Kiosk z gazetami

[Mistrz Gry]

Kiosk z gazetami

Mały, prostokątny kiosk z zielonymi, odpadającymi drzwiami stoi tuż przy krawężniku Castle Street, naprzeciw miejskiego parku. Drewniana konstrukcja pomalowana farbą olejną, z przykręconym daszkiem z blachy falistej, mieści się między przystankiem autobusowym a kamienicą z zakładem fryzjerskim. W okienku z grubą szybą widać starannie ułożone stosy gazet: South Wales Echo, Western Mail, Daily Mirror. Półki wewnątrz uginają się od tabliczek czekolady Fry’s, paczek Tytoń Ogden’s i kolorowych broszur o nowinkach radiowych. Nad wejściem wisi małe, ręcznie wypisane ogłoszenie: „Otwarte od 6:00 do zmroku”. Właściciel, pan Evans, zna wszystkich z okolicy — wita uczniów kupujących gumy, urzędników łapiących Timesa i kierowców autobusów z papierosami w zębach. Ruch największy bywa tu rano i w porze obiadowej, gdy całe centrum Cardiff budzi się do życia.

[Keith Croft]

Byli do siebie bardziej podobni niż sami mogli przypuszczać. Oboje nie znali jednego ze swoich rodziców, oboje chcieli czegoś dla siebie, czegoś swojego. Różnica polegała na tym jedynie, że Kenny nie chciał poznawać ojca, a Keith bardzo chciałby poznać matkę. Co prawda gdzieś podświadomie domyślał się, że nie będzie to nigdy możliwe, że ona najprawdopodobniej nie żyje, ale nawet najgorsza i najbardziej bolesna prawda będzie dla niego lepsza niż takie życie w zawieszeniu. Nawet jeśli po drodze do dnia dzisiejszego zdarzyło się kilka złych dla niego rzeczy, to finalnie ubił swoje życie. Lubił pracę w restauracji, spędzać czas ze znajomymi, a nawet siedzenie nad tomiskami od eliksirów i zielarstwa, co w czasach szkolnych było nie do pomyślenia. Jednak ta jedna niewiadoma nie pozwalała mu się w tak w pełni z tego wszystkiego cieszyć.
Był wdzięczny Kenneth’owi, że ten zaoferował się mu pomóc. Z całą pewnościa na jutrzejsze spotkanie będzie miał dla niego wszystkie zebrane informacje, które będzie mu mógł przekazać. Wiedział, że nie powinien robić sobie bez sensu nadziei, ale jakoś mimo wszystko poczuł dziwny zastrzyk ekscytacji na samą myśl, że ktoś go w ogóle potraktował poważnie i naprawdę chce mu pomóc.
Spojrzał na kumpla rozbawiony kiedy ten się zaśmiał. Jego też już to śmieszyło, chociaż początkowo nagabywanie siostry trochę go męczyło. Teraz uważał to za integralną część jej jestejstwa i ich wspólnie spędzanych chwil. Cieszył się każdą możliwością spotkania się z nią, była mu jedną z najbliższych osób na świecie w tym momencie i nigdy nie zamieniłby jej na nikogo innego. Poznali się w szkole i w normalnych warunkach pewnie nie zwróciłaby na niego uwagi, ale miała dobre serce i postanowiła go sobie przygarnąć. Kiedy był młodszy trochę przeszkadzało mu to, że broni go dziewczyna, okey, strasza, ale jednak dziewczyna. Z czasem zrozumiał, że po prostu zależało jej na jego dobru. Teraz to on miał zamiar się nią opiekować na tyle na ile umiał. Zniknęła na pół roku i nie mógł jej znaleźć, nadal sobie wyrzucał, że nie próbował bardziej. Wróciła, odmieniona, ale on nadal widział w niej siostre, tą dobra duszę, która zajęła się nim kiedy tego potrzebował. Teraz była jego kolej.
Po chwili wlepił w Kennetha wzrok i zamienił się w słuch. Jego opowieść tajemniczym krysztale uruchomiła jego wyobraźnie. Kiedy ten mówił, Keith widział jak statkiem rzucają fale na lewo i prawo, jak załoga walczy o życie, o każdą linę, o każdy fragment statku aby wrócić na ląd w całości. Nie miał pojęcia jak on by sobie poradził w takiej sytuacji, oprócz tego, że rzygałby jak kot oczywiście. Czy byłby w stanie oprzeć się chęci otworzenia szkatuły? Nie był tego taki pewny.
- Jesteś szalony, tyle ci powiem. – pokręcił głową z rozbawieniem – Jednego, dwa albo siedem, zależy jak nas poniesie dzisiaj. No i musisz mi zdecydowanie więcej poopowiadać. – powiedział z uśmiechem odpychając się za jego przykładem od kiosku i ruszając w ciemność ulic.

