Muzeum Historii Magii (Surrey)

[Mistrz Gry]

Muzeum Historii Magii (Surrey)

Ulokowane w jednym z dawnych zamków hrabstwa Surrey, Muzeum Historii Magii stanowi jedno z najważniejszych miejsc gromadzących brytyjskie dziedzictwo magiczne. Kamienne mury, porośnięte bluszczem, skrywają kolekcję pieczołowicie uporządkowaną według epok i wydarzeń kluczowych dla czarodziejskiej historii Wysp. W jednej z sal przechowywane są oryginały najstarszych traktatów magicznych, opatrzone komentarzami dawnych czarodziejów; w innej ściany pokrywają malowidła ukazujące rozwój brytyjskich rodów i instytucji. Osobną przestrzeń zajmuje sala wojen z goblinami, pełna map, broni i zapisów bitew. Zwiedzający mogą również zobaczyć rekonstrukcję dawnej sali Wizengamotu, kolekcję różdżek należących do znanych postaci oraz rzeźbę pierwszego Ministra Magii w centralnym holu.

[Mistrz Gry]

18 maja 1962 r.


W muzealnych progach Lorcan zjawił się jeszcze przed południem. Jako historyk bywał w zamku już wcześniej, mogąc z bliska przyglądać się pomnikom przeszłości i oryginalnym zapiskom sprzed wieków. Tym razem posłał sowę z prośbą o udostępnienie tomu rękopisów Eliasa Ashmole’a. Nie wszystkie bogactwa dziejowe pozostawały bowiem tak po prostu dostępne dla zwiedzających. Wiele cennych przedmiotów kryło się w podziemiach starej twierdzy lub w niedostępnych dla gości skrzydłach. Tak było również i z tym woluminem. Lestrange’owi nakazano czekać, aż pracownik przyniesie zarezerwowany egzemplarz. Tak minęły dwa długie kwadranse, lecz nigdzie nie było widać ani starego kustosza, ani rzeczonej księgi. Lorcan zaczynał się niecierpliwić.

W tym czasie w przestronnym holu starego pałacu pojawiła się grupka studentów Evershire wraz z nieco chaotycznym profesorem. Razem z nimi panna Yaxley. Tego dnia miał się odbyć bowiem specjalny wykład z historii prawa magicznego – w sali będącej idealną rekonstrukcją pierwszego Wizengamotu. Studenci wydawali się przejęci, stary zamek robił niezwykłe wrażenie, a obietnica późniejszego zwiedzania korytarzy pełnych eksponatów dodatkowo rozgrzewała głowy wszystkich pasjonatów. Niektórych wręcz za bardzo, lecz nikt nie doszukiwał się w tym czegoś nadzwyczajnego. Tylko profesor, zazwyczaj szorstki i stanowczy, wydawał się dzisiaj jakiś nieswój, wyjątkowo rozkojarzony i zaskakująco rozanielony.

Młodzi adepci prawa oczekiwali na udostępnienie sali. Zwykle w przykurzonych korytarzach muzeum było chłodno, lecz tego dnia w powietrzu wznosił się delikatny i niedostrzegalny niemal dla oka pył kwiatowy, a dotknięte przypadkiem wiekowe mury grzały dłoń w zadziwiający sposób. Studenci rozproszyli się, a kiedy Nerissa wkroczyła do auli prezentującej kamienne sylwetki wielkich czarodziejów, z niezrozumiałych powodów ciężkie wrota zatrzasnęły się tuż za jej plecami. W tymże pomieszczeniu znajdował się również pan Lestrange. Ledwie chwilę temu zdawało mu się bowiem, że widział wyczekiwanego pracownika niosącego stos ksiąg. Podążył za nim, lecz nikogo w sali nie zastał.

Para przypadkowych czarodziejów znalazła się w potrzasku. Każde z trzech wrót pozostawały trwale zamknięte, a wszelkie magiczne próby ich otwarcia spełzały na niczym. Zamkowe pomieszczenie uwięziło tych dwoje w towarzystwie tuzina imponujących rzeźb postaci, które przynajmniej w większości winne być łatwe do rozpoznania. Pod usadzonym w centralnym miejscu pomnikiem pojawił się pewien napis: znaj nas, znaj wyjście. Monumenty domagały się uwagi, szacunku, pamięci. Czy czarodzieje potrafili im to ofiarować?

Kamienne sylwetki

Drzwi otworzą się tylko, jeśli postacie rozpoznają i okażą szacunek przynajmniej czterem z pięciu historycznych figur.

1. Ulick Gamp (pierwszy Minister Magii Wielkiej Brytanii)
Kamienna sylwetka przedstawia mężczyznę w długim płaszczu, z uniesioną dłonią, jakby przemawiał do tłumu. W drugiej dłoni tkwi złota ministerialna pieczęć.
Przykładowy gest: Uniesienie ręki i wypowiedzenie fragmentu słynnego przemówienia rzeczonego ministra.

2. Bowman Wright (twórca Złotego Znicza)
Postać trzyma niewielką, skrzydlatą kulę, uchwyconą w momencie ruchu.
Przykładowy gest: Szybkie, precyzyjne złapanie czegoś w powietrzu lub wykonanie gestu chwytania. Przyznanie 150 punktów.

