Herbaciarnia „Cichy liść”

[Mistrz Gry]

Herbaciarnia "Cichy liść"

„Cichy liść” to kameralna herbaciarnia ulokowana w urokliwych zakamarkach Clapham. Wnętrze utrzymane jest w ciepłych kolorach — drewniane stoliki, wygodne fotele obite miękką, wielobarwną tkaniną i wzorzyste, kwieciste zasłony na oknach tworzą przytulną atmosferę. Za ladą zawsze unosi się zapach świeżo parzonej herbaty, mieszanej z nutą ziół i domowych ciastek. Właścicielka, pani Margaret, znana jest z uprzejmości i dyskretnej rozmowy, którą chętnie prowadzi z bywalcami, zawsze służąc dobrą radą. „Cichy liść” to lokal, do którego się chętnie wraca.

[Ned Rineheart]

Uśmiechnął się nieznacznie w reakcji na jej żart, ale nie pociągnął go dalej. Wiedział, że to była nerwowa odpowiedź na tę trudną sytuację. Nie chciał, żeby Colette znowu gdzieś uciekła i schowała się za innym tematem, bo ten już od dłuższego czasu wisiał nad ich głowami. I choć sam najchętniej dalej by go unikał, zdawał sobie sprawę, że nic dobrego z tego nie wyjdzie.
- Nie rozumiem tego - pokręcił przecząco głową, dalej nie mogąc do końca uwierzyć, że naprawdę nie ma nic, co mogłoby jej pomóc. Opisywane przez nią uczucia nie mieściły się w jego ramach pojmowania świata. - Ale dobrze, nie będę naciskał - na razie, bo jeżeli Colette na dłużej ugrzęźnie w tym bagnie, to już nie będzie potrafił kolejny raz grzecznie przyjąć jej tłumaczeń i odpuścić. - Rozmawiałaś o tym z kimś z teatru? - Jednak nie potrafił powstrzymać się jeszcze przed tym jednym pytaniem, bo jeżeli on nie potrafił jej zrozumieć i pomóc, może ktoś o podobnej pasji i wrażliwości mógł. Niełatwo było mu się przyznać do tej niemożności pomocy, w końcu był jej mężem, najbliższą możliwą osobą. A jednak czasem nie było to wystarczające.
- Oboje dobrze wiemy, że żadne miejsce nie jest wystarczająco dobre - odparł, czując jak Colette znowu mu gdzieś ucieka. Temat Barty'ego był dla niego naprawdę trudny, podkręcony niekończącymi się wyrzutami sumienia, ale przy Colette starał się udawać, że jest inaczej. Choć odnosił wrażenie, że nie dawała się na to nabrać.
Już chciał powiedzieć, że wieczorem w mieszkaniu znajdą się kolejne wymówki: że już jest późno, że trzeba wcześnie wstać albo zająć się Leonem. Ugryzł się jednak w język, co i rusz sobie przypominając, że mieli dzisiaj spędzić miły czas, ale jak widać nieszczególnie ostatnio im to wychodziło. - Dobrze, porozmawiamy później - westchnął, upijając łyk ciepłego napoju, żałując, że nie ma w nim nic mocniejszego.
- Chciałbym powiedzieć, że Leo, ale różnie może się to skończyć - westchnął, doskonale zdając sobie sprawę z uporu swojego syna, ale nie było możliwości, żeby ta cecha charakteru nie wylosowała mu się na wielkim kole genetycznym, kiedy miał takich rodziców. Upór miał we krwi, a ostatnimi czasy był też bardziej skory do dyskutowania i mniej chętny do przyjmowania cudzych argumentów.
Resztę wieczoru spędzili w miłej atmosferze, a Ned starał się unikać trudnych tematów, żeby tego nie zepsuć. Żartował, dopytywał co w teatrze, snuł plany na przyszłość: tę bliską na resztę wieczoru i tę dalszą na resztę życia. I kurczowo trzymał się nadziei, że będzie tylko lepiej.

zt x2