Kuferek Melusine

[Melusine Rookwood]

Melusine Rookwood

Stan i punkty zdrowia

maj-czerwiec 1962 | stan zdrowia: pełnia zdrowia

Maksymalne HP: 282

Kara do rzutów

Zakres HP

Procent

Brak

282 - 213

> 75%

−10

212 - 142

75% - 51%

−30

141 - 72

50% - 26%

−60

72 - 0

25% - 0

---

Osobiste

link 1

link 2

[Melusine Rookwood]

Wspomnienia

Almyra Warren | Paryż, Francja| 12.02.1959

Niekiedy wątła bywała troska o samopoczucie tych, których zapraszała w granice swego świata — czy to dla zadośćuczynienia przyzwoitemu rytuałowi spotkania, czy dla cichej uciechy z obserwacji ludzkich grymasów. Zazwyczaj bowiem szukała w nich nie towarzystwa, lecz odbicia własnych myśli, odbitego echa samotności, które zdolne było brzmieć harmonijnie z jej własnym tonem istnienia.

Zakończone

| ✔

Lorcan Lestrange | Bergen, Norwegia | 02.01.1959

Jej najsłodszy sekret. Lakoniczne brzmienie uzależnienia, które nie potrzebowało deklaracji ani obietnic. Wystarczała sama obecność, ciężar ramienia, rytm oddechu, cisza między nimi, w której mieściło się więcej niż w niejednej rozmowie. Palce, jeszcze ospałe, przerzuciły długie włosy na ramię, gestem czułym i bezmyślnym zarazem.

zakończone

| ✔

Lorcan Lestrange | Malta | 14.05.1960

Pytała, co w jej życiu ze wszystkich rzeczy było główną osią, wokół której obracał się sens ― a odpowiedź rodziła się w niej ciężka, bolesna, nieuchronna: śmierć i miłość. Dwie siły równorzędne, dwa drapieżniki o różnych oczach ― jednej czarnych jak noc bez dna, drugiej modrych, łudząco jasnych. Bała się obu jednakowo, bo obie należały do niej, wrosły w ciało jak bliźniacze nowotwory istnienia. Były jej miłostkami i dewiacją, nie do rozdzielenia, splecione na poziomie instynktu.

zakończone

| Gracz zgłasza: MG akceptuje:

IMIĘ I NAZWISKO POSTACI | NAZWA LOKACJI | DZIEŃ

OPIS WĄTKU

w toku/zakończone

| Gracz zgłasza: MG akceptuje:

[Melusine Rookwood]

marzec-kwiecień 1962

Igor Karkaroff | Herbaciarnia | 10.03

Bo mężczyźni, którzy w swej naturze nieśli cień drapieżnika, wiedzieli, że spojrzenie bywa ostrzejsze od sztyletu. Czynili obserwacje precyzyjniejsze niż niejeden szpieg, a ich milczenie ― nasycone ― wywoływało napięcie, które rodziło się między pragnieniem a obroną.

Zakończony

| ✔

Zaprzysiężenie MM | Ogród Middle Temple | 12.03

Bo cóż to była za ironia, cóż za przekora losu, że właśnie teraz, właśnie tu, mugol miał rozświetlić piedestał angielskiej władzy i porządku. Świat, niby ufundowany na tysiącletnich podziałach i zaszczytach krwi, pozwalał sobie na akt, który bardziej przypominał farsę niż świętość ― a jednak to właśnie w tej farsie kryła się przyszłość.

Zakończony

| Gracz zgłasza: MG akceptuje:

Olivia Starwoodsen | Restauracja "Srebrny kielich" | 15.03

Kurs był prosty — niemal rytualny. Do ulubionego przybytku, w którym stolik przy oknie wciąż pamiętał zapach jej perfum, i do tego stanu, tak znajomego, słodkiego niebytu. Tam kobiety przychodziły, by narzekać — nie po to, by szukać rozwiązania, lecz by celebrować samą sztukę wypowiadania skarg. W tym narzekaniu była poezja, w tej ironii — siła.

w toku

| Gracz zgłasza: MG akceptuje:

Morgan Warren | "Sól i Mgła" | 30.03

Port ― słowo o tysiącu twarzy, o głębi zmiennej jak samo morze. W jej myślach raz jawił się w odcieniach lazuru, przesiąknięty słodyczą południowego słońca, gdzie wino mieszało się z zapachem soli, a piasek mienił się niczym rozpuszczone szkło.

Porzucone

| Gracz zgłasza: MG akceptuje:

Nathaniel Crouch | Camden Palais | 02.04

Udręczenie ― oto jego prawdziwe imię. W nocy, gdy krew rozgrzewał alkohol, a świece spalały resztki rozsądku, pragnęła jedynie jednej rzeczy: nie być sobą. Wtopić się w świat, w którym mogłaby być lepsza, czystsza, oddana.

zakończony

| ✔

Augustus Rookwood | Pub "Złoty Dzban" | 05.04

Uśmiech, delikatnie zaklęty w karminie warg, rozlał się na twarzy powoli, z wyrafinowaną cierpliwością. Spojrzeniem, ostrym i badawczym, objęła cały przybytek, jakby pragnęła w jednej chwili rozłożyć go na czynniki pierwsze — zgłębić sekrety, które kryły się w półcieniach lamp, w ciężkich zasłonach, w drżących szklankach na barze.

w toku

| Gracz zgłasza: MG akceptuje:

Lorcan Lestrange | Wschodni Londyn, Doki | 07.04

Dojrzała go, gdzieś tam w pełni swej siły. Zjawa?! Tak... Niemożliwe, wszakże nigdy nie wracał! Biada jej marnej duszy; coś zabolało, serce uderzyło elegię do nieposłuszeństwa i odwrotu. A weń oczy spoglądały w chłodny brąz surowości; niegdyś patrzącej z uwielbieniem, troską i oddaniem. On...

zakończone

| ✔

Alessio Medici | Salon | 08.04

Biada jej ― i biada światu, który w swej zuchwałej strukturze postanowił rozgrywać tragedię kobiet na wzór partytury, w której każdy takt wyznacza męska dłoń. Zadrżała w środku, jak struna rozpięta między wolą a obowiązkiem, drgająca w rytmie wyimaginowanego buntu.