zt Keith

[Keith Croft]

6 maja

Musiał to wszystko jakoś odreagować. Musiał oderwać się od tych wszystkich myśli, które kotłowały się w jego myślach od poprzedniego wieczora. Zrobił ją inwentaryzację, ale zajęła mu dużo więcej czasu niż normalnie, bo mylił się co jakiś czas, non stop kolor rozpamiętując słowa, które padły podczas tej niespodziewanej rozmowy. Kiedy skończył było grubo po północy, a następnego dnia miał poranną zmianę. Był niewyspany, zmęczony i poirytowany, nawet jeśli starał się to wszystko ukrywać, to kilka razy szklanka wypadła mu z rąk i pomylił dwa razy zamówienia. Wszyscy wiedzieli, że coś jest nie tak, ale nikt go o nic nie pytał. Miał wrażenie, że Qiang doskonale wiedział o co chodzi, wydawało mu się że kiedy rozmowa z Kennethem dobiegła końca, usłyszał dźwięk zamykanych drzwi w kuchni, co by świadczyło o tym, że kucharz wszystko słyszał, ale nie miał zamiaru interweniować. Czuł na sobie jednak jego spojrzenie przez cały dzień, a najbardziej wymowne było to kiedy bez słowa podsunął mu obiad i poklepał po prostu po ramieniu. Keith jedynie uśmiechnął się do niego łagodnie w podziękowaniu.
Kiedy jednak skończył pracę po południu, nie miał pojęcia co ze sobą zrobić. Rana na policzku, którą nieuważnie sam sobie zrobił, roztrzaskując miskę o ścianę poprzedniego wieczoru. Mógłby ją sobie bez problemu sam sobie zaleczyć, wystarczyło proste zaklęcie, którego używał już wielokrotnie, ale nie zrobił tego. Zostawił ja tak jak jest, jedynie oczyścił ją wacikiem i zakleił plastrem. Kiedy zaczęło się ściemniać, wyszedł z domu. Nie wiedział za bardzo gdzie idzie, ale finalnie nogi poniosły go do jednego z barów. Gdy wszedł do środka, doszedł do wniosku, że to dobry pomysł. Zamówił piwo i już po chwili wdał się w rozmowę, najpierw z barmanem, a potem, wraz z kolejnymi piwami i drinkami, nawiązywał kolejne znajomości. Skończył przy stoliku z jakąś grupką mężczyzn, mniej więcej w jego wieku i rozmawiali, żartowali się i śmiali. Opowiadali sobie różne historie, jedne bardziej, drugie mniej prawdziwe, ale pomogło mu to zdecydowanie zapomnieć o tym wszystkim co się wydarzyło poprzedniego wieczoru. Na całe szczęście miał mocną głową, więc nawet jeśli wypił kilka piw i dwa czy trzy mocniejsze drinki, to nie stracił kontaktu z rzeczywistością, był jednak pijany. Wychodząc z baru, po tym jak pożegnał się ze swoimi nowymi znajomymi, lekko się zataczał idąc przed siebie. By w dobrym humorze, to wyjście dobrze jej zrobiło. Nie miał za bardzo ochoty, żeby wracać do domu, miał ochotę pójść gdzieś dalej.
Idąc przed siebie zaczął grzebać w kieszeniach w poszukiwaniu papierosów, a fakt, że lekko się słaniał na nogach wcale nie pomagało. W pewnym momencie oderwał wzrok od drogi i skupił się na szarpaniu się z kieszenią, w której zaklinowała mu się paczka z papierosami, przez co nie zauważył znaku, do którego się zbliżał. W pewnym momencie było już za późno i trzasnął z hukiem czołem prosto w metalowy znak, a po chwili zatoczył się do tyłu i runął na ziemie lądując na tyłku.
- Aaaaał… - jęknął przykładając palce do czoła i skrzywił się czując przeszywający ból - A żeby cię pies jebał… - mruczał pod nosem krzywiąc się.
Zakręciło mu się w głowie kiedy chciał się podnieść, więc został na ziemi. Westchnął ciężko przecierając twarz dłonią, jednocześnie czując jak plaster na policzku się odrywa. Zaklął pod nosem i oderwał go całkowicie, odrzucając na bok. I w tym momencie usłyszał kroki, nie miał jednak siły podnieść się z ziemi, więc jedynie uniósł głowę i w tym momencie zrobiło mu się strasznie głupio.
- Lillie… - mruknął widząc znajomą twarz, nie chciał aby widziała go w takim stanie, ale w tym momencie było już za późno.