3. Grogan Kikut (Minister Magii, reformator prawa)
Ujęty przy pulpicie, z kamiennym zwojem w dłoni.
Przykładowy gest: Dotknięcie dłonią wyobrażonych „akt”, zacytowanie fragmentu prawa wprowadzonego z jego inicjatywy.

4. Helga Hufflepuff (założycielka Hogwartu, patronka pracy i gościnności)
Postać kobiety o łagodnym wyrazie twarzy, z kielichem w dłoniach, jakby coś ofiarowywała.
Przykładowy gest: Okazanie przyjaźni i współpracy.

5. Merlin (legendarny czarodziej, doradca królów)
Postać starca z długą brodą, wspierającego się na różdżce, spojrzenie skierowane w dal.
Przykładowy gest: Uniesienie różdżki i wykonanie spokojnego, kontrolowanego ruchu, jakby rzucało się przemyślane zaklęcie.

Mistrz Gry nie kontynuuje rozgrywki i życzy Wam miłej zabawy.
W razie pytań zapraszam do konsultacji. Philippa Moss

[Nerissa Yaxley]

Lekkie skrzypnięcie framugi.
Stukot obcasów niósł się echem, nabierając wprost ludzkich twarzy w wyimaginowanych obawach kobiety. Szarpnęła za klamkę, ale drzwi wydawały się za ciężkie, by była w stanie je otworzyć, a ramiona objęła dziwna, błoga niemoc. Zwykle popadłaby w obawy, które potem rzutowały objawem choroby — miast tego, teraz, zmarszczyła jedynie brwi i nadając twarzy wyraz zaskoczenia, podążyła na kilka kroków od drzwi, próbując odnaleźć inne, być  może lżejsze, a może po prostu otwarte drzwi. Wtedy w sali ujrzała inną sylwetkę, a dreszcz niepokoju powędrował wzdłuż kręgosłupa. Dłoń wydawała się zaciskać na notatniku, który teraz stanowił swoiste środowisko — znane, jej własne, bezpieczne.  Czerń sukienki do połowy łydki i czarnych butów podkreślała nie tylko cel jej obecności tutaj, co także noszoną nadal żałobę. Lord Lestrange z pewnością słyszał o tragicznej śmierci lorda Yaxleya, ojca Nerissy i znawcy prawa, która wydarzywszy się w Nowy Rok, rzutowała na kolejny rok kalendarzowy młodej kobiety. Prawdopodobnie to na jego pogrzebie mogli widzieć się po raz ostatni i choć różnica wieku rzutowała na braku konkretów opiewających sylwetkę mężczyzny, doskonale znali swoje personalia — w tym świecie, w ich świecie, każdy się znał.
Powolny krok skierował ją bliżej mężczyzny, na wpół nieobecnym spojrzeniem przesunęła po jego twarzy, aby machinalne skinięcie głową zawtórowało uśmiechowi.
— Panie Lestrange — krótkie powitanie, grzecznościowe — nie będę przeszkadzać, proszę mi wyb... — podeszła do drzwi, jak gdyby zapomniała, że przed sekundą były zamknięte. Szarpnąwszy ponownie za klamkę, nie dała rady otworzyć drzwi. Nie musiała prosić o pomoc; mężczyźni skorzy byli do takich usług naturalnie, wystarczyło, że zerknęła zza ramienia z lekko naiwnym spojrzeniem, silniej zaciągając powietrze, które mieszało w sobie bez i whisky, ciężki zapach ciążący na języku, zabierający siłę, odbierający zmysły i wreszcie kwapiący usta do spragnienia, gdy w całej sali brakowało karafki wody.
— Nie rozumiem... — zdążyła wypowiedzieć i wydawało się, że na sali wybuchło poruszenie, choć żadne z nich nie kwapiło się ruchem. Może to właśnie w momencie skupienia się na drzwiach, napis ujawnił się w centralnym miejscu, złotawym błyskiem ukazując roztaczającą się wokół magię przypadku i celowości.  W tle woluminów myśli obawiała się o możliwość opuszczenia wykładu, z drugiej strony nerwowość nie atakowała jej ciała — była w błogim stanie zastanowienia, intrygującym niepokoju, który prosił do rozwiązania zagadki  nieruchomości drzwi i wielkiej przestrzeni, która niosła w sobie echo szybszych, pełnych zastanowienia oddechów i ruchów. Odrzuciła blond włosy za ramię, delikatnym ruchem ramion wtórując ponownemu, głębszemu oddechowi.
— Co to za sala?
Nie pytała o posągi, pytała o miejsce. W muzeum historii bywała wielokrotnie, ale mimo twarzy, które tutaj znajdowała rozbrzmiewających znajomością, nie potrafiła otworzyć w pamięci momentu wcześniejszych odwiedzin. Zerknęła ponownie na mężczyznę, tym razem zawieszając spojrzenie na dłużej; czy wybawi damę z opresji? Czy sam znalazł się w nieznośnym potrzasku?
Tu musiał być żart, to musiał być psikus losu.  A może największe rozbawienie miało przyjść dopiero z czasem?