zarobić.
Gdy wynajęty do kradzieży mężczyzna informuje Lucę Wenwortha o powodzeniu, ten jest wręcz zbyt euforyczny. Podsuwa korespondencję po biurku w kierunku Bayi. Kocha tego artystę, chociaż jego artystyczne (i nie tylko) miłostki mijają nieco za szybko i zmieniają się jak w kalejdoskopie. Mówi impulsywnie, by zatrzymali dla siebie to dzieło, ale kobieta każe mu puknąć się w pusty łeb. Doskonale poradzi sobie z przetransportowaniem dzieła za granicę – gdzie jego wartość będzie pęczniała i rosła, opatrzona fałszywymi dokumentami sprzedażowymi. Gdy zaś ktoś trafi na obraz ten w ich rodzinnym domu – nie unikną nieprzyjemności.
Baya wzięła w tamtym czasie odpowiedzialność za rozmowę z Axelem – oboje zaciągali po francusku, może to ułatwi ostateczne negocjacje ceny – nawet jeżeli ta wydawała się obecnie nienegocjowalna, skoro dzieło trafiło do nich i trafiło do nich… W dobrym stanie.
Za głośno – mówiła wtedy Wenworth, wyjaśniając dlaczego nie może zaoferować mu całkowitego wynagrodzenia. Kłamała jak z wypisanych sobie nut – nie sprzedamy tego szybko, zrobiłeś to za głośno, zrobiłeś to zbyt finezyjnie. Yasin zrobił z tego niezłą aferę, nawinął ją na kołowrotek własnej sławy i jeszcze zarobi na tym więcej, niż zarobiłby na sprzedaży. Próbowała odwinąć się, byle umniejszyć pracy wynajętego przez pasierba człowieka. I ostatecznie zmniejszyła jego wynagrodzenie. O piętnaście procent. Za te piętnaście procent to mógł sobie życie poukładać – ale nie ułoży, bo ich nie ma.
Baya powiedziała, że kiedy pył opadnie – po sprzedaży – może wtedy porozmawiają o premii. Ale nie odezwała się do niego ani razu. Wydymała go – mówiąc w skrócie. Nawet jeżeli jej partner biznesowy chciał zapłacić mu pełną kwotę.
A teraz wycierała mokrą szmatą blat toaletki w garderobie tancerek dublińskiego przybytku. Tancerki zaraz zaczną wirować na scenie – gnieżdżąc się obecnie za kulisami, ona zaś mogła powoli myśleć o zatopieniu się w miękkości umieszczonej pod ścianą kanapy, na której poczeka od zakończenia występu, by potem odkleić im rzęsy, zdjąć makijaż przypominający bardziej maskę niż ich własne twarze i odłożyć na miejsce elementy strojów, o które dbała z należytą pieczołowitością.
Ale gdy obraca się w kierunku ustawionej pod ścianą sofy – wzrokiem omiata drzwi. Drzwi otwierają się, a znajoma postać straszy wysokim wzrostem i znajoma twarzą. Myśli, że przyszedł po swoje, ale czemu tutaj? Nie chwaliła się nikomu swoją pracą, pracowała z dala od domu i z dala od Londynu… Nim dotrze do niej możliwość, by pojawił się tu przypadkiem albo by nie pojawiał się tu dla niej – powie już:
– Nie mam twoich pieniędzy, wszystko co było ci należne, dostałeś już wcześniej – oznajmia, bo chociaż ma w sobie dużo odwagi i samozaparcia – jest tu sama i naprawdę nie chciała być zastraszana. Zbliża się do toaletki, na której pozostawiła swoją różdżkę, byle położyć dłoń na niej – kontrolnie i ostrzegawczo, kiedy z twarzy mężczyzny próbowąła odczytać jego intencje.
Uspokajano, że pewnie ten zaginął w transporcie ale znajdzie się jeszcze przed zakończeniem wernisażu. Ktoś szeptał, że to pewnie specjalnie. Że to celowy zabieg, byle wzbudzić emocje, byle wystawić dzieło w odpowiednim momencie, a byle ktoś wspomniał potem, że pomimo ewidentnego zamieszania - wszystko poszło dobrze.