[Lillie Wellers]

Dzisiejszy trening wcale nie był taki... fajny. A przynajmniej Lillie nie wyszła z niego całkowicie uszczęśliwiona i nie do końca wiedziała, dlaczego. Nie potrafiła sobie tego do końca wyjaśnić. Oczywiście, że cieszyła się z tego, że miała kolejny owocny trening za sobą. Nie popełniła większych błędów, wszystko było dobrze przez nią rozegrane, ba, nawet uratowała jedną akcję, kiedy koleżanka się zagapiła i wleciała prawie w trybuny... Ale coś jednak było nie w porządku, nie tak, jak być powinno.
Może była po prostu zdenerwowana przed zbliżającym się meczem? Może nie mogła sobie poukładać w głowie, dlaczego i po co się tak stresuje? Czy cokolwiek się różniło w tym, żeby teraz nagle odczuwać jakoś bardziej stres? Przecież to nie był niewiadomo jak inny mecz. Nie zmieniła nagle drużyny, pierwszy skład również się nie zmienił. Były dobrze przygotowane i to było najważniejsze. Ktoś inny na widowni? No, może...? Ale też nie przesadzajmy, przecież nie jednokrotnie ktoś ze znajomych jej twarzy był, oglądał jej zmagania i zawsze kibicował. Wiadomo, że nie będzie zawsze tak samo, raz nikogo nie będzie, raz się pojawi nawet i dziesięć osób. Czy to na pewno było spowodowane tym, że tym razem to jej przyjaciel ze szkoły będzie na trybunach?
Lillie nie mogła usiedzieć w domu. Była zmęczona po treningu, ale nie chciała siedzieć w czterech ścianach, nie potrafiła w tym momencie. Narzuciła na siebie kurtkę i opuściła mieszkanie. I wędrowała uliczkami, bez celu dzisiejszego wieczora. Chłodny wiatr muskał jej twarz i od razu lepiej jej się zrobiło. A gdy tak szła, sama, unikając większych grup ludzi, powoli analizowała w głowie trening - co tak dokładnie mogło wywołać to dziwne uczucie. I chyba w końcu doszła do tego, o co mogło chodzić. Koleżanki - w większości, bo nie wszystkie - zaaferowane były wcześniejszym zlotem absolwentów! Cóż, Wellers nie dała rady pojawić się trzydziestego kwietnia i nawet początkowo z uśmiechem na ustach słuchała, czy coś się zmieniło w szkole, czy nie, kto się pojawił, a kto nie... Część drużyny kojarzyła ze starszych roczników, w większości wszyscy byli dla siebie w Quidditchu jak jedna wielka rodzina (zwłaszcza dla Lillie), ale jak zaczęło się gadania kto z kim, dlaczego, a wcześniej był z tym, a potem to się z tym... Już poczuła się trochę nieswojo. Niektóre imiona kojarzyła - choć mógł to być też czysty zbieg okoliczności.
W pewnym momencie przystanęła i pokręciła głową. Musiała się wyswobodzić z tych myśli, bo powoli dochodziło do braku możliwości skupienia się, a to było złe. Bardzo, złe. Dlatego skręciła parę razy szybko, próbując najwidoczniej pokręcić się dookoła, gubiąc po drodze co bardziej denerwujące słowa koleżanek. Nie spodziewała się jednak spotkania kogokolwiek znajomego i to jeszcze... siedzącego na ziemi?
- Keith? - wyjęła dłonie z kieszeni, momentalnie podbiegając do Crofta. Szybko go rozpoznała. Kucnęła przed nim, przyglądając mu się - zwracając uwagę na ranę na policzku i nie do końca wiedziała, o co chodzi i co się dzieje. - Co się stało? Coś Cię boli? Powinnam wezwać uzdrowiciela? - wyrzucała z siebie słowa, naprawdę nie będąc pewną, co powinna zrobić. Przyłożyła chłodną dłoń do jego czoła, delikatnie, jakby był z porcelany czy ze szkła, nie chcąc go uszkodzić. Miał gorączkę? Był chory? Źle się czuł?

