Fontanna przy Piccadilly Circus

[Mistrz Gry]

Fontanna przy Piccadilly Circus

W samym sercu londyńskiego zgiełku fontanna tworzy wyspę spokoju pośród ruchliwych ulic. Woda strumieniami spływa z wysmukłej rzeźby, tworząc delikatną, migoczącą kurtynę, która łagodzi hałas otoczenia. Rzeźba przedstawia mitologicznego bohatera, a jej smukłe, misternie zdobione kształty wznoszą się nad kamiennym zbiornikiem, dodając miejscu elegancji. Fontanna otoczona jest niskim, kamiennym obrzeżem, na którym mieszkańcy i turyści często przysiadają, by odpocząć lub porozmawiać. Wokół panuje gwar – przechodnie spieszą się do teatrów, sklepów i restauracji, a światła neonów odbijają się w tafli wody, tworząc barwne refleksy. Fontanna to także popularne miejsce spotkań, gdzie mieszkańcy umawiają się na krótkie przystanki podczas spacerów po centrum miasta. Mimo otaczającego hałasu, jej spokojny szum i chłód wody pozwalają na chwilę wytchnienia i odpoczynku.

[Willow Weasley]

– Szalona alchemiczka – stwierdziła pod nosem i pokiwała głową z lekkim uśmiechem. Trochę mogła się tego domyślać, zwykle na takie pomysły wpadali artyści albo… naukowcy, a w szczególności ta część kreatywnych naukowców, którzy mieszali ze sobą przeróżne składniki, wdychali opary i o, kończyli, pływając w fontannie. Tak naprawdę to nie znała wielu takich alchemików, niemniej podobało jej się to wyobrażenie i dając już spokój sobie oraz czarownicy, pokiwała jeszcze głową, przyklepując tę wersję wydarzeń. – To na pewno te opary z kociołka – dodała i mrugnęła okiem, będąc jeszcze w roli pouczającej policjantki, tak na wszelki wypadek, jakby ktoś z boku im się przyglądał i miał oceniać jej służbę dnia dzisiejszego – więc wyjaśnienia, wymówki, były bardzo ważne.
Słysząc, że Loretta to było faktyczne imię kobiety, poczuła lekką ulgę, a może nadzieję, że nie wszyscy w tym piekielnym kraju byli absolutnymi kłamcami – ot, pojawiła się szczera dusza, było to na swój sposób budujące. Choć, czy to mądre podawać mugolom faktyczne personalia? Stwierdziła jednak, że nie będzie się w to zagłębiać. Uścisnęła dłoń blondynki i lekko nią potrząsnęła, choć stanowczo.
– Nonsens – skwitowała stwierdzenie od długu, żadna z nich nie miała lepszego wyboru i obie wsparły się w tej trudnej sytuacji. Chociaż ktoś kłóciłby się, że to jednak Loretta była prowodyrką zamieszania i bez reakcji Weasley najpewniej alchemiczka musiałaby poradzić sobie z mugolami sama. Więc może był to jakiś rodzaj długu? Ale przecież nie zrobiła tego z własnego widzimisię, a z obowiązku, bo przecież ślubowała pomagać i dbać o obywateli magicznej Brytanii. W jej oczach wciąż dług pozostawał nonsensem. – Pomijając groźbę wylądowania w mugolskim więzieniu tooo… tak, było to całkiem zabawne – przyznała, ponownie, kiwając głową. Trochę nie chciała myśleć, co by było, gdyby skonfiskowali im różdżki, wsadzili za kratki i jeszcze odkryliby, że nie mają, kogo wezwać, a personalia – przynajmniej w jej przypadku – nie istniały w żadnych aktach mugolskiej społeczności. Cholibka, może dobrze byłoby zabezpieczyć się na takie sytuacje i móc podawać nazwiska – hasła – które natychmiast działałyby jak karta wyjścia z więzienia w takiej mugolskiej grze, którą kiedyś tato przywiózł z Ministerstwa. Będzie musiała porozmawiać o tym pomyśle z kimś wyżej, ewentualnie właśnie z ojcem, on mógł w sumie zdziałać więcej ze szczebli biura współpracy z mugolami.
– Nie wiem, kiedy mnie wywieje, aż do Edynburga, ale może – wzruszyła ramionami, daleko jej było do takich wycieczek, można by rzec, że prawie na drugi koniec kraju. Edynburg był też duży, ale magicznych aptek nie było chyba aż tak wiele – kto wie, może faktycznie się kiedyś tam wybierze. – Trzymam kciuki za zdrowie, do zobaczenia! – Za zdrowie psychiczne też trzymała – na wszelki wypadek, gdyby znów oparów nad kociołkiem było za dużo. Pomachała kobiecie i zerknęła za siebie na plac, nie było szans, aby wróciła tam niezauważona przez mugolskich funkcjonariuszy. Wsadziła ręce w kieszenie płaszcza i ruszyła w kierunku południowego Londynu na komisariat.

| Willow z tematu