Przed Dziuplą

[Mistrz Gry]

Przed Dziuplą

Dom stoi na uboczu, na obrzeżach Hogsmeade. Otacza go rzadki szpaler drzew, przez który łatwo dostrzec leciwą i porośniętą bluszczem konstrukcję, okoloną drewnianym płotem, który zaczyna wymagać napraw. Zadbane klomby kwiatów i roślin mieszają się z dziko rosnącą florą, natomiast budynek, w którym mieści się hodowla magicznych ropuch, wystaje zza domu, również porośnięty szmaragdowym listowiem. Obok znajduje się jeszcze szopa i osobna drewutnia, w której składuje się drewno na zimę. Do drzwi frontowych Dziupli prowadzi bruk, spomiędzy którego wyrastają kępy mchu, zaś na samych drzwiach można natknąć się na zaśniedziałą kołatkę w kształcie głowy ropuchy.

[Henry Teyssier]

10 maja 1962 roku

Z niezmiennym od lat, acz ledwie dostrzegalnym rozbawieniem chwycił za kołatkę w kształcie ropuszej głowy (to ona zawsze tak go bawiła)  i wystukał na drzwiach Dziupli znajomy rytm — kilka krótkich uderzeń, którymi od lat posługiwali się jak najstaranniej strzeżonym szyfrem, wymyślonym jeszcze w szkolnych czasach i znanym wyłącznie im dwojgu. Darcy musiała wiedzieć, że to on. Henry miał tylko nadzieję, że przyjaciółka rzeczywiście kryje się gdzieś w głębi domu, a nie kręci po hodowli, bo choć darzył starzejącą się babcię szczerą sympatią, tego popołudnia liczył jednak na zupełnie inne towarzystwo.
Maj rozgościł się na obrzeżach Hogsmeade bez cienia nieśmiałości — w powietrzu unosił się zapach wilgotnej ziemi, młodych liści i kwiatów, które rozkwitały, jakby chciały nadrobić całą zimę naraz. Dom, stary i opleciony bluszczem niczym zielonym szalem, drzemał wśród rzadkich drzew, za płotem proszącym się o młotek i i odrobinę cierpliwości. Klomby mieszały się z dziką roślinnością, a zza budynku hodowli ropuch dobiegało ciche, bulgoczące rechotanie.
Przysiadł na stojącej na ganku ławeczce i odchylił się lekko do tyłu, ze źdźbłem trawy wsuniętym między wargi, splatając dłonie za głową i opierając ramiona o omszałą ścianę domu. Dziupla od zawsze wydawała mu się osobnym światem — jakby wyjętym spod praw rządzących resztą rzeczywistości, umykającym gdzieś poza granice codzienności — choć Teyssier dobrze wiedział, że i te mury przechowują własne sekrety, szczyptę zbędnych przemilczeń i odrobinę cichego smutku. Zapewne każde miejsce nosiło w sobie podobną mieszaninę uczuć i wspomnień, osiadających na ścianach niczym niewidzialna mgła, niedostrzegalna dla obcych, a dla swoich — aż nazbyt wyraźna.
W myślach wciąż rozkładał na czynniki pierwsze własną rzeczywistość, w której osobliwe, niemal niewiarygodne szczęście — bo Lizzy, cudowna, urocza jak majowy poranek Lizzy, wreszcie oddała mu serce — splatało się z tym, co widywał w ostatnich tygodniach, coraz częściej wyruszając w teren u boku starszych aurorów. Trudno mu było pojąć, że dwa tak odległe, sprzeczne ze sobą światy mogą przypaść jednemu człowiekowi naraz. Jego codzienność wydawała się jakby pęknięta na pół, a on był ogniwem, które łączyło ze sobą tak dwie diametralnie różne połówki. Błogi uśmiech gasił niepokój w oczach. A wspomnienia rzeczy, o których wolałby jak najszybciej zapomnieć, przysłaniał obraz tak gorliwie wymienianych z panną Evans pocałunków.
Znowu się rozmarzył, a na policzki wstąpił mu lekki rumieniec.
— No wreszcie jesteś! Przychodzisz w samą porę,  już zaczynałem myśleć, że będę musiał rozmawiać z twoimi ropuchami, a oboje wiemy, że one zawsze wygrywają nawet najbardziej zaciekle prowadzoną dyskusję. Przegrałbym z kretesem! - Poklepał drewnianą ławeczkę, zapraszając ją tym samym, aby zajęła miejsce zaraz obok, zupełnie jakby był u siebie. Uśmiechnął się szeroko, rozbrajająco, jak tylko on potrafił.