[Keith Croft]

Nigdy nie ukrywał, że lubił się zabawić. Wizyty w barach i tawernach były tak częste, że znał praktycznie wszystkich barmanów i stałych klientów. Niektórzy dziwili się, że jeszcze nie wpadł w alkoholizm. Na całe szczęście wiedział też kiedy powiedzieć stop, przeważnie. Zdarzały się wieczory kiedy ponosiła go impreza, nie raz kończyło się to tym, że nabił sobie guza czy nawet wdał się w jakąś bójkę. Ostatnio na przykład zwalił się ze schodów wchodząc do siebie na poddasze. Nigdy jednak nie urwał mu się film, nigdy nie schlał się do nieprzytomności…no może nie licząc ostatniej wizyty u Oriany, ale to nie miało akurat nic wspólnego z imprezowaniem. Zawsze wychodził jednak z założenia, że pije odpowiedzialnie, nawet jeśli czasami zdarzyło mu się obudzić w nie swoim łóżku. Port rządził się swoimi prawami, a on uważał siebie za jego część. Mieszkał tu już pięć lat, znał jego każdy zakamarek, nawet jeśli niektóre jego części omijał szerokim łukiem, uciekając od bolesnych wspomnień. Ostatnio do grona takich miejsc dołączyła tawerna Pod Mewą i Księżycem. Kiedyś był tam gościem średnio trzy razy w tygodniu, nawet jeśli nie po to by się napić, to po to by wpaść do Riven i sobie z nią pogawędzić. W tym momencie się tam nie zbliżał. Potrzebował czasu aby z tym wszystkim się uporać. I chociaż minęło raptem sześć dni, to miał wrażenie, że idzie mu już całkiem nieźle. Do czasu wizyty Kennetha poprzedniego wieczoru.
Zepsuł wszystko, znów sprawił, że ogarnęła go złość i irytacja, a było już tak dobrze. Po kiego grzyba on przyszedł? Keith był tak zaślepiony złością, że w zasadzie nie docierały do niego, niby to, racjonalne wyjaśnienia kapitana. Miał ochotę dać mu w gębę, chociaż wiedział, że nic by to nie dało, a jedynie jeszcze bardziej skomplikowało i tak już popieprzona sytuację.
A teraz siedział na ziemi jak ten ostatni złamas. Był pijany, ale nie jakoś okrutnie. Jednak wystarczająco aby lekko słaniać się na nogach, bo chcąc nie chcąc wypił dość sporo i to w naprawdę sympatycznym towarzystwie. Od zderzenia ze znakiem kręciło mu się w głowie, zerwanie plastra z rany sprawiło, że ta się otworzyła i teraz kilka strużek krwi pociekło po jego policzku. Nie zmieniało to jednak faktu, że gdy tylko zobaczył znajomą twarz zbliżająca się do niego, miał ochotę zapaść się pod ziemię. Lillie nigdy nie wiedziała go w takim stanie, nawet jeśli bywał w nim dość często. Zdecydowanie wolałby aby nie była świadkiem jego upadku, dosłownego i moralnego.
Kiedy znalazła się przy nim, potrzebował chwili aby wyostrzyć swoje pole widzenia, bo przez moment jej twarz była zamazana. Zamrugał kilka razy i w końcu oko mu się odpowiednio zakomodowało.
- Eee…ten znak…pojawił się znikąd. - wskazał ręką w kierunku znaku drogowego, z którym przed chwilą miał spotkanie pierwszego stopnia - Nic mi nie jest…znaczy… - wziął głęboki wdech na chwilę przymykając oczy.
Znowu zakręciło mu się w głowie. Musiał naprawdę potężnie trzasnąć. Na Merlina jaki z niego hipokryta. Jeszcze kilka dni temu sam jej mówił, że ma się nie ruszać, po tym jak uderzyła się w głowę podczas upadku na placu zabaw, a teraz sam bagatelizował swoje objawy. Mimowolnie uśmiechnął się lekko czując jej dłoń na swoim czole. Była taka delikatna i chłodna, idealna na jego obolałe czoło w tym momencie.
- O jak przyjemnie… - mruknął cicho oddając się tej chwili przez moment, po czym powoli otworzył oczy i spojrzał na nią, lekki, trochę rozmarzony uśmiech nadal widniał na jego ustach - Posiedzę chwilę tak, dobrze? Zderzyłem się ze znakiem…znaczy znak mnie zaatakował niespodziewanie. - zaśmiał się cicho, ale po chwili tego pożałował kiedy znów zakręciło mu sie w głowie - Możesz tak potrzymać swoją dłoń, jest taka chłodna… - poprosił cicho znów przymykając oczy.