Ale nie poszło, chociaż faktycznie mówiono o tym wiele. Tak wiele, by można było to… By na tym zarobić.
Gdy wynajęty do kradzieży mężczyzna informuje Lucę Wenwortha o powodzeniu, ten jest wręcz zbyt euforyczny. Podsuwa korespondencję po biurku w kierunku Bayi. Kocha tego artystę, chociaż jego artystyczne (i nie tylko) miłostki mijają nieco za szybko i zmieniają się jak w kalejdoskopie. Mówi impulsywnie, by zatrzymali dla siebie to dzieło, ale kobieta każe mu puknąć się w pusty łeb. Doskonale poradzi sobie z przetransportowaniem dzieła za granicę – gdzie jego wartość będzie pęczniała i rosła, opatrzona fałszywymi dokumentami sprzedażowymi. Gdy zaś ktoś trafi na obraz ten w ich rodzinnym domu – nie unikną nieprzyjemności.
Baya wzięła w tamtym czasie odpowiedzialność za rozmowę z Axelem – oboje zaciągali po francusku, może to ułatwi ostateczne negocjacje ceny – nawet jeżeli ta wydawała się obecnie nienegocjowalna, skoro dzieło trafiło do nich i trafiło do nich… W dobrym stanie.
Za głośno – mówiła wtedy Wenworth, wyjaśniając dlaczego nie może zaoferować mu całkowitego wynagrodzenia. Kłamała jak z wypisanych sobie nut – nie sprzedamy tego szybko, zrobiłeś to za głośno, zrobiłeś to zbyt finezyjnie. Yasin zrobił z tego niezłą aferę, nawinął ją na kołowrotek własnej sławy i jeszcze zarobi na tym więcej, niż zarobiłby na sprzedaży. Próbowała odwinąć się, byle umniejszyć pracy wynajętego przez pasierba człowieka. I ostatecznie zmniejszyła jego wynagrodzenie. O piętnaście procent. Za te piętnaście procent to mógł sobie życie poukładać – ale nie ułoży, bo ich nie ma.
Baya powiedziała, że kiedy pył opadnie – po sprzedaży – może wtedy porozmawiają o premii. Ale nie odezwała się do niego ani razu. Wydymała go – mówiąc w skrócie. Nawet jeżeli jej partner biznesowy chciał zapłacić mu pełną kwotę.
A teraz wycierała mokrą szmatą blat toaletki w garderobie tancerek dublińskiego przybytku. Tancerki zaraz zaczną wirować na scenie – gnieżdżąc się obecnie za kulisami, ona zaś mogła powoli myśleć o zatopieniu się w miękkości umieszczonej pod ścianą kanapy, na której poczeka od zakończenia występu, by potem odkleić im rzęsy, zdjąć makijaż przypominający bardziej maskę niż ich własne twarze i odłożyć na miejsce elementy strojów, o które dbała z należytą pieczołowitością.
Ale gdy obraca się w kierunku ustawionej pod ścianą sofy – wzrokiem omiata drzwi. Drzwi otwierają się, a znajoma postać straszy wysokim wzrostem i znajoma twarzą. Myśli, że przyszedł po swoje, ale czemu tutaj? Nie chwaliła się nikomu swoją pracą, pracowała z dala od domu i z dala od Londynu… Nim dotrze do niej możliwość, by pojawił się tu przypadkiem albo by nie pojawiał się tu dla niej – powie już:
– Nie mam twoich pieniędzy, wszystko co było ci należne, dostałeś już wcześniej – oznajmia, bo chociaż ma w sobie dużo odwagi i samozaparcia – jest tu sama i naprawdę nie chciała być zastraszana. Zbliża się do toaletki, na której pozostawiła swoją różdżkę, byle położyć dłoń na niej – kontrolnie i ostrzegawczo, kiedy z twarzy mężczyzny próbowąła odczytać jego intencje.