[Darcy Lovegood]

Na początku maja Dziupla tętniła życiem. Zieleniąca się trawa odbijała w rosie pierwsze refleksy wschodzącego słońca, ptaki śpiewały już od bladego świtu, szczególnie kukułka z uwielbieniem budziła ją jak zegar nastawiony na piątą nad ranem, co - na szczęście - zbiegło się z porą karmienia ropuch. Tyle dobrego, w innym układzie raczej dostałaby białej gorączki na zapalczywość, z którą ptaszysko wygrywało swoje miarowe kuku, kuku. Same ropuchy także zareagowały dobrze na zmianę pogody: smocze zaczęły mniej grymasić, wychylając nosy za rozżarzone kojce, a pieśni trójpaluszych próchnicznych wypełniały noce jak spokojne kołysanki. Świat ruszył do przodu. I nie czekał na spóźnialskich, choć Darcy miała wrażenie, że utknęła gdzieś w ostatnim wagonie wiosennego pociągu, wypadając z niego jedną nogą. Od czasu śmierci Felixa trudno było jej strząsać z ramion wspomnienie zimy. Grube hałdy śniegu, lód pokrywający leśne strumyki, sople zwisające z rynien domu, cisza, marazm. Dekadencja. To pasowało do wdowiej rzeczywistości, nie zaś oznaki świata budzącego się do życia. Moment przejścia zawsze znosiła z trudem. Cal po calu zrywała żałobę jak płaty skóry z własnego ciała, jak gad, który zrzuca za ciasną zewnętrzną powłokę; wychodziła z niej jako nowe stworzenie, licząc, że tym razem zniesie nadejście wiosny z radością, ale od scysji z Calebem, podczas której zarzucił jej mężowi tyle wstrętnych rzeczy, chyba nie było to możliwe. Utknęła. Zrzucana skóra zaczepiła się o palce, zamarła na paznokciach, a ona ciągnęła ją za sobą jak wdowi tren, mając nadzieję, że zgubi ją gdzieś na kamieniach.
Zajęta hodowlą, nie słyszała nadejścia Henry'ego. Darcy wyłoniła się za kilka - czy nawet kilkanaście - minut zza progu domu, niosąc w ramionach duży kosz pełen świeżo wyklutych ślimaków bez skorup, którym zamierzała zapewnić nowe lokum. Były pożywieniem, tak, ale dobrze było dać im godne warunki bytowania, zanim natura zrobi swoje i znajdą się w żołądkach ropuch. W podziękowaniu za ich poświęcenie.
Widok przyjaciela na moment przyszpilił ją w miejscu, zaskoczył. Byli na dziś umówieni? Merlinie, śmiertelnie zapomniała! Wyglądał tak błogo, tak idyllicznie, wylegujący się na ławce przed domem, ze źdźbłem trawy obracanym między zębami i roziskrzonym spojrzeniem, które aż prosiło się o pytanie o powody rozpalającej go ekscytacji. Jeśli ktoś mógł udawać ducha wiosny, Teyssier był do tego idealnym kandydatem. I działał na nią lepiej niż pogoda: Darcy poczuła, jak jej usta układają się w samoczynnym uśmiechu, a potem usłyszała własny chrapliwy chichot, zupełnie jakby Henry pociągał za jej sznurki z wprawą doświadczonego marionetkarza. Wiedział, którym z nich poruszyć, by przypomniała sobie na moment, jak być szczęśliwą.
- Och, drogi panie, tu masz rację. Trójpaluchy ostatnio tak się rozgadują, że czasem zagłuszają ptactwo, które próbuje je przekrzyczeć - i proszę bardzo, oto recepta na domową orkiestrę. Ale o co się kłócą, tego nie wiem - rzuciła na powitanie i podeszła do niego na ganku, odłożywszy na ziemię wiklinowy kosz pełen ślimaków. Wyłożony od środka ceratą, nie groził, że maleństwa zaczną wyślizgiwać się przez odstępy brązowych włókien pojemnika, ale część z nich już próbowała wspiąć się po materiale i dokonać spektakularnej ucieczki. Spryciarze. - Może ty byś mi powiedział, skoro tak lubisz z nimi dyskutować - uśmiechnęła się szeroko, otarła dłonie o znoszone robocze ogrodniczki i w ramach powitania zmierzwiła mu włosy. Niedelikatnie, za to porządnie, czule, na podobieństwo starszej siostry, której ciasnota więzi pozbawiała przesadnej łagodności gestów. - Cześć, petit lion - określenie przylgnęło do niego na samym początku szkoły, kiedy nieopatrznie nauczył Darcy kilku francuskich słów, z których zdołała sklecić małego lwa. W jej sercu nadal nim był. - Chcesz soku albo kompotu? - zaproponowała, po czym zmrużyła lekko oczy i dźgnęła lekko jego tors palcem wskazującym. - Albo ropuchę?