[Lillie Wellers]

Trzeba było przyznać, że Lillie nie często miała styczność z alkoholem. Może po skończeniu szkoły trochę częściej zdarzało jej się spotkać ze znajomymi i może odrobinę więcej wypić, ale chyba nigdy nie doprowadziła się co cięższego stanu. Film nigdy jej się nie urwał i na to by chyba sobie nawet nie pozwoliła. Nie przepadała za alkoholem, mówiąc szczerze, no i, to co było najważniejsze - nie widziała sensu w zakrapianych imprezach. Była sportowcem - sportowiec nie powinien sobie pozwolić na jakieś większe używki. Miała konkretny cel, konkretne marzenie i po prostu nie chciała go zniweczyć w żaden sposób. Chyba by sobie tego nigdy nie wybaczyła.
Wiedziała jednak, że ludzie potrafili szaleć. Tak naprawdę i konkretnie. Mówiąc całkowicie szczerze - nie potępiała tego. Przynajmniej dopóki nikt nie sprawiał jej w żaden sposób nieprzyjemności, nie narzucał się. Parę razy się zdarzyło, że na imprezie, dość mocno zakrapianej, ktoś postanowił do niej podbić - ale Lillie zawsze grzecznie odmawiała, nie angażując się w żadną większą rozmowę. Zresztą, sama też nie chodziła na imprezy, zawsze więc podejrzewała, że jest bezpieczna. Słyszała czasami różne rzeczy, ale zawsze sądziła, że jej nic nie dorwie. Ot tak, tak po prostu. Widok jednak Keitha w takim stanie wprowadził ją w zaskoczenie. W sumie, jakby się nad tym głębiej zastanowić - nie znała aż tak dobrze Crofta. Nie wiedziała, czy był rozrywkową osobą, czy nie - zwłaszcza, że jakby nie patrzeć, był od niej starszy i szybciej skończył Hogwart. Kontakt osłabł, a ona potem jakoś szczególnie nie naciskała też na niego. W końcu, mówiąc całkowicie szczerze - chociaż nie zamierzała się do tego przyznawać głośno - uważała się za małolatę. I, ostatnia ważne rzecz - nigdy nie narzucała się ze swoim hobby innym ludziom. Wiedziała, że niektórzy nie chcą rozmawiać o Quidditchu czy nie chcą mieć z nim za dużo wspólnego, dlatego, dopóki ktoś nie pytał...
Gdy chłopak wskazał jej znak drogowy, spojrzała w jego kierunku i uśmiechnęła się. Prawie parsknęła śmiechem, ale nie chciała by Keith zwrócił na to uwagi. Wróciła do niego spojrzeniem, gdy przerwał wypowiedź i przewróciła oczami. Od razu w głowie pojawił jej się obraz, jak nachylał się nad nią na placu zabaw.
- Może lepiej się nie ruszaj... - mruknęła cicho, kręcąc z niedowierzaniem głową. Ale nie dane jej było zbyt mocno na niego naciskać, by się nie ruszał, bo pod wpływem chłodu jej dłoni uśmiechnął się.
Wysłuchała go spokojnie. Nie naciskała, by dużo mówił, ale słuchała każdego jego słowa. Gdy przymknął oczy, zamrugała zaskoczona oczami. Miała dziwne wrażenie, że jej policzki ją zapiekły, ale zrzuciła to na nerwy spowodowane stanem Keitha. Nadal nie wiedziała, co się stało. Przysunęła się jednak i wyciągnęła w jego stronę drugą dłoń, przykładając do jego policzka chłodną rękę.
- Druga... druga też jest taka chłodna? - mruknęła cicho, nie do końca wiedząc, co się tak właściwie dzieje w tym momencie. Odchrząknęła, przechylając głowę w bok i wpatrując się w chłopaka. Po paru dłuższych chwilach, odchrząknęła i przesunęła jedną dłoń na jego kark. - W porządku? Może jednak będzie potrzebny uzdrowiciel, co?

[Keith Croft]