09-04-2026, 12:29
Złodziejstwo stało się jego fachem już kilka lat temu, jednak teraz nie było to jego jedyne źródło utrzymania i miał ten luksus, że mógł sobie dobierać zlecenia tak, jak mu się podoba. A te dotyczące sztuki, były bardzo atrakcyjne dla Axela. Głównie przez jego osobistą sympatię do sztuki w każdym wydaniu, jak i przez fakt, że za takie zlecenia płacono o wiele lepiej. Nie mial wyrzutów sumienia, ponieważ to często przez takich kolekcjonerów, którzy skupowali lub zlecali kradzież, te dzieła miały szanse przetrwać o wiele więcej niż w warunkach muzealnych. A tajemnica owiewająca konkretne dzieła sprawiała, że stawały się jeszcze więcej warte.
To zlecenie nie było wybitnie trudne, zabezpieczenia zastosowano podstawowe, a dróg ucieczki było zdecydowanie za dużo. Dlatego Axelowi udało się czmychnąć z obrazem niezauważenie, podmieniając płótno na pustą ramę. Co nie wzbudziło niczyich podejrzeń i nikt nie zajrzał pod zasłonę aż do momentu uroczystego odsłonięcia. Obraz w tamtym czasie był już gotowy do przekazania, a sowa frunęła z listem do Wenwortha z dobrymi wiadomościami. Devereaux wypełnił swoja część umowy wręcz wzorowo, nie ściągnął na siebie podejrzeń ani wszczął alarmu.
Lecz zamiast rozmawiać z Lucą, na spotkanie przyszła kobieta o przenikliwym spojrzeniu i zdecydowanym glosie. Nie pozostawiała złudzeń, że nie ma zamiaru płacić pełnej stawki, o co Devereaux obruszył się. Jej argumenty były absurdalne, a obarczanie go o zbyt głośną kradzież było wręcz obraźliwe. Pusta rama stała w galerii prawie dwanaście godzin i nikt, ani jedna osoba, nie zorientowały się, że cos jest nie tak. Wykłócając się podawał w dłoń uszczuplone o te cholerne piętnaście procent wynagrodzenie.
Nie kupił ani jednego słowa Bayi, bo nie musiał się wybitnie wysilać, by wiedzieć, że go zwyczajnie orżnęła. A za takie akcje Axel nie odpuszczał, nawet jeśli nie robił czegoś agresywnego i otwarcie się mścił, to z czasem potrafił się odegrać. Obiecana premia była jedynie proba zamydlenia mu oczu, czego oczywiście nie kupił. W tym biznesie nie było mowy o zaufaniu, a kantowanie było pierwszym krokiem do robienia sobie problemów, o czym uprzedził kobietę nim postanowił odejść.
Może gdyby inaczej podeszła do tematu, Francuz by się ugiął, a tak? Dorobiła się wroga w nim, który prędzej czy później da o sobie znać.
I jakże oboje byli zaskoczeni, kiedy okazja na ponowne spotkanie pojawiła się nieoczekiwanie i dość prędko. Axel zjawił się na tyłach La Perle Noire nie pierwszy raz. Część obsługi wiedziała kim jest i do kogo przychodził. Jedna z tancerek czasem znikała na zapleczu z ciemnowłosym młodzieńcem.
Kiedy wszedł jak do siebie, spojrzał na kobietę stojąca przy toaletce. Jej zszokowane spojrzenie i nerwowy odruch sięgnięcia po różdżkę od razu sprawił, że w dłoni Axela pojawił się owinięty w materiał charakterystyczny kształt różdżki. Swoja nosił na opasce pod rękawem, mieściła się wygodnie na długości jego przedramienia i zawsze mial możliwość, by znalazła się w jego dłoni. Ale nie podniósł reki wyżej, nie groził i nie atakował. A pamięć bardzo szybko przypasowała twarz do okoliczności i wspomnień.
- To ty... - Spiął się prostując i wpatrując w kobietę. - Co ty tutaj robisz? Okradasz tancerki? - Jakby tego było mało, oszustka to i jeszcze złodziejka. Mało tego, przyszła szperać w rzeczach dziewczyn, które ledwo wiązały koniec z końcem.
- Ah, czyli nie mam co liczyć na premię, hm? - Jej słowa szybko ułożyły się w jego umyśle chwytając odpowiednie elementy pamięci. Nie mial nadziei na żadną premię, ale skoro teraz Baya tutaj była, mógł się przypomnieć, albo samemu odebrać swój dług. - Ile to minęło? Pięć miesięcy, to juz całkiem, całkiem pokaźne odsetki się zebrały. - Zamknął drzwi i stanął na drodze do wyjścia, jeśli by chciała umknąć, musiałaby najpierw pokonać przeszkodę w jego postaci.