Zakończone

| Gracz zgłasza: MG akceptuje:

Sandy Wilkes | Minerva's Club | 10.04

Szczerze — choć to słowo w jej ustach miało wagę niemal bluźnierczą — przyznać musiała, że brakowało jej tamtej. Drugiej połowy kobiecego duetu, tej, z którą mogła dzielić ciche złośliwości i spojrzenia ostrzejsze niż brzytwa, rzucone ponad kieliszkiem wina. Rodzina była niekiedy jarzmem, a jednak — i tu tkwił przewrotny paradoks — bez niej świat tracił kontur.

Zakończone

| ✔

Morty Dunham | Salon | 13.04

Podniosła brew ― gest nie tyle wyzywający, ile rozbawiony tą jego dziecięcą wiarą w rzeczy nienazwane, w duchy przeszłości wijące się w oparach kadzideł, w szept gwiazd, które rzekomo znały ludzkie losy. Jakże to do niego pasowało ― romantyczne uniesienie nad tym, co dla niej było jedynie mgłą pojęć, rozrzedzonym złudzeniem, które miało dawać sens tym, którzy bali się spojrzeć nago w oczy rzeczywistości.

w toku

| Gracz zgłasza: MG akceptuje:

Lorcan Lestrange | Camden Palais | 15.04

Kotłował myśli niewydolnością ciężącej presji, choć nie nakładał jej w sposób jawny ani spektakularny. Była raczej jak mgła ― cicha, lepka, wpełzająca pod żebra kobiecej świadomości i tam, w ciasnocie oddechu, rozrastająca się do rozmiaru niepokoju. Dusił ją jednym kołtunem spamiętanego tchu, który wciąż nosiła w sobie od tamtego wieczoru sprzed lat.

Zakończone

| ✔

Alessio Medici | Wielka Sala | 30.04

1, 2, 3, 4, 5 Zatrzymała się w półruchu, w tej sztywności, która czyniła z niej marionetkę dojmującego panowania, narzędzia w rękach mężczyzny przekonanego o swoim boskim prawie do kierowania światem ― i kobietą. Prowadź… ― powiedziało spojrzenie, posyłane tylko jemu.

Zakończony

| ✔

Rodzeństwo Warren, Axel | Zakazany Las | 30.04

1, 2, 3, 4, 5 Biada temu, pomyślała, kto wejdzie między drzewa bez prawa przynależności. Bo nie każdy, kto widzi, potrafi naprawdę dostrzec — a nie każdy, kto oddycha, zostanie przez las wypuszczony z powrotem.

zakończone

| ✔

[Melusine Rookwood]

maj-czerwiec 1962

Axel Devereaux | Sypialnia | 10.05

Z wnętrza salonu dobiegał ledwie wyczuwalny szmer ― ruch, oddech, obecność. Przylgnęła do ściany, rozpoznając w sobie tę znajomą, nieprzyzwoitą przyjemność polowania. Wzrok przywykł do półmroku, oddech spowolnił. W nozdrzach czuła zapach kurzu, dymu, stęchłej kawy ― i coś jeszcze. Obcego. Świeżego. Żywego. Zbliżała się. Po cichu. Jak cień gotowy, by zamienić się w burzę.

Zakończone

| Gracz zgłasza: MG akceptuje:

Almyra Warren | Butik mody | 12.05

Kobietką być ― to brzmi lekko. Kobietą ― ciężar i sztuka zarazem. Tyle pracy, tyle drobnych rytuałów, tyle czujności wobec własnego odbicia, by wszelako wyglądać dobrze, nie tylko dla świata, lecz dla siebie samej. Każdy detal miał znaczenie: linia brwi, połysk włosów, odpowiedni odcień na ustach. Nikt nie mówił, ile w tym dyscypliny.

w toku

| Gracz zgłasza: MG akceptuje:

Lorcan Lestrange | Salon | 16.05

Ach, kochała brutalizm tych szachów. Ich bezwstydną szczerość. Figurę albo się chroni, albo poświęca; króla albo się ratuje, albo traci. Plansza odzwierciedlała jej wewnętrzną rozwałkę ― duszność, ucisk pod żebrami, który trwonił wszystko, co miękkie. Tam, w drewnianej geometrii, mogła przełożyć ból na strategię. Zdradę na manewr. Zwątpienie na gambit.

w toku

| Gracz zgłasza: MG akceptuje:

Earnest Borgin | Łaźnie w Bath | 18.05

Nagość nie stroniła od kłopotów; faktyczna doktryna „co ludzie powiedzą” dawno już utraciła magię swego aforyzmu. Margines obłóczenia policzkiem, wspartym o krawędź dłoni, i czynne lustrowanie solidnej piersi było przyjemnością niemal intelektualną ― studiowaniem formy, linii, proporcji, jakby ciało było rzeźbą, a nie pokusą. Pozwalała sobie na to spojrzenie bez wstydu.

w toku

| Gracz zgłasza: MG akceptuje: