Zagroda Ropuch Trójpaluszych Próchniczych

[Mistrz Gry]

Zagroda Ropuch Trójpaluszych Próchniczych

Zagroda znajduje się w całości na świeżym powietrzu, ponieważ ropuchy te przepadają za leśnym, szkockim klimatem. Jest wydzieloną i magicznie zabezpieczoną częścią ogrodu, znajdującą się najbliżej lasu. Wokół przez cały rok pachnie konwaliami—zapachem wydzielanym przez ropuchy. Często słychać tutaj też ptasie trele, zarówno wyśpiewywane przez ropuchy, jak i dobiegające od okolicznego ptactwa, które czasem wchodzi z ropuchami w dialog. Zagroda ożywa nocą, a za dnia wydaje się raczej pusta, a ropuchy chowają się wtedy w specjalnie rozstawionych wkoło pustych pniach drzew lub w swoich kryjówkach w ziemi. Słońce i bujna roślinność zachęcają jednak czarodziejów do spędzania tutaj czasu, o ile nie przestraszy się przypadkiem prawdziwych lokatorów tego miejsca.

[Darcy Lovegood]

Widziała go na tamtej potańcówce. Jako pierwszy błysnął w tłumie, zauważyła, jak przemykał obrębami parkietu, patrząc na tańczące pary, jakby nie mógł się zdecydować, czy poszukać sobie partnerki i do nich dołączyć. Ich spojrzenia spotkały się na chwilę, ale odniosła wrażenie, że jej nie poznał, choć od czasów Hogwartu nie zmieniła się za bardzo - poza jeszcze mocniejszym zrzuceniem masy ciała. On zaś zmężniał, wydawał się bardziej umięśniony, ogorzały dojrzałością, w którą chcąc czy nie chcąc musieli się zapuścić. Niestety nie trwało to długo: kolega ze studiów znów się do niej odezwał, a uwaga Darcy wróciła do partnera, śmiejąc się z jego komentarza.
Potem Caleb zniknął wśród mrowia ludzi i dostrzegła go jakiś czas później, kątem oka, kiedy tańczyła z jego starszym bratem, człowiekiem o czarującym uśmiechu, przyjemnej tonacji głosu, lekko szorstkich dłoniach i dobrym wyczuciu muzyki. Felix Diggory. Felix Diggory, który zauważył wahanie młodszego brata, kiedy stwierdził, że poprosi Lovegood do tańca; Felix Diggory, który zignorował smętniejącą minę Caleba, jego rumieńce i przygasające spojrzenie, jego zwieszone ramiona, i udawał, że ich nie widzi.
- W tej - potwierdziła krótko. Każda chwila rozmowy z naszpikowanym toksyną szwagrem narażała ją na ryzyko obserwowania głupich min i słuchania nieskładnych historyjek pod wpływem halucynacji, chociaż póki co na szczęście zdawał się całkiem przytomny, kojarzący podstawowe fakty. Parkinson nie ochlapał go zanadto, a to dawało nadzieję na mniej intensywne omamy, które będzie musiał po prostu przeczekać. Nie zazdrościła mu, a z drugiej strony była chyba przyzwyczajona do tego, że non stop coś mu się działo. Wracał pobity, poturbowany, zakrwawiony, częściej, niżby sobie tego życzyła. Niżby jemu tego życzyła, mimo że według wszelkiej logiki zasłużył na wszystko, co najgorsze; na to samo, czego doświadczył Felix na kilka miesięcy przed śmiercią. Na co dzień zdawało się jej, że tak powinno być. Oko za oko, ząb za ząb. Ale kiedy zjawiał się w domu cały pokiereszowany, była zła, że znów coś sobie zrobił. - Wtedy też sam się prosiłeś, Cal. Nie trzeba było pchać łap w jego gniazdo - przewróciła oczami, w których mignęło rozbawienie. Poparzona dłoń szwagra szybko wróciła do poprzedniego stanu dzięki kilku zaklęciom, gorzej było pewnie znieść jej tyradę.
- A wiesz też, że czasem wystarczy wiedza teoretyczna, zamiast praktycznej? - odparowała, ponieważ mimo swojej ropuszej kariery Caleb i tak postanowił sprawdzać, jak toksyna zadziała na niego dzisiaj. Po co? Naprawdę nie mógł ubrać rękawic? Mieli je nie bez powodu, nie do ozdoby. Może miał w sobie jakiś gen, który kazał mu być ryzykantem, a jeśli tak, to Darcy miała ochotę złożyć zażalenie do losu, bo wcale się na to nie pisała. - Nie możesz co chwila czegoś sobie robić - pouczyła, zagryzając zęby, zanim dodała coś więcej. Pewnego dnia konsekwencje mogły być okropne. Nieodwracalne. Poczucie winy, o którym ostatnio wspominał, pchało go do tak głupich decyzji? Chciał w ten sposób odpokutować? Zrobiłby więcej, gdyby przestał wracać do Dziupli cały we krwi i odpowiedzialnie - i zarazem zgodnie z jej wolą - zaczął wypełniać gospodarskie obowiązki. Bez denerwowania wszystkich dookoła. Bez potłuczeń, kontuzji, rozcięć i złamań. Bez niebezpieczeństwa.
Głęboki rumieniec drasnął policzki, wspomnienie brokatu zaczęło krępować. Nie wzięła pod uwagę bycia obiektem halucynogennym, nie szukała jego komplementów, nie chciała ich, nie potrzebowała. Były niestosowne, pamięć Felixa wcale nie okrzepła, a jej wyrzuty wobec niego, choć chwilowo zepchnięte nieco na bok, nie przestały męczyć duszy. Darcy zmarszczyła lekko brwi i rozważyła, czy mógł sobie z niej żartować, ale chyba nie - tak maślany wzrok byłby trudny do podrobienia. Jedynym wytłumaczeniem było to, że faktycznie widział w niej swoją zagraniczną przyjaciółeczkę, bo co innego?
- Nie no, świetnie - huknęła, słysząc przechwałkę związaną z przyjacielem szwagra. Oparła dłonie na biodrach, sztyletując go wzrokiem. - Naprawdę jest się czym chwalić. Dwa kapuściane łby, a co jeden to głupszy. Gratuluję osiągnięć życiowych! I ćpuńskich ambicji. To twój pomysł czy tego bystrzaka Arta? Uprzedzisz mnie chociaż, zanim zaplanujecie sobie super zabawny złoty strzał? Czy też dowiem się dopiero od magipolicji? - piekliła się, już raz identyfikowała nadżarte pośmiertną zgnilizną ciało, pustą skorupę należącą kiedyś do jej męża. Nie chciała tego powtarzać. Nie chciała po raz drugi przechodzić przez coś takiego, nawet jeżeli teoretycznie byłoby to wyrównaniem rachunków między braćmi. - Osły - podsumowała burknięciem, ignorując jego uśmiech, jego łagodność, jego czułość. To, czego nie mogła zignorować, to dłoń sięgająca do jej włosów, która natychmiast przecięła jej ciało impulsem strachu i skrępowania. Nie powinien jej dotykać pod żadnym pozorem. A ona nie powinna zastanawiać się, jak by to było, gdyby dotknął jej policzka. Jak by to było? - Przestań - powtórzyła nieustępliwie i cofnęła się radykalnej, o kilka większych kroków. - Sio do domu, sama dokończę. A jak nie pójdziesz, teraz, to zrobię na obiad samą zieleninę - zagroziła, wiedząc, jak lubił swoje mięsne przysmaki.