Miał w swoim życiu ludzi, którzy widzieli go w różnym stanie upojenia alkoholowego. Ale tym ludziom ufał, wiedział, że nie wykorzystają tego przeciwko niemu. Kiedy jednak znajdował się w obcym środowisku, w otoczeniu ludzi, których nie znał, zawsze się pilnował. Lubił wychodzić z założenia, że miał taką lampkę, pewnego rodzaju hamulce, które mówiły mu kiedy ma dość. Nie raz nie dwa ta dziwna umiejętność przestania w odpowiednim momencie sprawiła, że nie zapomniał się i wrócił do domu w odpowiednim momencie. Chciał wierzyć, że i dzisiaj tak się stało, że wiedział kiedy skończyć i wyjść. Nie mógł jednak zaprzeczyć, że nadal jednak dał nieźle w palnik. I chociaż nie miał zamiaru upijać się do nieprzytomności, bo nie było to w jego stylu, a po za tym jaka w tym zabawa, to chciał jakoś odreagować to wszystko co się działo w ciągu ostatnich kilku dni. A działo się zdecydowanie za dużo. Decyzje, które podjął, słowa, które wypowiedział z całą pewnością zraniły nie tylko jego, ale przynajmniej dwie osoby, które do tej pory były bardzo ważne w jego życiu. Nie miał już rodziny, nie takiej, którą łączą więzy krwi, miał jednak jej namiastkę w ludziach, którymi się otaczał. Ostatnim co by chciał to ich ranić, a jednak do tego doprowadził.
Więc może to, że zderzył się ze znakiem, to, że rozciął sobie przez własną głupotę policzek, to wszystko było jego karą za jego postępowanie. Chyba chciał to sobie tłumaczyć, jakoś zrzucić z siebie część winy. W tym momencie jednak, siedząc na tej brudnej, portowej drodze czuł się jeszcze gorzej. I to nie dlatego, że się napił, nie dlatego, że miał zderzenie pierwszego stopnia ze znakiem, ale właśnie dlatego, że Lillie była tego świadkiem. Nie miał pojęcia skąd to się wzięło, nie wiedział czemu w ogóle się tak czuje, ale nie chciał aby właśnie ta niewinna istota musiała mieć do czynienia z takimi rzeczami. Chociaż była od niego tylko trzy lata młodsza, to odnosił wrażenie, że przez swoje nastawienie do życia, przez swój uśmiech i przez wszystko co w życiu już przeszła, nie zasługuje na więcej zła, że zasługuje na wszystko co w życiu najlepsze. On wcale w tym momencie nic takiego sobą nie reprezentował. Lillie była dla niego taka czysta, nie skażona złem tego świata, patrząca na świat przez przysłowiowe różowe okulary i naprawdę bardzo by chciał by nigdy się nie zmieniała. Może i po tym jak opuścił mury szkoły ich kontakt osłabł, ale teraz, kiedy znów go odnowili, łapał się na tym, że była jedną z niewielu osób, przy których w tym momencie naprawdę szczerze się uśmiechał.
Czując jednak jej chłodną dłoń na czole, a po chwili i na policzku, czuł wdzięczność. Wdzięczność wywodzącą się z tego, że jednak pojawiła się obok, że nie odeszła biorąc go za kolejnego pijaka, że chciała mu udzielić pomocy. Jej dotyk jakby łagodził jego ból, zarówno ten fizyczny jak i psychiczny, a to był to czego w tym momencie najbardziej potrzebował.
- Nie ruszam się. - powiedział cicho nadal z zamkniętymi oczyma, rozkoszując się chłodem jej rąk i zanim w ogóle pomyślał, bardziej wtulił policzek w jej dłoń, a uśmiech znów pojawił się na jego ustach - Yhym… przyjemnie chłodna. - dodał, ale jakimś cudem powstrzymał się przed pokiwaniem głową.
Podświadomość sama mówiła mu, że to nie byłby najlepszy pomysł. W tym momencie musiał pozostać bez ruchu, chociaż na chwilę, dać organizmowi dość do siebie po nagłym wstrząsie. Mimo upojenia alkoholowego, wiedza,którą nabywał od jakiegoś czasu dawała rezultaty, miał też wrażenie, że przez ten cały wypadek zaczął automatycznie trzeźwieć. Jakby ciało chciało spalić cały alkohol aby móc uporać się z nowym urazem.
Otworzył oczy kiedy przesunął dłoń na jego kark i spojrzał na nią. Zamrugał kilka razy na nowo wyostrzając wzrok.
- Nie, nie potrzebuje uzdrowiciela. - powiedział spokojnie - Już mi lepiej, naprawdę. - uśmiechnął się do niej łagodnie - Przepraszam, że musiałaś być tego świadkiem. - dodał po chwili przepraszająco - Nie zdarza mi się to często, mogę cię zapewnić. Miałem…miałem kilka naprawdę słabych dni i po prostu wyszedłem na drinka… - westchnął cicho - A potem ten znak pojawił się na mojej drodze. - mimowolnie zaśmiał się cicho patrząc na nią.

[Lillie Wellers]