To zlecenie nie było wybitnie trudne, zabezpieczenia zastosowano podstawowe, a dróg ucieczki było zdecydowanie za dużo. Dlatego Axelowi udało się czmychnąć z obrazem niezauważenie, podmieniając płótno na pustą ramę. Co nie wzbudziło niczyich podejrzeń i nikt nie zajrzał pod zasłonę aż do momentu uroczystego odsłonięcia. Obraz w tamtym czasie był już gotowy do przekazania, a sowa frunęła z listem do Wenwortha z dobrymi wiadomościami. Devereaux wypełnił swoja część umowy wręcz wzorowo, nie ściągnął na siebie podejrzeń ani wszczął alarmu.
Lecz zamiast rozmawiać z Lucą, na spotkanie przyszła kobieta o przenikliwym spojrzeniu i zdecydowanym glosie. Nie pozostawiała złudzeń, że nie ma zamiaru płacić pełnej stawki, o co Devereaux obruszył się. Jej argumenty były absurdalne, a obarczanie go o zbyt głośną kradzież było wręcz obraźliwe. Pusta rama stała w galerii prawie dwanaście godzin i nikt, ani jedna osoba, nie zorientowały się, że cos jest nie tak. Wykłócając się podawał w dłoń uszczuplone o te cholerne piętnaście procent wynagrodzenie.
Nie kupił ani jednego słowa Bayi, bo nie musiał się wybitnie wysilać, by wiedzieć, że go zwyczajnie orżnęła. A za takie akcje Axel nie odpuszczał, nawet jeśli nie robił czegoś agresywnego i otwarcie się mścił, to z czasem potrafił się odegrać. Obiecana premia była jedynie proba zamydlenia mu oczu, czego oczywiście nie kupił. W tym biznesie nie było mowy o zaufaniu, a kantowanie było pierwszym krokiem do robienia sobie problemów, o czym uprzedził kobietę nim postanowił odejść.
Może gdyby inaczej podeszła do tematu, Francuz by się ugiął, a tak? Dorobiła się wroga w nim, który prędzej czy później da o sobie znać.
I jakże oboje byli zaskoczeni, kiedy okazja na ponowne spotkanie pojawiła się nieoczekiwanie i dość prędko. Axel zjawił się na tyłach La Perle Noire nie pierwszy raz. Część obsługi wiedziała kim jest i do kogo przychodził. Jedna z tancerek czasem znikała na zapleczu z ciemnowłosym młodzieńcem.
Kiedy wszedł jak do siebie, spojrzał na kobietę stojąca przy toaletce. Jej zszokowane spojrzenie i nerwowy odruch sięgnięcia po różdżkę od razu sprawił, że w dłoni Axela pojawił się owinięty w materiał charakterystyczny kształt różdżki. Swoja nosił na opasce pod rękawem, mieściła się wygodnie na długości jego przedramienia i zawsze mial możliwość, by znalazła się w jego dłoni. Ale nie podniósł reki wyżej, nie groził i nie atakował. A pamięć bardzo szybko przypasowała twarz do okoliczności i wspomnień.
- To ty... - Spiął się prostując i wpatrując w kobietę. - Co ty tutaj robisz? Okradasz tancerki? - Jakby tego było mało, oszustka to i jeszcze złodziejka. Mało tego, przyszła szperać w rzeczach dziewczyn, które ledwo wiązały koniec z końcem.
- Ah, czyli nie mam co liczyć na premię, hm? - Jej słowa szybko ułożyły się w jego umyśle chwytając odpowiednie elementy pamięci. Nie mial nadziei na żadną premię, ale skoro teraz Baya tutaj była, mógł się przypomnieć, albo samemu odebrać swój dług. - Ile to minęło? Pięć miesięcy, to juz całkiem, całkiem pokaźne odsetki się zebrały. - Zamknął drzwi i stanął na drodze do wyjścia, jeśli by chciała umknąć, musiałaby najpierw pokonać przeszkodę w jego postaci.
