10-03-2026, 10:41
Pod Sklepieniem Hammamu
10-03-2026, 10:45
Syryjskie słońce w środku lutego potrafiło być zdradliwe. Wyjątkowo czyste niebo odsłaniało ciepłe promienie, mydląc oczy niedoświadczonemu turyście. Wprawny podróżnik nie mógł dać się zwieść. Bulstrode kroczył wąską uliczką, odziany w tweedowy, trzyczęściowy garnitur. Brązowe spodnie i marynarka oraz miodowa kamizelka kryły się pod oliwkowym płaszczem. Tweedowy kapelusz w stylu flat cap dość wymownie podkreślał jego brytyjskie pochodzenie. Bradford był przekonany, że znajdzie kuzyna gdzieś w terenie, gdzie prowadził wielce fascynujące wykopaliska; zakopanego w ziemi, skupionego na starożytnych manuskryptach, a jednak nie zdziwił się wielce, kiedy Lorcan zaprosił go do pałacu, w jakim obecnie mieszkał. Piękny, zabytkowy budynek był czymś, czym z pewnością chciał się pochwalić, częstując Bulstrode’a historycznymi ciekawostkami. Cenił je sobie, zawsze chętnie chłonąc nową wiedzę, nawet jeśli nie do końca pokrywała się z jego zainteresowaniami.
Przybył o ustalonej porze, rezygnując tego dnia ze spotkań służbowych. Świstoklik powrotny miał dopiero za kilka dni, więc rozmowy z kontrahentami nie uciekną. Początkowo niechętnie podchodził do wyjazdu. W Anglii działo się zbyt wiele, by ot tak odejść od tego myślami. Minęło zaledwie kilka dni, od kiedy panna Burke przyjęła jego zaręczyny. Bulstrode uznawał się za człowieka roztropnego, stroniącego od pośpiechu, acz zdecydowanego i konkretnego, kiedy czuł się z czymś pewien. Ostatnie lata spędził na żałobie po Dorothy z domu Ollivander, swej pierwszej wielkiej miłości, która w wyniku nieszczęśliwego wypadku zostawiła go na świecie z dwiema córkami i potężną wyrwą w sercu. Ojciec domagał się wyjścia na prostą, potomków płci męskiej, a także nowego kobiecego pierwiastka w domowym zaciszu. Bradford wzbraniał się przed tym jeszcze na długo po odbyciu pełnej żałoby, aby wreszcie zaskoczyć wszystkich nagłą zmianą. Czy to wpływ natury Primrose, będącej ciekawą mieszanką buty i roztropności? Decyzję o wyjeździe na Bliski Wschód ułatwił mu list od kuzyna, bo spotkanie z nim po dość długiej rozłące jawiło się znacznie sympatyczniejszą wizją, niż zwykły samotny pobyt na obczyźnie.
Z zewnątrz miał dość surowy, forteczny styl, jednak z każdym kolejnym krokiem zanurzał się piękno typowo damasceńskiego pałacu. Z łatwością odnalazł się na wewnętrznym dziedzińcu, poświęcając chwilę na podziwianie zdobień budynku. Kaszkiet chronił oczy przed słońcem, kiedy obejmował spojrzeniem misterne ozdoby. Marmurowa mozaika na posadzce, bogato zdobione okna z kolorowego szła, kamienna fontanna ze spokojnie spływającą wodą, ale to drzewa cytrusów przykuły jego uwagę najbardziej. O tej porze roku zapach pomarańczy nie był intensywny, liście dawały delikatny, lekko cytrusowy aromat — może to i lepiej, bo inaczej nie ruszyłby się ani krok dalej. To tam odnalazł go mężczyzna w miękkich, zwiewnych szatach i gestem zaprosił do środka, oznajmiając, że Lestrange na niego czeka. Łamana angielszczyzna przeplatana z arabskimi frazami nie pozwalała na pełne zrozumienie jego słów, lecz niczym niezrażony magizoolog ruszył za nim w głąb posiadłości.
Prowadzony przestronnym holem, a następnie długim korytarzem nie nabierał podejrzeń. Zdziwienie i zaintrygowanie pojawiło się, kiedy zeszli kamiennymi schodkami do podziemi.
— Skąd pomysł na spędzanie czasu w piwnicy, kiedy świeci piękne słońce? — odezwał się, uśmiechając kącikiem ust, lecz jego przewodnik wyłącznie obrócił się przez ramię i przepraszająco pokiwał głową na znak, że nie rozumie ani słowa. Ciemne brwi ściągnęły się w zastanowieniu, kiedy niosący się korytarzem szum wody i stopniowo wzrastająca temperatura nabierały sensu.
Zawieszone na łańcuchach lampy oliwne rozświetlały przestrzeń ciepłym blaskiem i Bradford od razu zauważył przygotowany na niskiej, pokrytej bawełnianą płachtą ławie ręcznik. Służący uniósł otwartą dłoń, by zatrzymać go w tym miejscu. ”A więc tu dziś rozmawiamy”, przemknęło mu przez myśl i w jednej chwili plan ze spacerem po piaskowych ruinach odszedł w zapomnienie. Bradford rozebrał się i przewiązał biodra miękkim ręcznikiem, obmywając się czarnym mydłem z Aleppo. Jego charakterystyczny zapach oliwy z oliwek i liści laurowych idealnie komponował się z nagrzanym marmurem i delikatnie mineralną wodą, momentalnie kojąc zmysły i zachęcając do pozostania na dłużej. Słodki aromat wody różanek i jaśminu dopełniał ziemisty ciężar. Dopiero wtedy został poproszony dalej, gdzie uśmiechnął się na widok Lorcana.
— Widzę już, dlaczego twoje wyprawy trwają tak długo. Sam nie chciałbym wracać — zaśmiał się w ramach powitania.