W towarzystwie zaufanych osób można było sobie czasami pofolgować. Niejednokrotnie się zdarzyło, że na jakimś spotkaniu ze znajomymi - kiedy się zdarzało co jakiś czas - ktoś z jej kolegów czy koleżanek odpłynął. Nie była w stanie powiedzieć, czy sama by sobie pozwoliła na coś takiego, na jakikolwiek odchył od normy. Zdawała sobie sprawę, że mogło zadziać się wszystko - równie dobrze ten jeden raz, kiedy pozwoliłaby sobie na pójście na więcej niż normalnie, mógł zmienić wszystko. Ale to nic - na szczęście nie ciągnęło dziewczyny do tego typu zdarzeń. Nawet po przegranym meczu czy naprawdę złym treningu, zamykała się w domu i topiła smutki... w ustalaniu, co tak właściwie źle zrobiła i co mogła zrobić inaczej. Czy było to najzdrowsze? Nie, na pewno nie. Ale Lillie nie chciała pozwolić sobie na potknięcia. Zawsze dawała z siebie wszystko, nie pozwalając by cokolwiek ściągnęło jej wzrok z celu. Przynajmniej, do tego momentu.
Dodatkowo Wellers zdawała sobie sprawę, że jeśli po pijaku powiedziałaby coś... niemiłego, raniąc kogokolwiek - nawet kogoś, kogo praktycznie znała - raczej by sobie tego nie wybaczyła. Gryzły by ją tak wielkie wyrzuty sumienia, że przez jakiś czas nie mogłaby sobie z tym poradzić. Mimo tego, co ją spotkało do tej pory w życiu, miała w sobie ogromne pokłady radości i uśmiechu dla innych ludzi. Czasem, w chwilach słabości, pozwalała sobie na pojawienie się melancholii - jednak tylko, gdy siedziała sama. Nikt nie powinien tego oglądać. Tak samo, jak chowała wszystkie blizny. Najczęściej ich widok u innych wywoływał jakąś dziwną nostalgię, smutek - nie mogła i na to pozwolić.
Zwłaszcza ktoś taki, jak Keith. Ich spotkania - zarówno te w szkole jak i teraz, gdy już opuścili mury szkolne - zawsze kojarzyły jej się ze śmiechem, z zabawnymi zdarzeniami i ogólnną, luźną rozmową. Mogła być sobą, tą wesołą dziewczyną, którą chłopak również znał ze szkoły. I miało tak zostać. Uśmiech i radość innych ludzi napędzały ją do działania i normalnego funkcjonowania.
Sama nie do końca wiedziała, czemu tak właściwie czuje przyjemne ciepło w tej sytuacji. Pierwszy raz widziała Keitha w takim stanie i z jednej strony się martwiła, a z drugiej... Działo się coś niewyjaśnionego, coś, czego nie do końca była w stanie wytłumaczyć. Policzki zaczęły ją piec, nieco mocniej, ale starała się o tym nie myśleć. Przymknęła powieki i westchnęła cicho. Czemu czuła coś... dziwnego? Nie, to nie było dla niej naturalne, ale w tym momencie nie zamierzała (a przynajmniej próbowała tego nie robić) zastanawiać się, o co chodzi. Miała coś ważniejszego do zrobienia.
- Jeśli moje dłonie są przyjemne, to wyobraź sobie, ile przyjemności byś czerpał z przebywania na lodowisku w tym momencie. - zaśmiała się pod nosem, przysuwając się nieco bliżej do chłopaka. Nie chciała odsuwać od niego chłodnych dłoni, jeśli jemu to pasowało - ale nie chciała też, by zemdlały jej ręce. Zamrugała zaskoczona oczami. - Za co przepraszasz? Daj spokój, przecież nie musisz. Posiedzisz trochę, złapiesz świeżego powietrza i chłodu i poczujesz się lepiej. - przechyliła głowę w bok, po chwili mrugając parę razy powiekami. Miał słabe dnie? To nie dobrze. Jednocześnie, chociaż nie wiedziała dokładnie o co chodzi, nie zamierzała się dopytywać. Jeśli Keith będzie chciał, kiedyś jej o tym powie. - Dobrze, że ten znak się bardziej na Ciebie nie rzucił. Wystarczy nawet takie spotkanie z nim... by zabolało. Ale serio, jeśli za chwilę Ci nie przejdzie, wzywam jakiegoś uzdrowiciela. - pomstowała sama na siebie, że ona się nie zna uzdrawianiu. To ją trzeba było uzdrawiać po niektórych meczach, i ona nie musiała o tym dużo wiedzieć. No, to teraz miała za swoje za takie myślenie... - Myślisz, że będziesz w stanie wstać niedługo i pójść trochę? - już myślała, czy powinna zaprowadzić Keitha... Czy ona znała jego adres?!

[Keith Croft]

Keith nigdy nie ukrywał, że lubi się dobrze bawić. Może w szkole nie było tego po nim widać, chociaż czasami wpadał w jakiś tarapaty, przeważnie towarzysząc Riven w jej ciekawych eskapadach. Nie odbierał tego jakoś coś złego, raczej uczył się na swoich błędach. Kiedy jednak skończył szkołę i przeniósł się do Cardiff, gdzie po rocznej przerwie znów odnosił swoją znajomość z panną Thorne, jego czas imprezowania rozpoczął się na całego. Praktycznie do tydzień lądował w jakimś barze lub klubie, w tygodniu wpadał do tawerny gdzie spędzał czas z różnymi ludźmi przy piwie albo innym trunku. Lubił swoje życie, nawet te momenty kiedy było gorzej, bo zawsze wychodził z założenia, że czegoś go to uczy. Imprezowanie było częścią jego życia, domyślał się, że z czasem pewnie będzie musiał z tego wyrosnąć, bo jednak życie nie polegało tylko na zabawie. Oczywiście, miał swoje obowiązki, prace i ostatnio naukę uzdrawiania, ale mimo wszystko zawsze znalazł czas aby wyjść się zabawić. Nie widział w tym z resztą nic złego. Każdy inaczej odreagowywał pewne sytuacje, on wolał zdecydowanie wyjść do ludzi niż samemu siedzieć w domu i analizować wszystko. Akurat zostawanie samemu ze sobą nie wychodziło mu wcale na najlepsze. Nie lubił również zwalać na innych swoich problemów, wolał je zatrzymać dla siebie. Wychodził z założenia, że ludzie mieli i tak za dużo na głowie by jeszcze przyjmować na barki jego problemy.
Tym bardziej jeśli chodziło o kogoś bliskiego. Wiedział, że do Leonie może pójść ze wszystkim. Była w końcu jego siostrą, nawet jeśli tylko przybraną. Figg jednak otoczyła go opieką jeszcze w Hogwarcie i w zasadzie była jedną z niewielu osób, którym ufał bezgranicznie. Łączyła ich więź nie do podrobienia i wiedział, że gdyby dowiedziała się o tym, że coś przed nią ukrywa to jeszcze dostałby po łbie, a ona martwiła się o niego jeszcze bardziej, a tego nie chciał. Dlatego mówił jej przeważnie wszystko, no chyba, że coś uważał za mało istotne, co nie miało dużego wpływu na jego życie. Jeśli jednak chodziło o Liliie, nie chciał jej zrzucać na głowę swoich problemów. I tak powiedział zdecydowanie za dużo, a teraz przecież widział to zmartwienie wymalowany na jej twarzy kiedy siedziała obok niego i trzymała go za twarz.
- Oj lodowisko to by było zbawienie teraz. Ta zimna tafla byłaby idealna, nawet nie miałbym nic przeciwko dotknąć jej twarzą teraz. - powiedział rozbawiony patrząc na nią - Ale twoje dłonie też dobrze chłodzą…w zasadzie czemu masz takie zimne ręce? Przecież nie jest jakoś specjalnie zimno. - uniósł brew ku górze kiedy uzmysłowił sobie ten fakt.
Obejrzał ją całą. Miała na sobie kurtkę, która wydawała się w miarę ciepła, więc nie powinno jej być zimno. On sam miał na sobie tylko t-shirt i narzuconą na wierzch koszulę, ale jednak był akurat rozgrzany od środka, więc nic dziwnego, że jemu zimno nie było.
- Oj myślę, że muszę. Nie ma nic przyjemnego w obserwowaniu swojego kolegi w takim stanie. - odparł wracając spojrzeniem do jej twarzy - Już czuje się lepiej. - dodał po chwili uśmiechając się łagodnie - Bardzo mi pomogłaś, naprawdę. Dziękuję. - delikatnie, palcami dotknął czoła.
Zapowiadało się, że czeka go piękny siniak, którego nie ukryje pod plastrem. Pani Hao pewnie zruga go jak tylko go zobaczy, no ale nie miał już na to wpływu. Sam sobie był winny.
- No ja nie wiem, ustawiać takie krwiożercze znaki na środku ulicy, kto to widział. - zaśmiał się pod nosem - I jeszcze nawet nie miałem szansy mu oddać ani nic. Nokaut na miejscu. - pokręcił lekko głową, nie za szybko, no nie chciał aby mu się w niej zakręciło - Ale następnym razem będę uważniejszy, nie dam mu się tak zaskoczyć. - puścił jej oczko - Tak, mogę wstać. Byleby nie za szybko, ale…głupio mi, ale chyba będziesz musiała mnie trochę podtrzymać, bo nie wiem czy mi się w głowie nie zakręci idąc. - uśmiechnął się przepraszająco, po czym powoli zaparł się na rękach i zaczął podnosić.
Zrobił to naprawdę wolno, nie wykonując żadnych gwałtownych ruchów, przede wszystkim pilnując aby głowa za bardzo się nie ruszała. Kiedy w końcu stanął na nogach wziął kilka głębszych wdechów i powoli rozejrzał się.
- Okey…chyba na tą chwilę jest w porządku. - spojrzał na nią z lekkim uśmiechem.